Home » இதழ் 07 » திருமாவளவன்,றிம்சா – கவிதைகள்

 

திருமாவளவன்,றிம்சா – கவிதைகள்

 

பசி

அசேதனங்கள் பொசுங்கி நாறும்
காற்று
தூர்ந்து சிதைந்த பதுங்குகுழி
உடல்சிதறி திரிபுற்ற முண்டம்
நாய் உருட்ட
இலையான் காகங்களுடன் அலையும்
தலை
குழிக்குள் இறுகிய விழி
குருதி உறைந்து காய்ந்த மதகு
ஆயுதக் கரங்கள் பன்னிரண்டும்
முறித்து
மூளியாய் நிற்கும் கடவுள் சிலை
இன்னும்
நம்பிக்கையெடுக்கும் முடவன்
பரட்டைப் பாலை
பட்ட மரத்தின் நிழல்
ஓரம்
முலை பொச்சடிக்கும் குழந்தை
நினைவு
நீரில் நெகிழ்ந்து
அழுகி
நொதித்த
பழையசோற்றை
அள்ளி விழுங்குகிறள்
தாய்.

– திருமாவளவன்

====================================================================================================

உண்மை அறிந்தவள்!

 

வெயிலில் எரிகிறாளா

குளிரில் உறைகிறாளா

உணவு உண்டாளா

உறக்கம் தொலைத்தாளா

என்ன செய்து கொண்ருப்பாள்?

 

கைச்சேதப்பட்டு இப்படி ஆனாளா

அல்லது  பிள்ளைகள்

கைவிட்டதனால் இப்படி ஆனாளா?

 

பாதையோரம் அவளுக்கு வீடு

உடைந்த குடை

அந்த வீட்டின் கூரை!

 

வேளாவேளைக்கு உணவு?

படைத்தவனுக்குத் தெரியாதா

படியளக்க?

ஏதோ சாப்பிடுகிறாள்!

 

ஒரு போத்தல் தண்ணீரை

மூடியில் ஊற்றியூற்றிக் குடிக்கிறாள்..

தண்ணீரின் பெறுமதி

எம் எல்லோரையும் விட

அவளுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது!

 

சொந்தங்கள் இல்லை  அதனால்

சோகங்களும் இல்லை

பொதியொன்றைத் தவிர

அவளிடம் வேறெதுவுமே இல்லை!

 

உலகம் நிரந்தரமில்லை என்பதை

உலகுக்கு அறிவிக்கும்

ஞானியா அவள்?

 

அதனால்தான்

பேராசைபொறாமை,

டாம்பீகம்வீண்பெருமை

எல்லாம் மறந்து

அவளது உலகில்

இன்பமாயிருக்கிறாளா???

00000000-
  றிம்சா
 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment