Home » இதழ் 08 » * “ஆற்றுப்படுத்தும் அரங்காக கூத்து” -யாழினி யோகேஸ்வரன் (வவுனியா மெனிக்பாம் முகாம்களை மையமாகக் கொண்ட- ஒர் ஆய்வு

 

* “ஆற்றுப்படுத்தும் அரங்காக கூத்து” -யாழினி யோகேஸ்வரன் (வவுனியா மெனிக்பாம் முகாம்களை மையமாகக் கொண்ட- ஒர் ஆய்வு

 

அறிமுகம்

ஈழத்து தமிழ்ப் பாரம்பரிய அரங்குகளில் ஒன்றான கூத்து ஈழத்துத்தமிழர் மத்தியில் மகிழ்வுடனும், அழகியலுடனும் பயிலப்பட்டு வருகின்றது. ஈழத்துத் தமிழர் எங்கெல்லாம் செறிந்து வாழ்கின்றார்களோ அவ்வாறான பிரதேசங்களில் எல்லாம் அவர்களுக்கான பாரம்பரியக் கூத்து வடிவங்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றன.

இவ்வாறான பின்னணியில் பாரம்பரியத் தொடர்ச்சிமிக்க வன்னிப் பெருநிலப்பரப்பிலே ஏற்பட்ட யுத்தப் பேரழிவு, இடப்பெயர்வு அதன் பின்னரான  முகாம் வாழ்வுச் சூழலிலும் அம்மக்கள் தமது பாரம்பரியக் கூத்துக்களை முன்னெடுத்துள்ளனர். தமது பண்பாட்டுத் தளத்தில் நின்று சடங்குக்குரியதாகவும் மகிழ்வூட்டலுக்குரியதாகவும் கருத்திலெடுக்கப்படும் கலைச் செயற்பாடொன்று தமது வாழ்வின் இருப்புப் பெயர்க்கப்பட்டு இடப்பெயர்வு திணிக்கப்பட்டதான முற்றிலும் புறம்பான முகாம் வாழ்வுச் சூழலில் முன்னெடுக்கப்பட்டுள்ளன.

பாரம்பரியமாக தத்தம் பண்பாட்டு தளத்தில் நின்று (சூழல்,கருத்தியல்,நம்பிக்கை,மரபு அல்லது தொடர்ச்சி) முன்னெடுக்கப்பட்டிடும் அல்லது வாழ்வியல் நடைமுறைகளில் ஒன்றாகக் கொள்ளப்படும் கூத்துக்கள், மேற்படி அடித்தளமே தகர்க்கப்பட்ட, பழக்கமற்ற, சவால்கள் சூழ்ந்த வாழ்க்கைமுறையினுள் திணிக்கப்படுகையிலும் கூட முன்னெடுக்கப்படவேண்டியதன் அவசியம் என்ன? என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டு இவ் ஆய்வுக் கட்டுரை முன் வைக்கப்படுகின்றது.

அந்த வகையில், வன்னிப் பிரதேசத்தில் நிலவிய போர்ச் சூழல் காரணமாக இடம்பெயர்ந்த, இடம்பெயர்க்கப்பட்ட மக்களுள் சிலர் வவுனியா மெனிக்பாம் முகாம்களில் உள்ளடக்கப்பட்டுள்ள கதிர்காமர் (zone 0)இ ஆனந்தகுமாரசுவாமி ( zone 1)இ ராமநாதன் (zone 2)இ அருணாசலம் (zone 3)இ  (zone  4) ஆகிய ஐந்து வலய முகாம்களைத் தம் வாழ்விடமாகக் கொள்கின்றனர். மேற்படி ஆய்வு எல்லையை தம் வாழ்விடமாகக் கொண்ட மக்கள் வலி நிறைந்த முகாம் சூழலிலும் கூத்துக்களை முன்னெடுத்துள்ளதோடு, தமக்கான ஆற்றுப்படுத்தல் கருவியாக கூத்துக்களை அடையாளம் கண்டுள்ளமையும் அத்தகைய ஆற்றல்கள் கூத்துக்களுக்கு உண்டு என்பதையும் ஊகம் கொள்ள வைக்கின்றது. இருப்பினும் ஆற்றுப்படுத்தல் செயற்பாடு இங்கு உளவியற்பாற்பட்டதாக இருப்பதனால், ஆய்வாளர் களத்திற்குச் சென்று கலந்துரையாடிய காலம் -கூத்துச் செயற்பாடுகள் இடம்பெற்றுள்ள காலம் இரண்டிற்குமான வேறுபாடு, கூத்து நிகழ்த்தப்படுகின்ற போது கூத்தர், ஆர்வலர்களது மனநிலை – கலந்துரையாடலின் போதுள்ள மனநிலை போன்ற காரணங்கள் ஆய்வுக்கான சிக்கல்களாக அமைகின்றன. எனினும் அம்மக்களுடனான ஆய்வாளரின் உரையாடல்கள்இ நேர்காணல்கள் மேற்கொள்ளப்பட்ட கூத்துச் செயற்ப்பாட்டுப் பதிவுகள்இ விளைவுகள் என்பவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு அம்மக்கள் தமக்கான ஆற்றுப்படுத்தல் கருவியாக கூத்துக்களை அடையாளம் கண்டுள்ளனர் எனக் கூறிக்கொள்ள முடிகின்றது.

வன்னிப் பிரதேசத்தில் கூத்து
ஈழத்து தமிழர் பாரம்பரிய அரங்குகளில் ஒன்றான கூத்து, வன்னிப்பிரதேசத்தில் கோவலன் கூத்து, காத்தவராயன் கூத்து, மகிடிக்கூத்து போன்ற பல வடிவங்களில் பயில்நிலைப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றது. இக்கூத்து வடிவங்கள் அந்தந்த சமூகத்தில் வாழ்கின்ற மக்களின் நம்பிக்கை, ஐதீகம் சார்ந்து ஆடப்பட்டு வருகின்றன. இப்பிரதேச மக்களினுடைய நெல் விதைப்புக் காலங்கள், அறுவடை காலங்கள் போன்ற உழைப்புக் காலங்களின் பின்னர் சடங்கு சார்ந்த பக்திக்குரியதாகவும், மகிழ்விற்குரியதாகவுமான ஆக்கபூர்வமான கலைச் செயற்பாடாகவும் இக்கூத்துக்கள் நிகழ்த்தப்பட்டு வருகின்றன.

கோவலன் கூத்து, காத்தவராயன் கூத்து, மகிடிக்கூத்து, என்பன தத்தமக்கேயான கதையமைப்பு, அரங்கமைப்பு, பழக்கும்முறைமை, பாத்திரங்களின் உடை, ஒப்பனை, பாடல் பாடும் முறையும் வசனமும், நடிப்பு முறை போன்ற தனித்துவமான அம்சங்களை உள்வாங்கி, வன்னிப்பிரதேசத்தில் பயில்நிலைப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.

 

வன்னிப் பிரதேச மக்களின் இடப்பெயர்வும் அதன் பின்னரான முகாம் வாழ்வும்
ஈழத் தமிழர்களின் 30 ஆண்டுகால போர் வரலாற்றில் கடைசி இரண்டு வருடங்களாக போரின் சுவாலைக்குள் சிக்குண்ட வன்னிப் பிரதேச மக்கள் தமது உறவுகளையும் உடைமைகளையும் தொலைத்து பல வித இன்னல்களையும் எதிர்நோக்கி யுத்த கட்ட இறுதியில் எஞ்சிய மக்கள் முகாம் வாழ்விற்குள்; உள்வாங்கப்பட்டனர். இலங்கையில் இதுவரை இடம்பெற்ற போர்ச்சூழல் வரலாற்றில் 2007ம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த போர் மிகப்பாரிய பேரழிவினை ஏற்படுத்தியதாக உள்ளது. போர்ச்சூழல் காரணமாக பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களை உள்ளடக்கிய முகாம் வாழ்க்கையில் பலதரப்பட்ட பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டன. ஏற்கனவே தங்களுக்கேயான சொந்தமான இடங்களில் சுதந்திரத்தோடும், சுதேசப் பற்றோடும் வாழ்ந்த மக்கள் இடம்பெயர்க்கப்பட்ட பின்னர் அரசகட்டுப்பாட்டுப் பிரதேச முகாம் வாழ்க்கைக்குள் திடீரென உள்வாங்கப்பட்ட நிலையில் அங்குள்ள பல்வேறு நடைமுறைச் சிக்கல்களை அவர்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திற்கு ஆளாகினர். இவர்கள் அனைவரும் தத்தம் வயது, பால், என்பவற்றாலும் பொதுவாக சில விடயங்களான உணவு மற்றும் நீர்ப் பிரச்சினை, இடப் பிரச்சினை, சூழற் பிரச்சினை, தொற்று நோய்ப் பிரச்சினை, உளவியல் ரீதியான பிரச்சினை போன்றவற்றாலும் சிக்கல்களை எதிர்நோக்கியுள்ளனர்.

முகாம் கூத்துக்கள்
வன்னிப் பிரதேசத்திலிருந்து போர்க்காலச் சூழலினால் இடம்பெயர்க்கப்பட்ட நிலையில் கதிர்காமர், ஆனந்தகுமாரசுவாமி, அருணாசலம், ராமநாதன், -zone 4 போன்ற முகாம்களில் தங்க வைக்கப்பட்ட மக்கள் தமது பிரதேசப் பாரம்பரியக் கூத்துக்களை ஆடியுள்ளனர். இக் கூத்துக்களை தாம் கடந்து வந்த அவலங்களுக்கும், கஸ்டங்களுக்கும் மத்தியிலும் இடையறாது ஆடியுள்ளனர். இவ்வாறான பாரம்பரியம் சார்ந்த விடயங்களை நெருக்கடியான, போர்க்காலத்தின் பின்னான முகாம்சூழலிலும் கூட ஆடி வந்துள்ளனர். தொடர்பாடல் பரிமாற்ற வசதிகள் இல்லாமலும், விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு இடமில்லாத வெளிச்சூழலிலும், தமது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாத அசாதாரண சூழ்நிலையிலும் மக்களை ஒன்று கூட வைத்து அவர்களிடையே ஒன்றிணைவை ஏற்படுத்திய ஒரு ஊடகமாக இப் பாரம்பரியக்கலைவடிவங்கள் செயற்பட்டிருக்கின்றன.

ஆரம்பத்தில் போட்டியை நோக்கமாகக் கொண்டு அனைத்துப் பிரதேச மக்களும் தத்தமக்கு பரீட்சயப்பட்ட பாரம்பரியக் கலைவடிவங்களை குறிக்கப்பட்ட நிமிடத்திற்குள் ஆற்றுகை செய்தனர். இவ்வாறு சாதாரணமாக ஆரம்பிக்கப்பட்ட போட்டி நிகழ்வே இம் மக்களுக்கு, தமக்கான பாரம்பரியத்தை தொடர்ச்சியாக நிகழ்த்த வேண்டும் என்கின்ற சிந்தனையைத் தூண்டியது. இச்சிந்தனையின் பின்னர் போட்டி நிகழ்வுகள் கைவிடப்பட்டு, ஒவ்வொரு பிரதேசத்துக் கலைஞர்களும் தத்தமக்கான உற்சாகமான மனநிலையுடன் இரவிரவாகக் கூத்தைப் பழக்கி மேடையேற்றத் தொடங்கினர். கோவலன் கூத்து, காத்தவராயன் கூத்து போன்ற பாரம்பரியக்கூத்துக்களையும,; இசைநாடகமான அரிச்சந்திராமயான காண்டத்தையும் ஒவ்வொரு பிரதேசத்துக் கலைஞர்களும் நிகழ்த்தியுள்ளனர். அவை தத்தமக்கான தனித்துவத்தோடு விளங்கி நிற்கின்றன.

அந்த வகையில் கூத்துக்களை நிகழ்த்துவதற்காக கலைஞர்கள் முகாம்களில் கிடைத்த வசதிகளை கவனத்தில் கொண்டே அரங்கினை அமைத்துள்ளனர். மூன்று பக்கமும் அடைக்கப்பட்டதான ஒரு பக்கப்பார்வையைக் கொண்ட படச்சட்ட அமைப்பிலான மேடையிலேயே நிகழ்த்துகை செய்யப்பட்டது.

முகாம் கலைஞர்கள் கூத்திற்குத் தேவையான வேடஉடைப் பொருட்களைப் பல்வேறு வழிகளில் பெற்றுக் கொண்டனர். அவற்றை, முகாமிற்கு வெளியே இருந்து பெற்றுக் கொண்ட பொருட்கள், முகாம் சூழலில் இருந்து பெற்றுக் கொண்ட பொருட்கள் எனப் பட்டியலிடலாம். அத்துடன் முகாம் கூத்தில் பெண்கள் தமது பங்கு பற்றலை பல்வேறு தளங்களில் வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். பொதுவாக பாரம்பரியமாக ஆடப்படுகின்ற கூத்துக்களில் உள்ள கட்டிறுக்கம், நம்பிக்கை போன்றவற்றால் பெண்களின் நேரடியான பங்குகொள்ளல் செயற்பாட்டைக் கண்டுகொள்ள முடியாத நிலையில், அவலம் நிறைந்த முகாம் வாழ்வுச் சூழல் பெண்களை அவ் இறுக்கங்களில் இருந்து தளரவைத்து ஓர் இரவு வரையும் ஆடிமுடிக்கக்கூடிய நடிகர்களாகவும், முமுக்கூத்தைப் பழக்குகின்ற அண்ணாவியாராகவும் மாற்றியுள்ளது. முகாம் வாழ்வானது அதன் காலம், சூழல் போன்ற காரணங்களினால் கிராம வாழ்வில் இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட தன்மையினைக் கொண்டிருந்தமையால் பெண்கள் பங்குபற்றல், ஈடுபாடு நேரடியாகக் காணப்பட்டது. அதுமட்டுமின்றி போர்ச்சூழல் காரணமாக உடல் அங்கங்களை இழந்த நிலையிலும் கலைஞர்கள் கூத்தில் பங்கு கொண்டுள்ளனர். தமக்கேயான பாரம்பரியத்தையும், உருத்துக்களையும் விட்டுக் கொடுக்காமல் தமது உடலின் அங்கங்களை இழந்த நிலையிலும் கூட இடையறாது கூத்துக்களை ஆடியுள்ளனர்.

கூத்தை நிகழத்துவதற்குத் தேவையான இசைக்கருவிகளான மத்தளம், மிருதங்கம், உடுக்கு, ஆர்மோனியம், போன்ற வாத்தியங்களை சுநடநைக  நிறுவனம் கூத்துகலைஞர்களுக்குக் கொடுத்துதவியுள்ளது. இவ் இசைக்கருவிகளை வாசிப்பதற்காக முகாமில் உள்ள வௌ;வேறு பிரதேசங்களைச் சேர்ந்த இசைக்கலைஞர்கள் பயன்படுத்தப்பட்டார்கள்.

ஆற்றுப்படுத்தலில் கூத்து
“ஒருவர் தனக்குத் தேவையானவற்றைப் புத்திசாலித்தனமாக தெரிவு செய்யவும், பொருத்தப்பாட்டு நடத்தையினைப் பெறவும், வாழ்க்கையின் இக்கட்டான தருணங்களில் தான் செய்ய வேண்டியவை யாவை எனப் புரிந்து கொண்டு தன்னைச் செயலாற்றவும் உதவி செய்து சுய நெறிப்படுத்தல் என்னும் ஆற்றலைத் தொடர்ந்து பெற்றிடச் செய்தலே ஆற்றுப்படுத்தல்” என ஆர்தர்A.J ஜோன்ஸ் குறிப்பிடுகின்றார்.

வன்னிப் போரினால் ஏறக்குறைய 40000-70000 வரை மனித உயிர்கள் பலிவாங்கப்பட்டிருக்கலாம் என உறுதியாக நம்பப்படுகிறது. ஏறக்குறைய மூன்று லட்சம் பேர் ‘மூடுண்ட முகாம்” , “திறந்தவெளிசிறைச்சாலை” களுக்குள்ளே  இருட்டு வாழ்வு நடத்துகின்றனர். இனப்படுகொலை, இனச்சுத்திகரிப்பு போன்ற மனிதாபிமானமற்ற நடவடிக்கைகளால் வன்னி மக்கள் துவண்டு போயுள்ளனர். அவர்கட்கு வடுவாய், வலியாய் பதிந்து போன நினைவுகளை, மனதில் அடக்கிய நினைவுகளை வெளியே கொண்டு வருவதற்கு உளவியல் சார்ந்த அடிப்படை முதன்மை நோக்கமாய் மாறி உள்ளது. மனம் சார்ந்த உளவியல் பகுப்பு கொள்கையை அடிப்படையாக கொண்ட தளங்களில், மக்கள் மனங்களை அறிய முற்பட்டது. எனினும் வெளிச்சூழலில் இருந்து உள்ளெடுக்கப்பட்ட புதிய நபர்களுடனான கருத்துப் பகிர்வினை, உரையாடல்களை கேட்கவோ, அதனை உள்வாங்கவோ அவர்கள் மனங்கள் இடம்கொடுக்கவில்லை. மாறாக பாதிக்கப்பட்ட மனங்களை துப்பரவாக்கும் பணியை செய்ய முனைந்தவர்களுக்கு, அவர்களிடமிருந்து பதில் கூறமுடியாத கேள்விகளும், நம்பமுடியாத சம்பவங்களுமே பரிசாக கிடைத்தன.

இதனடிப்படையில், முகாம் வாழ் மக்களுக்கான கலைச் செயற்பாடுகளை நிகழ்த்துவதற்கான ஏற்பாடுகள் அரசாங்கத்தினால் செய்யப்பட்டன. இவ் ஏற்பாடுகள் சர்வதேசம் தம்மை கண்டு கொள்ளவும், மக்களை ஆற்றுப்படுத்தும் பணியை தாமே செய்கிறோம் என்ற விளம்பரப்படுத்தல்களாகவுமே கூறிக் கொள்ள முடியும். அதுவே உண்மையும் கூட. இந்நிலையில் முகாமில் நிகழ்த்தப்பட்ட பாரம்பரியக் கூத்துக்கள் எவ்வாறான வகையில் முகாம் வாழ் மக்களுக்குத் தன்னைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தி, ஆற்றுப்படுத்தல் சாதனமாக விளங்கியுள்ளது என கண்டறிய முனைகிறது.

பாரம்பரிய கூத்துக்கள் அனைத்தும் சடங்கு சார்ந்த பக்திக்கும் நம்பிக்கைக்கும் உரியதான சமூகத்தோடு இயையுபட்ட கலையாக அமைந்துள்ளது. இவ்வாறான தன்மையை, முகாம் கூத்துக்களிலும் நாம் கண்டு கொள்ளலாம். தாம் அனுபவித்து வந்த துன்பங்கள், முகாம் வாழ்வுச்சிக்கல்கள் என்பவற்றிலிருந்து தம்மை விடுவித்து தமது சொந்த இடங்களுக்கு மீளவும் சென்று மீள் வாழ்க்கை வாழ வேண்டும் என கடவுள் வழிபாடு, நேர்த்திக்கடன், விரதம், போன்றவற்றை பக்திநெறியோடு கடைப்பிடித்தால் தாம் நினைத்த பலன் கிட்டி விடும் என்ற நோக்கோடும், மன ஆறுதலோடும் கூத்தை நிகழ்த்தியுள்ளனர். உதாரணமாக முகாம்களில் வாழ்கின்ற போதிலும் ஊர்களில் கூத்தை ஆடுகின்ற வைகாசி விசாகத்தை அண்டிய காலப்பகுதியிலே முதன் முதலாக கோவலன் கூத்தை ஆடியுள்ளனர். இங்கு இச்சூழலில் சடங்கு அதனுடனான பக்தி, அதுசார்ந்த வாழ்வின் மீதான நம்பிக்கை, உற்சாகம் என்கின்ற அம்சங்களை வழங்கி, அம்மக்களை ஆற்றுப்படுத்தியதில் பாரம்பரிய கூத்துக்களின் நிகழ்த்துகையே காரணம் எனலாம்.

ஒவ்வொரு பிரதேசத்துக் கூத்துக்களும் தத்தமக்கென தனித்துவத்தையும், அடையாளங்களையும் கொண்டிருக்கின்றன. அந்த வகையில் முகாமில் நிகழ்த்தப்பட்ட ஒவ்வொரு கூத்துக்களும் தனித்துவத்;தில் ஒன்றை ஒன்று விஞ்சிக் காணப்பட்டன. பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் வாழ்கின்ற குறுகிய பிரதேசம் ஒன்றில் தத்தமக்கென அடையாளச் சிறப்புக்களை உள்வாங்கிய பாரம்பரியக் கூத்துக்களை நிகழ்த்துவதென்பது வரவேற்பிற்குரியது. அதனிலும் அனைத்துக் கூத்துக்களும் அம் மக்கள் வெள்ளத்தால் விடிய விடிய இருந்து பார்க்கப்படுவதும், பின்பு பேசப்படுவதும் அதனூடாக ஆற்றுப்படுத்தப்படுவதும் பாரம்பரியக்கூத்துக்கள் சார்ந்த பங்களிப்பையே சுட்டி நிற்கின்றது. “எங்கட கூத்து”, “எங்கட கலைஞர்கள்” என்பதான சொற்பதங்களை, ஆய்வாளர் என்கின்ற அடிப்படையில் கூத்துக் கலைஞர்கள், கூத்து ஆர்வலர்களுடனான சந்திப்பு உரையாடலின் போது அவதானிக்க முடிந்தது. இங்கு, தமது அடையாளம், தனித்துவம் என்கின்ற பண்பாட்டு அம்சங்களை கூத்தினூடாக அவர்கள் வெளிப்படுத்துவதை நாம் கண்டு கொள்ளலாம்.

போர்சூழல் காரணமாக சாதி, மத வேறுபாடின்றி வௌ;வேறு பிரதேசங்களிலிருந்தும் வரையறுக்கப்பட்ட முகாம் சூழலுக்குள் உள்வாங்கப்பட்ட பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களை நல் உறவோடு பழக வைத்து புரிதலை ஏற்படுத்திக் கொடுத்த ஒரு களத்தினை இப்பாரம்பரியக் கூத்துக்கள் வழங்கியுள்ளன. அதுமட்டுமின்றி இங்கு ஏற்பட்ட கலைஞர் பற்றாக்குறையால் குறித்த கிராமக் கலைஞர்கள் என்று அல்லாமல் வௌ;வேறு பிரதேசக் கலைஞர்களையும் ஒன்று சேர்த்து கூத்தை ஆடியுள்ளனர். இதனூடான கலைஞர் தொடர்பாடல் குறுகிய வட்டத்துள் மட்டும் நின்று விடாது பிற கலைஞர்களுடன் தொடர்பாடலை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கின்ற சமுதாய அரங்காக இப்பாரம்பரியக் கூத்துக்கள் இருந்துள்ளன, இருக்கின்றன. இவ்வாறு பழக்கமற்ற, புதிய சூழலுக்குள் சுதந்திரமான தொடர்பாடல், உணர்வு பூர்வமான உண்மைகளைக் கூறவும், கேட்கவும் முடியாத சூழலுக்கு மத்தியில் அங்குள்ளவர்களோடு ஒன்றிணைந்த சமூகமாக வாழ்வதற்குப் பாரம்பரியக் கூத்துக்கள் வழிகாட்டியாகச் செயற்பட்டுள்ளன.

பல்வேறுபட்ட உணர்வு நிலைமைகளை இடம்பெயர்க்கப்பட்ட முகாம் வாழ் மக்கள் ஒவ்வொருவரும் தன்னுள்ளே கொண்டிருந்தனர். இம் மக்கள் இடம்பெயர்க்கப்படுகின்ற போது பல்வேறு அவலகரமான சம்பவங்கள், காட்சிகளைக் கண்டு அனுபவித்தே வந்துள்ளனர். இதனடிப்படையில், அவர்கள் மனதில் பதிந்த காட்சிகள் ஆழ் மனதில் எண்ணங்களாக தேக்கி வைக்கப்படுகின்றன. தமது உள்ளத்து உணர்வுகளை வெளிக் கொணர முடியாத, அவற்றிலிருந்து விடுபட வழி தெரியாத, வழி கிடைக்காத முகாம் சூழலில், குறிப்பாக அவற்றைப் பற்றிப் பேசக் கூட முடியாத முகாம் சூழலில், அவற்றுக்கு வழியேற்படுத்திக் கொடுப்பதாக இப் பாரம்பரியக் கூத்துக்கள் தொழிற்பட்டுள்ளன. கூத்துக்கள் இம் மக்கள் மனங்களில் உறைந்து கிடக்கும் உணர்வுகளை வெளியேற்றி அவற்றிலிருந்து மீள வழி செய்கின்றது. உதாரணமாக கோவலன் கூத்தில் செய்யாத தவறுக்காக பாண்டிய மன்னன் கோவலனைக் கொலை செய்வதும், இச் செயலால் கோபம் கொண்ட கண்ணகி பாண்டிய மன்னன் மேல் பழி கொண்டு மதுரை மாநகரையே தீக்கிரையாக்கி பின் தெய்வமாவதுமான கதையைக் கொண்டு கூத்து நிகழ்த்தப்படுகின்றது. இவ்வாறான காட்சிகள், சம்பவங்கள் குறித்த பாத்திரங்களினூடாக சித்திரிக்கப்படுகின்ற போது, அப் பாத்திரத்தை எற்று நடிக்கும் கலைஞர்கள், அக் காட்சிகளைத் தாமே நிகழ்த்துவது போன்ற உணர்வைப் பெறுவர். அத்தோடு பார்ப்போரான அங்குள்ள மக்களும் கூத்தை தாமே பாத்திரம் ஏற்று நிகழ்த்துவதாகப் பாவனை செய்வர். அதனடிப்படையில், முகாம் வாழ் மக்கள் கூத்துக்களில் வருகின்ற இவ் வகையான பாத்திரங்களினூடாக, தமது எண்ணங்களையும், உணர்வுகளையும் நிறைவேற்றிக் கொண்டு அதனூடாக தம்மைத் திருப்திப்படுத்திக் கொண்டுள்ளனர்.

முகாம் சூழலில் பல்வேறு வகையான தொற்று நோய்களுக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட சிறார்கள், அங்கவீனமான சிறார்கள், குடும்ப உறுப்பினர்களை இழந்த சிறார்கள், இதனூடாகக் கற்றல் நடவடிக்கைகள் பாதிக்கப்பட்ட சிறார்கள் என்கின்ற அடிப்படையில்; முகாம் வாழ் சிறார்கள் பெரிதும் உளப்பாதிப்புக்குள்ளாக்கப்பட்டிருந்தனர்.
இடிப்படையில் மகிழ்வை விரும்பும் சிறார்கள் பாதிக்கப்பட்டிருந்த, உள நெருக்கடிகளுக்கு உள்ளாகியிருந்த சமயம், இங்கு நிகழ்த்தப்பட்ட பாரம்பரியக் கூத்துக்கள் அவர்களைப் பெரிதும் ஆற்றுப்படுத்துவதாக அமைந்திருந்தது.
அரசும், அரசசார்பற்ற நிறுவனங்களும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு பொருள் உதவிகள், உளவளச்சிகிச்சைகள் வழங்கியுள்ள போதிலும் அங்குள்ள மக்கள் சமூகத்தால் பாரம்பரியக்கூத்துக்கள் ஆடப்பட்டதானது அம்மக்களுக்கு குறிப்பாக பெண்களுக்கு பெரிதும் ஆறுதலாகவும், தேவையற்ற தீவிர சிந்தைகளிலிருந்து விடுபடவும் உதவி செய்துள்ளது. இத்தன்மையானது பாதிக்கப்பட்ட சமூகம் தம்மைத்தாமே ஆற்றுப்படுத்துகின்ற ஒரு நிகழ்வாகவே இருந்துள்ளது எனலாம். தாம் எதிர்நோக்கிய அவலங்களால் மனமுடைந்தவர்கள் தமது நலன் சார்ந்து அக்கறையின்மை, வாழ்வின் மீதான பற்றற்ற தன்மை, ஏதோ வாழ்ந்து விட்டு இறப்பு வருகின்றபோது இறந்து விடுவோம், இதற்கு மத்தியில் நல்ல உடை உடுத்தி என்ன? நெற்றியில் பொட்டு வைத்துத்தான் என்ன? என்கின்ற எண்ணங்கள், நிலைமைகள் மாறி தமது நலன்களில் அக்கறை செலுத்தி அவர்களை அடுத்தகட்ட வாழ்வு பற்றிச் சிந்திக்கத்தூண்டிய தூண்டியாக இப்பாரம்பரிய கூத்துக்கள் பங்காற்றியுள்ளன என்பது இங்கு கவனிக்கத்தக்கது.


கூத்துச் செயற்பாடுகளுக்காக வடிவமைக்கப்பட்ட வேட உடைகள், ஆயுதங்கள் போன்றவற்றினூடாகவும் ஆற்றுப்படுத்தல் முறைமை இடம்பெற்றுள்ளது. கூத்திற்காக துணிகளை வெளிச்சூழலில் இருந்து பெற்றுக் கொண்டாலும், அவற்றை பூரணமாக வடிவமைத்தவர்கள் முகாம் வாழ் கலைஞர்களும், அங்குள்ள மக்களுமே. இதனடிப்படையில் கூத்துடுப்புக்களை நுணுக்கமாகவும், நேர்த்தியாகவும் வடிவமைப்பதற்கு ஆலோசனைகள், திட்டமிடல்கள் எனப் பலரது உதவியும் கிடைத்துள்ளது. உதாரணமாக கோவலன் கூத்தில் வருகின்ற பாண்டிய மன்னனுக்கு அணிகின்ற வில்லுடுப்பானது வழமையாக பிரப்பம் கொடியாலேயே வடிவமைக்கப்படுகின்றது. ஆனால் முகாம்சூழலில் இதற்கான வசதி வாய்;ப்புக்கள் இல்லாத பட்சத்தில் நுளம்பு வலையிலுள்ள வட்டத்தை கொண்டே வில்லுடுப்பை வடிவமைத்தனர். இவ்வாறு நாட்கணக்காக சிந்தித்து அழகாகவும், நேர்த்தியாகவும் வடிவமைக்கின்ற போது தாம் கடந்து வந்த அவலங்கள் மறக்கடிக்கப்படுகின்றன.

முகாம்களில் நிகழ்த்தப்பட்ட கூத்துக்களில் பங்கு கொண்ட கலைஞர்கள் பல்வேறு வழிகளில் ஆற்றுப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர். கூத்தை ஆடிய ஆண்பிள்ளைகளுக்கு அரசாங்கத்தின் உதவியுடன் வேலைவாய்ப்புக்கள் வழங்கப்பட்டன. இவ்வாறான கூத்துக் கலை செயற்பாடுகளில் ஈடுபட்டுத் தம்மை சிறந்த முறையில் அடையாளப்படுத்திக் கொண்ட கூத்துக்கலைஞர்களுக்கு இலங்கைப் பேரூந்து போக்குவரத்து சபையில் தொழில் வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது. அத்துடன் முகாமில் கூத்தை நிகழ்த்திய கலைஞர்கள் அச்;சூழலிலிருந்து விடுதலை செய்யப்பட்டு தமக்கான வருமானத்தை பெற்றுக் கொள்ளக்கூடிய தொழிலை மேற்கொள்ள அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. அத்தோடு கூத்தாடிய கலைஞர்களுக்கு அங்குள்ள கிராமசேவையாளர்களினால் பரிசில்களும் சான்றிதழ்களும் வழங்கப்பட்டன. இவ்வாறான ஊக்குவிப்புக்கள், இலங்கை அரசின் மனிதாபிமானமற்ற போர் நடவடிக்கையின் பின் ஏற்படுத்தப்பட்ட முகத்துடைப்புக்களாகவும், இதனை வெளி உலகுக்கு எடுத்துக் காட்டி விளம்பரப்படுத்துகின்ற ஒரு செயற்பாடாகவுமே இருந்துள்ளது. எவ்வாறெனினும், போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு பாரம்பரியக் கலைவடிவங்கள் ஒரு ஆற்றுப்படுத்தல் ஊடகமாக இருந்துள்ள போது, அக்கூத்தினூடாக வழங்கப்பட்ட தொழில் வாய்ப்புக்கள், பரிசில்கள், முகாம் விடுதலை போன்றன உண்மையிலேயே அம் முகாம் வாழ் மக்களுக்கு பெரிதும் ஆற்றுப்படுத்துகின்ற விடயமாகவே அமைந்திருந்தது. இவற்றுக்கு அடிப்படையாக பாரம்பரியக் கூத்துக்கள் அமைந்துள்ளன.

அனர்த்தங்களுக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட மக்கள் மூடுண்ட முகாம் வாழ்விற்குள் முடங்கிக் கிடந்த வேளை, பாரம்பரியக் கூத்துக்கள் அவர்களை அவற்றிலிருந்து மீளச் செய்கின்ற களத்தினை ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருந்தது. முகாமிற்குள் உள்வாங்கப்பட்ட மக்கள் தாம் கடந்து வந்த அவல நினைவுகளை அவ் வெப்பக் கூடாரங்களுக்குள்ளேயே அடக்கி வைத்திருந்த நிலையில் அதனை வெளிப்படுத்தக் கூடிய வழிகாட்டியாக இப் பாரம்பரியக் கூத்துக்கள் விளங்கியுள்ளன. இக் கருத்துக்களுக்கு வலுச்சேர்ப்பதாக சி.ஜெயசங்கர் அவர்களது “வன்னிப்பேரழிவின் பின் முகாம் வாழ்க்கைகளும் கூத்து ஆற்றுகைகளும்: சமூக அரசியல் நோக்கு” என்னும் ஆய்வுக் கட்டுரையில் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டுச் சொல்லப்படுகின்றது. “பேரழிவிலிருந்து தப்பிப் பிழைத்தவர்கள் தமது அனுபவங்களைப் பேச விரும்பாதவர்வளாக இருக்கிறார்கள், எதுவும் நடக்காதது போல் இயல்பு வாழ்க்கையில் ஈடுபடுவதில் அக்கறை உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். இவற்றிற்கான வழிகளாக கூத்துக்கள் விளங்கி இருக்கின்றன. அது அவர்களை நினைவுகளிலிருந்து தற்காலிகமாக விடுவித்துக் கொள்ளவும், அகப்பட்ட உணர்வுகளை, உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தக் கூடிய நேரடி அல்லாத வழிமுறையாகவும் அமைந்திருக்கிறது”.
போர்க்கால சூழலினால் இடம்பெயர்க்கப்பட்டு முகாம்களில் வாழ்ந்த காலங்களில், இடம்பெற்ற பாரம்பரிய அரங்கச் செயற்பாடுகள் அம்மக்களை, அவர்களை அறியாமலேயே நெறிப்பிறழ்விலிருந்தும், தேவையற்ற சிந்தனைகளிலிருந்தும் விடுபட வைத்த ஒரு கலை ஆக்கச் செயற்பாடாகவும் அமைந்துள்ளது. வாழ்வின் மீதான பற்றுக்கள், பிடிப்புக்கள், அற்ற நிலையில் மக்களைச் சூழ வெறுப்பும், விரக்தியும், குரோதமும், கவலையும் மட்டுமே கொண்டிருந்த மக்களின் மனங்களை ஆற்றுப்படுத்துகின்ற ஊடகமாக இக்கூத்துச் செயற்பாடுகள் இருந்துள்ளன.

முடிவுரை
ஈழத்தமிழர்களின் முப்பதாண்டு காலப் போர் வரலாற்றில், ஆயுதப் போராட்டங்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டுள்ள நிலையில், ஈழத்தமிழர்கள் நிர்க்கதிக்கு உள்ளாக்கப்பட்டுள்ளனர். போர் முடிவடைந்து விட்டது. ஈழம் என்கின்ற நினைப்பு தகர்க்கப்பட்டு “ஒரே நாடு”, “ஒரே தேசியம்” என்கின்ற பரவலான அரசியல் பேச்சுக்களுக்கு மத்தியில், பேரழிவுக்குள்ளான மக்கள் மனங்களில் வடுவாய், வலியாய் வன்னிப்போரும் அதன் நினைவுகளும் இன்னமும் பதிந்து போயுள்ளன. நிவாரண அபிவிருத்திகளும், மீள்குடியேற்றம், புனரமைப்புக்களும் கொல்லப்பட்ட உயிர்களையும், இழக்கப்பட்ட உடைமைகளையும் ஈடு செய்து விடுமா? இந்நிலையில் வலி நிறைந்த முகாம் சூழலில், இம் மக்கள் தம்மைத் தாமே ஆற்றுப்படுத்துகின்ற சாதனமாக தமது பாரம்பரியக்கூத்துக்களை இனங் கண்டுள்ளனர். பாரம்பரியக் கூத்துக்கள் அவர்கள் வலிகளுக்கு மருந்தாக இருந்துள்ளது என்பது மேற்கூறப்பட்ட விடயப்பரப்பினூடாக தெளிவுபடுத்தப்படுகின்றது. அவ் வகையில், பாரம்பரியக் கூத்துக்களின் ஆற்றுப்படுத்தல் பங்களிப்பை பின்வரும் காரணங்கள் உறுதி கொள்ள வைக்கின்றது.
    முகாம்களில் தங்கி வாழ்ந்த மக்களின் உளம்சார்ந்த ஆற்றுப்படுத்தலில் பாரம்பரியக் கூத்துச் செயற்பாடுகள் முழுமையான பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளன.
    நவீனமயமாக்கல் சூழலுக்குள் உள்வாங்கப்பட்ட மக்கள் மத்தியில், பாரம்பரியக் கூத்துக்களின் நிகழ்த்துகைகளால் முகாம் சூழலில் பாரிய வரவேற்பு, அதனூடாக கூத்தின் சமகால முக்கியத்துவம்.
    பாரம்பரியக் கூத்துக்கள், பிரயோக அரங்கக் கோட்பாட்டுத் தளத்தில் நின்று செயலாற்றிய தன்மை.
போன்ற பல விடயங்களை இம் முகாம் சார் கூத்துச் செயற்பாடுகள் ஆற்றுப்படுத்தலினூடாகப் புரிய வைத்துள்ளது. பாரம்பரியமாக தத்தம் பண்பாட்டுத் தளத்தில் நின்று முன்னெடுக்கப்பட்டிடும் கூத்துக்கள் முகாம் வாழ் மக்களை ஆற்றுப்படுத்தும் சாதனமாகத் தொழிற்பட்டுள்ளது என்பதை இவ் ஆய்வு தெளிவாக்குகின்றது.
—————————————————————————————————————————-

ஆய்வாளர் யாழினி – யோ கேஸ்வரன்     இலங்கை   கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தை சேர்ந்தவர். research period-January 2010 to August 2011

                                                                                          

உசாத்துணை நூல்கள்;

01.    சோமசுந்தரம் தயா, மனவடு, நெருக்கீட்டின் உள விளைவுளும் அவற்றை எதிர் கொள்ளும் முறைகளும்  யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழக வெளியீடு
02.    ரிட்லி ஜயசிங்க, உளவியல்சார் உளவளத்துணை அணுகுமுறை, (2010), குமரன் புத்தக இல்லம், கொழும்பு-சென்னை.
03.    ஜெயசங்கர் சிவஞானம், “வன்னிப் பேரழிவின் பின் முகாம் வாழ்வும் கூத்து ஆற்றுகைகளும் : சமூக அரசியல் நோக்கு”, ஆய்வுக்கட்டுரை.

பத்திரிகைகள்

01.    உதயன், (2009), குடாநாட்டு நலன்புரி நிலையங்களில் மக்களின் அவலங்கள், எங்கள் சமூகத்தவர்களாகக் கருதி அவர்களுக்கு உதவுவோம், 31.05.2009, கொழும்பு, பக்கம்-03
02.    உதயன், (2009), முகாம் வாழ்க்கை, உளத்தாக்கத்திற்கும் தொற்று நோய்களுக்கும் இலகுவில் வழி செய்யும், 10.05.2009, கொழும்பு, பக்கம்-05.
03.    உதயன், 2009, முகாம்களில் அமைக்கப்பட்டுள்ள கூடாரங்களுக்குள் மழை நீர் புகுந்ததால்                மக்கள் அவதி, 8.11.2009, கொழும்பு, பக்கம்1,20
04.    உதயன், 2009, முட்கம்பி முகாம்களுக்குள் வன்னி மக்கள் அவதி, புதிய ஐனநாயக கட்சி,  06.10.2009, கொழும்பு, பக்கம் 7
நேர்காணல்
01. அண்ணாமலை, zone -4 முகாம், இசைக்கலைஞர்
02. கரிகாலன், zone 4 முகாம், கூத்துக்கலைஞர்
03. தiளையராஜசிங்கம், ஆனந்தக்குமாரசுவாமி முகாம், கூத்துக் கலைஞர்
04. தாமோதரம்பிள்ளை – லோகநாயகி, zone -4, அண்ணாவியார்
05. கடம்பானந்தன், உளவளத்துணைனாளர், மட்டக்களப்பு போதனா வைத்தியசாலை

இணையத்தள முகவரி

  1. http/luluratthi.blogspot.com
  2. http/sidaralkal.blogspot.com
  3. http/www.irinews.org

 

 

 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment