Home » இதழ் 04 » காலனித்துவத்தின் தொடர்ச்சியும் தேசியவாதத்தின் இன்றைய பாத்திரமும்

 

காலனித்துவத்தின் தொடர்ச்சியும் தேசியவாதத்தின் இன்றைய பாத்திரமும்

 

 

பகுதி -2

முதலாளித்துவம் பல்வேறு கட்டங்களை கடந்துவந்திருக்கிறது. அதற்கேற்ப பிறநாடுகளை ஆக்கிரமிக்கும் அதன் தன்மையும் தோற்றத்தில் மாற்றமடைந்திருக்கிறது. 16ம் நூற்றாண்டு முதல் 18ம் நூற்றாண்டுவரையிலான காலப்பகுதியில்; முதலாளித்துவமானது வர்த்தக முதலாளித்துவமாக இருந்தது அதன் பின்னர் இயந்திரகைத்தொழில் முதலாளித்துவமாக பரினமித்தது 19ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஏகாதிபத்தியமாக  மாற்றமடைந்தது. அதனையடுத்து இரண்டாம் உலகமாகயுத்தத்தின் பின்னர் அமெரிக்க அறிமுகம் செய்து வைத்த நவஏகாதிபத்தியமாக உருமாறியது. தற்போது ஏகாதிபத்தியம் உலகமயமாக்கல் என்ற பெயரில் புனர்ஜென்மம் எடுத்திருக்கிறது.
பலவீனமான சமூகங்களுக்கு சொந்தமான வளங்களை அபகரிப்பதற்கும் அச்சமூகங்களை தமது விற்பனை சந்தையாக மாற்றுவதற்கும் வளர்ச்சியடைந்த முதலாளித்துவ நாடுகள் மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகள் தோற்றத்தில் காலத்துக்குக் காலம் மாறுபட்டாலும் சாராம்சத்தில் அவற்றின் தன்மை ஒன்றாகவே இருந்துவந்துள்ளது.
வர்த்தக முதலாளித்துவ காலகட்டத்திலும்  யந்திர புரட்சிக்கு பிந்தைய காலகட்டத்திலும் பின்னர் அது ஏகாதிபத்;தியமாக மாறிய காலகட்டத்திலும் இராணுவ பலத்தைப் பிரயோகித்து நேரடியாக ஆக்கிரமிக்கும் முறையை பின்பற்றியது. கைப்பற்றிய சமூகங்களை தம்மால் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட அரசுகளின் நேரடி கட்டுப்பாட்டின் கீழ் அவை ஆட்சிசெய்தன. ஆனால்; இரண்டாம் உலக மகாயுத்தத்தின் பின்னர் கண்ணுக்கு தெரியாத காலனியல் முறை அதாவது நவஏகாதிபத்தியமாக இச்சுரண்டல் உருமாற்றம் பெற்றது. காலனியல் ஆதிக்க காலத்தின் முதன்;மை நாடுகளாக ஸ்பெயினும் ஒல்லாந்தும் திகழ்ந்தன. ஏகாதிபத்திய காலத்தில் பிரித்தானியா முதன்மை நாடாகத் திகழ்ந்தது. நவஏகாதிபத்தியத்தின் நாயகனாக அமெரிக்கா ஆகியது. நவஏகாதிபத்தியத்தின் பிந்தைய கட்டமான இன்றைய உலகமயமாக்கல் காலத்தி;ல் அமெரிக்கா தலைமையில் அனைத்து மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளும் ஜப்பானும் வளர்ச்சிகுன்றிய ஏனைய நாடுகளை கண்ணுக்குத் தெரியாத நவகாலனிகளாக மாற்றுவதில் கூட்டு சேர்ந்துள்ளன.

1.    காலனியல் புரட்சிகள்- முதற் கட்டம்.

முதலாளித்துவ வளர்ச்சி சகல ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் சமகாலத்தில் ஏற்படவில்லை. காலனித்துவ நாடுகளை உருவாக்குவதில் முன்னோடிகளாகத் திகழ்ந்த போர்த்துகேயரும் ஸ்பானியரும் மிக நீண்டகாலம் உலக அரங்கில் கோலோச்சினர். அப்போது ஜரோப்பாவிலே மிகவும் வலிமைப்பெற்ற நாடாக ஸ்பெயினும் அதற்கடுத்த நாடாக போர்த்துக்கலும் திகழ்ந்தது. போப் ஆண்டவரின் ஆணையின் படியும் 1494 டோர்டிடைசிலஸ் ஒப்பந்தந்தின் அடிப்படையிலும் அமெரிக்கா கண்டத்தை ஸ்பெயினும் (பிரசில் விதிவிலக்கு) கிழக்கு நாடுகளை (பிலிபைன்ஸ் விதிவிலக்கு) போர்த்துகேயரும் போட்டியைத்தவிர்த்துக் கொண்டு தன்னந்தனி காட்டு ராஜாக்களாக தமது ஆதிக்கத்தின் கீழ் ஆட்சி செலுத்தினர்.

உலகின் முதலாவது முதலாளித்துவ நாடான ஒல்லாந்தும் பிரான்சும் பிரித்தானியாவும் ஆரம்பத்தில் ஸ்பெயின் போர்த்துகல் கப்பல்கள் ஜரோப்பாவுக்கு கொள்ளையடித்துவரும தங்கம் வெள்ளி மற்றும் வர்த்தக பொருட்களை கடல்கொள்ளையடிப்பதன் மூலம் கிடைக்கும் செல்வமே போதும் என்றிருந்த காலம் ஒன்றிருந்தது. மிக நீண்டகாலம் – அதாவது ஒரு நூற்றாண்டுக்கு மேலாக – காலனியல் ஆதிக்கம் செலுத்திய ஸ்பெயினினதும் போர்த்துகலினதும் ஏகபோகம் ஒல்லாந்தரும் பிரான்சியரும் பிரித்தானியரும் காலனியல் போட்டியில் ஈடுபட்டபோது சவாலுக்குள்ளானது. பெரும்பாலான போர்த்துகேய காலனிகள் ஒல்லாந்தர் வசமானது. அதன் பின்னர் பெரும் பலம் பொருந்திய முதலாளித்துவ நாடாக உருவான பிரித்தானியா காலனியல் போட்டியில் ஏனைய ஐரோப்பிய நாடுகளை விஞ்சியது.

இவ்வாறு காலனியல் போட்டியில் ஈடுபட்ட இவ்வல்லரசுகள் ஒன்றோடொன்று நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் மோதின. இப்போட்டி ஒருவிதத்தில் காலனியல் புரட்சிக்கு சாதகமாக மாறியது இப்படியான சாதகமான சூழலில் (ஐக்கிய)அமெரிக்க மக்கள் பிரித்தானிய ஆதிக்கத்திற் கெதிரான தமது சுதந்திரப் போரை வெற்றிகரமாக முன்னெடுத்தனர். பிரித்தானியாவின் எதிரி நாடான பிரான்ஸ் அதற்கு பெருமளவில் ஆதரவளித்தது. அமெரிக்க சுதந்திர போரே (1776) உலகின் வெற்றிபெற்ற முதலாவது சுதந்திர போராகும்.

ஐரோப்பாவில் தலைமை ஆதிக்கத்திற்கான யுத்தம்; வெடித்தபோது அது மேலும் காலனியல் புரட்சிக்கு சாதகமான சூழலை ஏற்படுத்தியது. நெப்போலியன் யத்தம் (1799 -1815) ஐரோப்பாவின் சமபலத்தை அடியோடு மாற்றிவிட்டது. ஐரோப்பாவில் தேசியவாதம் பலம்வாய்ந்த சித்தாந்தமாக நெப்போலியன் யுத்தகாலத்தில் தான் வளர்ந்தது. நெப்போலியன் யுத்தங்கள் கடலால் பிரிக்கப்பட்ட பிரித்தானியா தவிர்ந்த ஐரோப்பாவின் ஏனைய நாடுகள் அனைத்தையும் பலவீனப்படுத்தின.

நெப்போலியனிய யுத்தத்தின் போது பிரான்சுக்கு எதிராகப் போராடிய ஏனைய ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு பிரித்தானியா நிதியுதவியும் இராணுவ உதவியும் நல்கி பிரான்சை பலவீனப்படுத்தியது. இறுதியாக வோர்ட்டலு யுத்தத்தில் நெப்போலியனை பிரித்தானியா தோற்கடித்தபோது நெப்போலிய யுத்தத்தால் ஏனைய ஐரொப்பிய நாடுகள் அனைத்தும் பலவீனமடைந்திருந்தன.  பிரித்தானிய தனிப் பலம்பொருந்திய ஓரே வல்லரசாக மாறியது. அதனைத் தொடர்ந்து பெருமளவு காலனிகளைக் கொண்ட சூரியன் அஸ்த்தமிக்காத சாம்ராச்சியத்தை அது உருவாக்கியது.

அமெரிக்க சுதந்திர போரினால் பலவீனப்பட்டுப்; போன தனது காலனியல் சாம்ராச்சியத்தை இந்தியாவை தனது ஆதிக்கத்தின் கீழ் கொண்டுவந்ததன் மூலம் அது ஈடுசெய்தது. இதற்கிடையில் ஐரோப்பிவில் கிளர்ந்த தேசியவாதம் லத்தீன் அமெரிக்க காலனிகளிலும் எதிரொலித்தது. ஏற்கெனவே பிரான்சிடம் தோல்விகண்டிருந்த ஸ்பெயினை நெப்போலியன் ஆக்கிரமித்த போது லத்தீன் அமெரிக்கவில் காலனியல் புரட்சி வெடித்தது

ஹெயிடி (1804) பரகுவே (1811) ஆர்ஜன்டினா (1816) சிலி (1818) கொலம்பியா (1819) வெனின்சுலா (1821) கொஸ்டரிகா (1821) கவுதமாலா (1821) நிக்கரகுவா (1821) ஹென்டூராஸ் (1821) எல் சலவடோர் (1821) மெக்சிக்கோ (1821) பனாமா (1821) ஈக்குடோர் (1822) பிரசில் ((1822) பெரூ (1824) பொலிவியா (1825) உருகுவே (1828) ஆகிய லத்தின் அமெரிக்க கொலனிகள் ஸ்பானிய காலத்துவத்திடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்றன. சுருங்கச் சொன்னால் கியூபாவையும் புயர்டே ரிகோ ஆகிய இரு லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளைத்தவிர ஏனைய அனைத்து ஸ்பானிய காலனிகளும் விடுதலைப் பெற்றன.

இங்கே நான்கு விடயங்களைக் கவனத்திற்குரியவை.

1.    எந்த ஒரு வல்லரசும் தொடர்ச்சியாக தலைமை ஆதிக்கம் செலுத்தியதாக வரலாறு கிடையாது. இவ்வரலாற்று படிப்பினைகள் மீண்டும் மீண்டும் நிருபிக்கப்பட்டுள்ளன. அன்று ஸ்பெயினும் போர்த்துகலும் பின்னர் பிரித்தானியா இன்று அமெரிக்கா நாளை?

2.    எவ்வளவுதான் வல்லமை பொருந்திய நாடாக இருந்தாலும் காலனிகளையும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களையும் தொடர்ச்சியாக அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்க எந்த சக்கியாலும் முடியாது. ஏனெனில் ஒடுக்கும் ஆதிக்கசக்திகளில் இராணுவ வலிமையைவிடவும் ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனங்களின் தேசியவாதத்தின் பலம் அதிகமானது.

3.    ஒடுக்கப்ட்ட நாடுகளும் சரி ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும் சரி விடுதலை பெறுவதற்கு அக நிலைமை மாத்திரமல்ல புற நிலைமையும் சாதகமாக அமைதல் வேண்டும்.

4.    சுதந்திரம் பெற்ற ஐக்கிய அமெரிக்கா தவிர்ந்த ஏனைய காலனிகளில் பாட்டாளிவார்க்கம் என்றழைக்கப்படும் நவீன தொழிலார் வர்க்கம் பொருட்படுத்தக் கூடிய அளவில் ஒரு சமூகசக்தியாக உருவாகியிருக்க வில்லை. ஆனால் இக்காலனியல் புரட்சிகள் முற்போக்கானவை.

2.    ஏகாதிபத்தியத்தின் கீழ்:

2.1 இயந்திர கைத்தொழில் புரட்சி முதல் முதலாம் உலகமகா யுத்தம் வரை.

உலகம் முழுவதும் 1830 கள் வரையிலான முதலாளித்துவத்தின் காலனியல் கொள்;கையானது காலனியல் நாடுகளினின் சுதேச வர்த்தகத்தில் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட சுதந்திரம் ஏற்றுமதி வர்த்தகத்தில் ஏகபோகம் என்பதாகவே இருந்தது. இலங்கை உதாரணத்தில் கூறுவதானால் உள்நாட்டில் உற்பத்தி பொருட்களை சந்தையில் விற்பதற்கும் பண்டமாற்று செய்வதற்கும் உரிமை இருந்தது. ஆனால் கருவா உற்பத்தியும் ஏற்றுமதியும் மாத்திரமல்ல் சகல வெளிநாட்டு வர்த்தகமும் காலனித்துவ அரசின் ஏகபோகமாக இருந்தது. சுருங்கச் சொன்னால் பிறநாட்டு கப்பல்கள் வருவதற்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டிருந்தது. சகல காலனிகளிலும் இதுவே நிலைமையாக இருந்தது.

அக்காலப்பகுதியில் சீனா இந்தியா போன்ற பல ஆசிய நாடுகள் ஐரோப்பாவை விட பலதுறைகளில் வளர்ச்சியடைந்திருந்தன. ஐரோப்பியர்களுக்கு இவர்களுக்கு விற்பதற்கு எதுவும் இருக்கவில்லை ஆனால் கொள்ளையடிப்பதற்கு ஏராளமான செல்வங்கள் இருந்தன. எண்ணிக்கையிலும் வளர்ச்சியிலும் தம்மை வி;ட முன்னேறியிருந்த ஆசிய நாடுகளை முழுமையாக அடக்கியாள முடியாத நிலைiயில் இவர்கள் மூன்று உத்திகளைக் கையாண்டார்கள். முதலாவதாக தமக்கு எதிராகப் போராடிய ஆபத்தான நிலபிரபுத்துவ அணியினரை அழித்தொழித்துவிட்டு தமக்கு சாதகமான நம்பிக்கையான ஒரு புதிய மேட்டுக்குடியினரை உருவாக்கினர். இரண்;டாவதாக பிரித்தாளும் தந்திரத்தை பயன்படுத்தி காலனியல் மக்களை தமக்கெதிராக ஒன்று படவிடாமல் தடுத்தனர். மூன்றாவதாக அந்தந்த நாடுகளில் நிலவிய முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய சமூக பொருளாதார கட்டுமானங்களை அப்படியே தமது காலனித்துவ முதலாளித்துவத்தோடு இணைத்துக்கொண்டனர். இதனால் இந்நாடுகளில் இயல்பான வளர்ச்சி தடைபட்டது.

1770 களில் ஏற்பட்ட இயந்திரப்புரட்சியின் பின்னர் முதலாளித்துவம் புதிய பரிணாமத்தை எட்டியது. புhரிய அளவில் செய்து குவிக்கப்பட்ட பொருட்களை விற்பதற்கு விரிவான சுதந்திர வர்த்தக சந்தைகள் உலகெங்கும் தேவைப்பட்டன. அவற்றிற்கு தேவையான மூலவளங்களும் துணை உற்;பத்தி பொருட்களும் தடையின்றி கிடைப்பதற்கு வர்த்தக சுதந்திரம் தேவைப்பட்டது. எனவே 1830 முதல் 1870 வரை வர்த்தகத்தில் அரசின் தலையிடாக் கொள்கை அமுல் நடத்தப்பட்டு உள்நாட்டில் சுதந்திர வர்த்தகம் என்பது முதலாளித்துவத்தின் தாரகமந்திரமானது. பிரித்தானியா உலகின் தொழிற்பட்டறையானது. ஐரோப்பிய பண்டங்கள் ஏனைய கண்டங்கள் அனைத்திலும் விற்கப்பட்டன.

இக்காலப்பகுதியிலே தான் குறிப்பாக பத்தொண்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுபகுதியிலே தான் ஜேர்மனி ஐக்கிய அமெரிக்கா இத்தாலி பெல்ஜியம் ஆஸ்திரியா ஹங்கேரி போன்ற அதுவரை பிளவுபட்டு பின்தங்கியிருந்த ஐரோப்பிய நாடுகள் பலம்வாய்ந்த முதலாளித்துவ அரசுகளாக உருவாகின. ஆசியாவில் காலனித்துவ ஆட்சிக்கு உட்படாத ஜப்பான் மாத்திரம் முதலாளித்துவ நாடாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.

1870 களின் பின்னர் சில மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில் ஏற்பட்ட அதீத முதலாளித்துவத்தின் வளர்ச்சியும் அதீத மூலதன குவிப்பும் அவற்றின் வெளிநாட்டு சந்தையை மேலும் மேலும் விரிவாக்கத் தூண்டின. இந்நாடுகளுக்கிடையிலான மூலவளத்தேவைக்கான போட்டியும் தமது நாடுகளில் விளையாத காசுப்பயிர்களை உகந்த காலநிலையும் சூழலும் உள்ள காலனிகளில் உற்பத்தி செய்வதற்கான போட்டியும் அதிகரித்தது.; எனவே அவை எஞ்சியிருந்த ஆபிரிக்க நாடுகள் மீதான ஆக்கிரமிப்பு போட்டியில் 1880 தொடக்கம் 1900 வரை வேகமாக ஈடுபட்டன. ஆபிரிக்கா கண்டம் காலனியல் ஆதிக்கத்தின் கீழ் மிகக் குறுகியகாலத்துக்குள் கொண்டுவரப்பட்டதுடன் அநேகமாக உலகம் முழுவதும் காலனியல் ஆதிக்கத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டுவிட்டது.

அரைக்காலனியாக மாறிய சீனாவையும் ஓரே முதலாளித்துவ நாடாக வளர்ச்சிபெற்ற ஜப்பானையும் மத்தியகால வல்லரசாகத் திகழ்ந்த துருக்கியையும் சிறிது காலம் மாத்திரமே காலனியாக இருந்த  லைபீரியாவையும் ஈரானையும் ஒதுக்கிவிட்டு பார்த்தால் ஆசியாவில் தாய்லாந்தும் நேபாளமும் அரேபியாவும் ஓரளவுக்கு ஆப்கனிஸ்தானும் ஆபிரிக்காவில் எத்தியோப்பியாவும் மாத்திரமே இக்காலப்பகுதியில் காலனியல் ஆக்கிரமிக்குள்ளாகாத நாடுகளாகும். ஏனைய நாடுகள் யாவும் இக்காலப்பகுதியில் காலனிகளாக மாறின. நேபாளம் தனது சாதகமான புவியியல் அமைப்பாலும் வீர போராட்டத்தாலும் தன்னை காத்துக் கொண்டது. வர்த்தக உரிமை என்ற பெயரில் அபின் விற்பதற்கான உரிமை கோரி சீனா மீது பிரித்தானிய காலனித்துவம் 1840 தொடக்கம் 1842 வரையிலும் பின்னர் 1856 முதல் 1860 வரை பிரான்சும் பிரித்தானியாவும் போர் தொடுத்து அதன் ஒரு பகுதியை ஆக்கிரமித்தன. ஹொங் கொங்கை பிரித்தானியா கைப்பற்றி தனதாக்கியது.

ஐக்கிய அமெரிக்கா எப்பொழுதும் தனது காலனியல் ஏகாதிபத்திய ஆக்கிரமிப்பை மிகவும் நவீனமான முறையிலேயே மேற்கொண்டுவந்துள்ளது. காலனிகளின் விடுதலைக்காகவும் சுதந்திரத்திற்காகவும் போராடுகின்ற ரட்சகனைப் போலவும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பாதுகாவலனைப் போன்றும் வேடம் தாங்கிய அதன் காலனியல் பிரவேசம் 1823 டிசெம்பர் 2ம் திகதி ஜனாதிபதி ஜேம்ஸ் மொன்றோ வினால் முன்வைக்கப்பட்ட மன்றோ கோட்பாட்டுடன் தொடங்கியது. மன்றோ கோட்பாட்டானது வட அமெரிக்காவிலும் தென் அமெரிக்காவிலும் எந்த ஒரு ஐரோப்பிய நாடும் மேற்கொள்ளும் எந்த ஒரு காலனியல் முயற்சியையும் இந்நாடுகளில் மேற்கொள்ளும் எந்த ஒரு தலையீட்டையும் ஐக்கிய அமெரிக்கா ஆக்கிரமிப்பாகவே கருதி அதற்கெதிராக தலையிடும். அதேசமயம் தற்போது ஐரோப்பிய நாடுகள் தம்வசம் வைத்துள்ள காலனிகளினதும் ஐரோப்பிய நாடுகளின் உள்விவகாரத்திலும் ஐக்கிய அமெரிக்கா தலையிடாது என பிரகடனப்படுத்தியது. இதன் சராம்சம் லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளை தன்னிடம் விட்டுவிட்டு ஏனைய காலனிகளில் ஐரோப்பிய நாடுகள் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்பதாகும். இவ்வாறு லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளின் காவலானாக தன்னைக் காட்டிக்கொண்டு அந்நாடுகளை தனது நவீன காலனிகளாக படிப்படியாக மாற்றியது.

1830 -1870 சுதந்திர வர்த்தக காலகட்டம் 19ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஏகாதிபத்தியமாக பரிணமித்தது. இக்காலப்பகுதியில்; மேற்கத்தைய (ஐக்கிய அமெரிக்கா உட்பட) முதலாளித்துவ நாடுகளில்; உற்பத்தி – மூலதனம் ஆகியவற்றின் திரட்சி முன்னொருபோதுமில்லாத  அளவுக்கு வளர்ச்சியுற்றது. வங்கித் துறை அதற்கேற்ப அபிவிருத்தியடைந்து வங்கிகளில் குவிந்த மூலதனம் இயந்திர கைத்தொழிலுடன் இரண்டறக்கலந்து நிதி மூலதனத்தை கட்டுப்படுத்தும் தன்னலக்குழுவை (ஒலிகார்கி)  உருவாக்கியது. அதுவரை பண்டங்களை மாத்திரமே ஏற்றுமதி செய்த நிலைமை மாறி மூலதன ஏற்றுமதி முக்கியத்துவம் பெறத்தொடங்கியது. அகாவது தமது காலனிகளில் காசுப்பயிர்கள் உற்பத்தியை பெருந்தோட்ட துறையாக மாற்றி அவற்றில் முதலீடு செய்வதிலும் பெற்ரோலியம் நிலக்கரி இரும்பு செம்பு போன்ற இயந்திர கைத்தொழிலுக்கு இன்றியமையாத மூலப்பொருட்களை பாரிய அளவில் உற்பத்தி செய்வதிலும் முதலீடு செய்யத் தொடங்கின. சுதந்திர வர்த்தகம் என்பது சந்தையில் தடையற்ற போட்டியை குறிப்பதாகும். இந்நிலைமை மாறி சர்வதேச வர்த்தகத்தில் தமக்குள் போட்டியிடுவதைத் தவர்த்து ஏகபோகங்களை உருவாக்கின. உதாரணமாக பிற்காலத்தில் இலங்கையிலும் சகல பிரித்தானிய காலனிகளிலும் பிற்காலத்தில் சவர்க்கார உற்பத்தியை யுனி லிவர்;ஸ் கொம்பனியும் சிகரட் உற்பத்தியை மற்றொரு பிரித்தானிய கம்பெனியும் தேயிலை ஏற்றுமதியை இன்னொரு பிரித்தானிய கொம்பனியும் ஏகபோகம் செலுத்தியதை இங்கு நினைவு கூறலாம். இத்தகைய மூலவள விற்பனை முதலீட்டு சந்தைக்கான போட்டி காலனிகளின் தேவையை மேலும் தீவிரப்படுத்தின. போட்டி முதலாளித்துவத்தில் தொடங்கிய முலதலாளித்துவ நாடுகள் இவ்வாறு ஏகபோகமாக மாற்றமடைந்த நிலைமையே ஏகாதிபத்தியம் எனப்படுகிறது. ஏகபோகம் மேலே குறிப்பிட்ட காரணங்களால் அதற்கு முன்பிருந்த மேலாதிக்க போட்டியிலிருந்து வேறுபட்டது.

20ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அதாவது தாமதமாக முதலாளித்துவத்தில் வளர்ச்சியடைந்த ஜேர்மனியைப்போன்ற ஐரோப்பிய நாடுகள் அரங்கிற்கு வந்தபோது உலகம் முழுவதும் அநேகமாக பழைய முதலாளித்துவ நாடுகளான பிரித்தானியா பிரான்சு ஒல்லாந்து ஸ்பெயின் போர்த்துகள் ஆகியவற்றால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தன. புதிதாக உருவாகிய ஐக்கிய அமெரிக்காவும் காலனிக்காக ஏங்கியது. இந்நிலையில் காலனிகளை மறுபங்கீடு செய்வதற்கான போட்டியே முதலாம் உலக மகாயுத்தத்தை ( 1914 – 1918) ஏற்படுத்தியது. இக்காலனியல் யுத்தத்தில் பின்தங்கிய முதலாளித்துவ நாடான ரஷ்யாவும் நிலபிரபுத்துவ வர்த்தக முதலாளித்துவ துருக்கியும் இணைந்து கொண்டது.

இத்தகைய காலனியல் மீள்பங்கீட்டுக்கான பாரிய யுத்தம் முதலாம் உலக மாகயுத்தம் தொடங்குவதற்கு முன்னமே ஆரம்பித்து விட்டது. ஸ்பானியரிடம் எஞ்சியிருந்த காலனிகளை கைப்பற்றுவதற்கு ஐக்கிய அமெரிக்கா தொடுத்த யுத்தங்கள் இதற்கு கட்டியம் கூறுவதாக அமைந்தன. 1898ல் ஸ்பானியரிடமிருந்த கியுபாவை தன்வசமாக்கி பிலிப்பைன்ஸ் வரை தனது ஆதிக்கத்தை வியாபித்தது. அதே அண்டு ஹவாய் தீவுகளையும் 1903ல் பனாமா கால்வாய் பிராந்தியத்தையும் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தது. அதற்கு முன்னரே 1850 களில் சீனா மீது அசமத்துவமான ஒப்பந்தங்களை அமெரிக்கா திணித்திருந்து.

1905ல் ரஷ்ய கடற்படையை போர்ட் ஆர்த்தர் துறைமுகத்தில் ஆசிய நாடான ஜப்பான் தோற்கடித்த சம்பவம் ஐரோப்பியர்கள் வெல்லப்பட முடியாதவர்கள் என்ற கிழக்கு மக்களின் மாயையை உடைத்தெறிந்து ஆசிய மக்களிடையே தேசிய உணர்வை கிளறியது. அதேசமயம் இச்சம்பவம் ஜப்பான் ஒரு முதலாளித்துவ இராணுவ வல்லரசாக வளர்ந்து விட்ட செய்தியை உலகுக்கு பிரகடனப்படுத்தியது. அது கொரியாவை தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்து சீனாவின் மஞ்சூரியாவை ஆக்கிரமித்தது. இவ்வாறாக ஆரம்பித்த காலனியல் கொள்ளை யுத்தங்கள் தான் முதலாவது உலக மாகா யுத்தமாக வெடித்து சராசரியாக நாளொன்றுக்கு சுமார் 6500 பேரை காவு கொண்டது. யுத்த முடிவில் சுமார் ஒரு கோடியே அறுபது லட்சம் பேர் கொல்லப்பட்டனர் மேலும் இரண்டு கோடி பேர் காயமடைந்தனர். அதைவிட இன்னும் 60 லட்சம் பேர் காணாமற் போயினர்.

யுத்தத்தில் ஜர்மனி தோற்கடிக்கப்பட்டு அ;தன்மீது அவமானகரமான வோர்சேல்ஸ் ஒப்பந்தம் (1919) திணிக்கப்பட்டது. அதன் காலனிகள் பிரித்தானியா பிரான்ஸ் ஜப்பான் பெலஜியம் போர்த்துகல அவுஸ்திரியா நியுசீலந்து ஆகியவற்றிடையே பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்டது. ஒட்டோமன் சாம்ராச்சியத்தின் கீழிருந்து சிரியா லெபனான் ஈராக் உட்பட சில பகுதிகள் பிரித்தானியாவுக்கும் பிரான்சுக்கும் வழங்கப்பட்டது.

3. 19ம் நூற்றாண்டின்; போக்குகளும் தேசியவாதம் சம்பந்தமான தத்துவார்த்த சர்ச்சைகளும்

இயந்திர கைத்தொழில் புரட்சியின் பின்னர் குறிப்பாக பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் ஐக்கிய அமெரிக்காவிலும் வரலாற்றில் முதற்தடவையாக நவீன தொழிலளாவர்க்கம் ஒரு சமூக சக்தியாக தன்னை வெளிப்படுத்தியது. உலகின் முதலாவது தொழிலாளர் அமைப்பான சார்ட்டிஸ்ட் இயக்கம் பிரித்தானியாவிலே 1838 ல் உருவாக்கப்பட்டது. 1839ல் தென் வேல்சில் உள்ள நியு போர்ட் நகரில் சார்ட்டிஸ்ட் இயக்கத்திற்கு ஆதரவாக ஆயுத கிளர்ச்சி ஒன்று நடைபெற்றது. பிரித்தானிய வரலாற்றில் முதலாவது பொது வேலை நிறுத்தம் 1842ல் நிகழ்ந்தது.

இக்காலப்பகுதியில் தான் முதற்தடவையாக சமூக விஞ்ஞானம் அறிமுகமானது. முதலாளித்துவத்தின் கீழ் இயற்கையை விஞ்ஞானபூர்வமாக ஆராயும் போக்கு துரித வளர்ச்சி பெற்றாலும் விஞ்ஞானம் மருத்துவம் பௌதிகம் இரசாயனம் புவியியல் வானியல் போன்ற பல துறைகளில் விஞ்ஞானம் பிரயோகிக்கப்பட்டாலும் மனிதனின் சமூக சிந்தனை மாத்திரம் ஆன்மீகத்திற்கும் கற்பனாவதத்திற்கும் அடிமைப்பட்டிருந்தது. விஞ்ஞானபூர்வமாக சமூகத்தையும் சமூக போக்கையும் ஆராய்கின்ற சமூக விஞ்ஞான கண்ணோட்டத்தை உலகிற்கு தந்தவர்கள் – இக்காலப்பகுதியில் வாழ்ந்த – கார்ல் மார்க்சும் (1818–1883) அவரது ஆத்ம நண்பரான பிரடெறிக் ஏங்கெல்சும் (1820 – 1895) தான்.

ஐரோப்பிய வரலாற்றில் 1848ம் ஆண்டு புரட்சிகளால் நிரம்பிய முக்கியமான ஓர் ஆண்டாகும். 1845 ல் முழு ஐரோப்பாவும் பொருளாதார சிக்கலில் மூழ்கிப்போயிருந்தது. தொழிலாளர்;களில் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்கள பல ஐரோப்பிய நகரங்களில் அதிகரித்தன. இதன் பின்னணியிலே தான் ஐரோப்பா முழுவதுமுள்ள தொழிலாளர்களின் போராட்டங்கள் ஒரே குறிகோளுடன் ஒன்றிணைக்கப்படுதல் வேண்டும் என்ற நிலைப்பாட்டுக்கு மார்க்சிச மூலவர்கள் வந்தனர். இதன் விளைவாகத்தான் 1848 ஜனவரி மாதம் கம்யூனிச அறிக்கையை வெளியிட்டனர். அது ‘உலகெங்கும் வாழ்கின்ற உழைப்பாளர்களே ஒன்றுபடுங்கள்’ என்ற அறைகூவலை விடுத்தது. அவர்கள் எதிர்பார்த்தைப் போலவே  1848 பெப்ரவரியில் மீண்டும் பரீசில் புரட்சி வெடித்தது. மார்ச் 12ல் வீயன்னா (இன்றைய ஆஸ்திரியா) மார்ச் 17 ல் பேர்லின் (இன்றைய ஜேர்மனி) ரோம் வெனிஸ் மிலான் (இன்றைய இத்தாலி) போன்ற நகரங்களில் அதே மாதம் புரட்சி மூண்டது. இவை தன்னெழுச்சியாக வெடித்த புரட்சியாகவும் ஒன்றோடொன்று தொடர்பற்ற ஒருங்கிணைந்த தலைமையற்ற புரட்சிகளாக இருந்தன.

ஐரோப்பிய தொழிலாளரின் தன்னெழுச்சியான இப்புரட்சிகள் ஒன்றிணைக்கப்பட்டால் முதலாளித்துவம் தூக்கி எறியப்பட்டு சோசலிசமூகம் உருவாகும் என மார்க்சும் ஏங்கெஸ்சும் எதிர்பார்த்தனர். அதன் பின்னர் உலகெங்கு;முள்ள உழைப்பாளர்களின் ஒன்றிணைந்த புரட்சியால் உலக சோசலிசம் மலரும் என நம்பினர். நவீன தொழிலாள வர்க்கத்தின் தலைமையில் தான் சுரண்டலுக்கு முடிவுகட்டி மனித குலத்தை உண்மையாக விடுவிக்க முடியும் என திட்டவட்மாக நம்பினர்.

ஆயினும் மார்க்சிச மூலவர்கள் தேசிய போராட்டங்களின் புரட்சிகரதன்மையை மறுதலிக்கவில்லை. 1848 களில் நவீன தொழிலாள வர்க்கத்தின் புரட்சி ஐரோப்பாவிலே மேலோங்கியிருந்த போது நவீன தொழிலாள வர்க்கத்தின் தலைமையிலான புரட்சி தேசிய இனபிரச்சினையை தீர்த்து வைக்கும் என அவர்கள் மிகச் சரியாகவே கருதினார்கள். ஆனால் அப்புரட்சியின் அலை தணிந்தபோது தேசிய போராட்டங்கள் மேலோங்கிய போது அவற்றை அவர்கள் ஆதரிக்க தவறவில்லை. 1860 களின் பின்னர் அவர்கள் தமது கணிப்பீட்டை மாறிய யதார்த்தத்திற் கேற்ப மாற்றிக்கொண்டனர். (இதற்கு முன்னமே காலனிகளின் புரட்சி பற்றி அவர்கள் சரியான நிலைப்பாட்டை எடுத்திருந்தனர்.)

1863 லிருந்து போலந்து விடுதலையை ஆதரித்தனர். 1869; லிருந்து  ஐரிஷ் விடுதலைப் போராட்டத்தை ஆதரித்தனர்;. 1870ல் கரிபால்டி மாசினி கவூர் விக்டர் இமேனுவேல் ஆகியோர் தலையில் இத்தாலி தனிநாடாக உருவானது. 1871 ல் படுபிற்போக்குவாதியான ஜங்கர் பிஸ்மர்க் தலைமையில் ஜேர்மனி தனிநாடாக மலர்ந்தது. இத்தகைய தேசிய போராட்டங்களை பாட்டாளிவர்க்க புரட்சி என்ற பெயரால் மார்க்சும் ஏங்கெல்சும் மறுக்கவில்லை. ஜங்கர் பிஸ்மார்க் தலைமையில் நடைபெற்ற ஜேர்மனியின் தேசிய போராட்டத்தைக் கூட அவர்கள் விமர்சனரீதியாக ஆதரித்தனர். மாசினி போன்ற தேசியவாதிகளும் முதலாவது கம்யூனிச அகிலம் என்றழைக்கப்படும் சர்வதேச உழைப்பாளர் அமைப்பில் (1864 -1876) அங்கத்துவம் வகித்தனர்.

எனினும் அவர்கள் தேசிய போராட்டத்தை ஏகாதிபத்தியத்தின் தூண்டுதலால் அதன் நன்மைக்காக தூண்டப்படும  (புரோக்சி) தேசிய போராட்டங்களிலிருந்து வேறுபடுத்தி பார்த்தனர். எனவேதான் போலந்து விடுதலையையும் அயர்லாந்து விடுதலையையும் ஆதரித்த அவர்கள் பிற்போக்கு ஜாரிச ரஷ்யவின் தூண்டுதலால் அப்போது ஜேர்மனியில் ஏற்பட்டிருந்த பூர்ஷ்வா புரட்சிக்கு எதிராக தேசிய போராட்டத்தை நடத்திய செக் மக்களதும் சிலாவியர்களதும் போராட்டத்தை அவர்கள் எதிர்த்தனர்.

19ம் நூற்றாண்டில் நவீன தொழிலாள வர்க்கத்தின் தலைமையில் நடைபெற்ற மிக உச்சகட்ட புரட்சியான 1871 முதலாவது பரிஸ் கம்யூன் குரூரமான முறையில் நசுக்கப் பட்டமை ஐரோப்பாவில் ஏற்பட்டுவந்த மாற்றத்தின் தொடக்கப்புள்ளியாகவும் அமைந்தது.

மார்க்சின் நவீன தொழிலாள வர்க்கத்தின் தலைமையில்; தான் உண்மையான சமூக விடுதலை கிடைக்கும் என்ற கோட்பாடு சர்ச்சைக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதை வரலாறு நிரூபித்துள்ளது. ஆயினும் 1850 முதல் 1880 வரையிலான காலப்பகுதியில் பிரித்தானியா உலகின் தொழில்;பட்டறையானது. வேலையற்ற பிரச்சினை நீங்கி வேலைக்கு ஆட்களைத் தேட வேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டது. அயர்லாந்து மக்கள் மீது பொருளாதார அழுத்தம் பிரயோகிக்கப்பட்டு தொழிலார் பற்றாக்குறை நிரப்பப்ட்டது. பண்ட விற்பனையில் கிடைத்த அதீத லாபத்திலும்; காலனியல் கொள்ளையில் கிடைத்த செல்வத்திலும் ஒரு சிறு பருக்கை தொழிலாளருக்கு சம்பள உயர்வாக வழங்கப்பட்டது. 1848ன் பின்னர் சார்ட்டிஸட் இயக்கம் இதனால் பலவீமுற்றது. மறுக்கப்பட்ட தொழிற்சங்க உரிமை படிப்படியாக வழங்கப்பட்டு தொழிலாள வர்க்கத்தின் தலைமை சமரச தலைவர்களின் கரங்களுக்கு காலக்கிரமத்தில் மாற்றப்பட்டது. தொழிலாளர் மத்தியிலிருந்து வசதிபடைத்த அணி ஒன்று உருவாகி தொழிலாள-பிரபுகளாக மாறி பூர்ஷ்வா சித்தாந்தத்திற்கு அடிமையாகினர்.

இதனைவிட தொழில் வளர்ச்சியோடு கைகோர்த்தபடி கூடவே வளர்ந்த பல்வேறு சேவைத்துறைகளும் இதர துறைகளும் பெருமளவிலான சிறுமுதலாளித்துவ அணியினரை உருவாக்கியது. இவர்கள் ஒரு சமூக சக்தியாக வளர்ந்தனர். தொழிலாள வர்க்கத்திற்குள் சிறுமுதலளாத்து சிந்தனைகளை இவர்கள் காவிச்சென்றனர். இத்தகைய காரணங்களால் நவீன தொழிலாள வர்க்கத்தின் புரட்சி பின்தள்ளப்பட்டது.

இதே காலப்பகுதியில் புதிய முதலாளித்துவ அரசுகள் உருவாகி காலனித்துவ போட்டியில் இறங்கிய போது – பழைய பல முதலாளித்துவ நாடுகள் புல்லுருவித்தனமான ஏகாதிபத்தியமாக வளர்ச்சியுற்ற போது  காலனிகளினதும் காலனியல் மக்களினதும் விடுதலைப்போராட்டம் உலகின் பிரதான போக்காக மாறியது.

ஏகாதிபத்திய யுகம் தொடங்கியபோது மார்க்சிச மூலவர்கள் இருவரும் உயிரோடு இருக்கவில்லை. ஆனால் அவர்கள் வாழ்ந்த இறுதிகாலட்டத்தில் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் புரட்சிகர தன்மையை புரிந்துகொண்டு வெளியிட்ட கருத்துகளையும் தேசியத்தை வர்க்கப்புரட்சி என்ற பெயரால் நிராகரித்தவர்களுக்கு எதிராக அவர்கள் நடத்திய போராட்டத்தையும் இனி பார்க்கலாம்.

முதலாம் அகிலத்தில்; (1864–1876) தூய வர்க்க புரட்சி என்ற பெயரில் பிரான்சிய சோசலிசலிஸ்டான புரூத்தோனும் அவரது ஆதரவாளர்களும் தேசிய இனப்பிரச்சினை என ஒன்றிருப்பதை நிராகரித்த போது மார்க்ஸ் அதனை கடுமையாக எதிர்த்தார். மறுபுறத்தில் வர்க்கத்தை நிராகரிக்கும் சிறு முதலாளித்துவ தேசியவாதத்தை தூக்கிப்பிடித்த மசானிக்கு எதிராகவும் போராடினார்.

இது தொடர்பாக 1866 ஜூன் 7ம் திகதி மார்க்ஸ் ஏங்கெல்சுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் குறிப்பிட்ட ஒரு வாசகத்தை இங்கு குறிப்பிடுவது பொருத்தமாக இருக்கும்: ‘…. புருத்தோன் கோஷ்டியினர் தேசிய இனங்கள் என்பது முட்டாள்தனமாது என்று பிரகடனப்படுத்துகிறார்கள். பிஸ்மார்க்கையும் கரிபால்டியையும் தாக்குகிறார்கள் ……….அவர்கள்… பிரான்சின் கனவான்கள் வறுமையையும் அறியாமையையும் இல்லாமற் செய்யும் வரைக்கும் முழு ஐரோப்பாவும் அமைதியாகவும் மௌனமாகவும் காத்திருக்க வேண்டும் காத்திருக்க முடியும் என கருதும்போது அவர்கள் பரிகாசத்திற்குரியவர்களாகிறார்கள்” என அவர் புருத்தோனியர்களை கேலி செய்கிறார்.

இலங்கையில் “திருவாளர் சிங்கள பாட்டாளி வர்க்கம் சோசலிச புரட்சி செய்து தேசிய ஒடுக்குமுறையை இல்லாமற் செய்யும் வரைக்கும் தமிழ் பேசும் மக்கள் மௌனமாகவும் அமைதியாகவும் தேசிய அடக்குமுறையை சகித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்’ எனக் கோரும் தூய புரட்சியாளர்களுக்கு இது அங்குரார்ப்பணம்.

தேசிய இனப்பிரச்சினை சம்பந்தமாக மார்க்சின் மறைவுக்கு பின்னர் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த மாற்றங்களை கூர்மையாக அவதானித்த ஏங்கெல்ஸ் ஐரிஷ் தொழிலாளவர்க்க கடமைபற்றி மேலும் தெளிவாகவும் ஆணித்தரமாகவும் தனது கருத்தை முன்வைத்தார். 1882ல் கவுட்சிக்கு ஏங்கெல்ஸ் எழுதிய கடிதத்தில்: “ஐரிஷ் மக்களுக்கு தாம் சர்வதேசியவாதிகளாக ஆவதற்கு முன்னர் தேசியவாதிகாளாக ஆவற்கான உரிமை மாத்திரமல்ல கடமையும் உண்டு…. அவர் உண்மையான தேசியவாதிகளாக  இருக்கும் போதுதான் மிகுந்த சர்வதேசிகளாகவும் இருக்க முடியும்” என குறிப்பிட்டார். இந்த முடிவுக்கு ஏங்கெல்ஸ் வந்த காரணம் என்ன? தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் என்பது சராம்சத்தில் காலனித்துவவாதிகளுக்;கு (பிற்காலத்தில் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு) எதிரான போராட்டமாகும். ஆகவே அது மறைமுகமான வர்க்கப் போராட்டமாகும்.

………… தொடரும்……

௦௦௦௦௦௦

 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment