Home » இதழ் 09 » *தமிழ் தேசம்: இழப்பிலிருந்து மறுவாழ்வையும் வளர்ச்சியை நோக்கி…மீராபாரதி

 

*தமிழ் தேசம்: இழப்பிலிருந்து மறுவாழ்வையும் வளர்ச்சியை நோக்கி…மீராபாரதி

 

 

ஈழத் தமிழ் தேசம் மாபெரும் இன அழிப்பையும் அதனால் ஏற்பட்ட மனித இழப்பையும் சந்தித்து நான்கு வருடங்கள் முடிவடையப்போகின்றன. ஆனால் இதுவரை அரசியல் ரீதியாகவோ மனித வாழ்வியல் ரீதியாகவோ எந்தவிதமான அடிப்படை மாற்றங்களும் முன்னேறங்களும் குறிப்பிடும் படியாக நடைபெறவில்லை. அரசியல் ரீதியான முன்னெடுப்புக்களுக்காவது நாம் இலங்கை, இந்திய, அமெரிக்கா மட்டுமல்ல சீன அரசுகளிலும் சர்வதேச சமூகத்திடமும் தங்கியிருக்க வேண்டி நிலையில் இருக்கின்றோம் எனக் கூறலாம். ஆனால் தமிழ் தேசம் தான் சந்தித்த இழப்பிலிருந்து தன்னை மீட்டெடுப்பதற்கு யாரிலும் தங்கியிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இதனை நமது கூட்டுழைப்பினுடாகவும் அக்கறையினுடாகவும் பொறுப்பாக செயற்படுவதனுடாகவும் நம்மை நாமே மீட்கலாம். அல்லது பலர் இழப்பின் துன்பத்திலிருந்து மீள்வதற்கும் உதவலாம். இதற்கு முதலில் நாம் எவ்வாறான இழப்புகளை சந்தித்திருக்கின்றோம் என்பதை அறிந்து அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வது முக்கியமானது. இரண்டாவது இவ்வாறான இழப்புகளிலிருந்து எவ்வாறு நாம் மீள்வது என்பதற்கான வழிகளைத் தேடுவது. மூன்றாவது கண்டுபிடித்த வழிகளை எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்துவது  எனப் பல விடயங்களை பன்முகத்தளங்களிலிருந்தும் கோணங்களிலிருந்தும் அறிந்து கொள்ளவேண்டி உள்ளோம். இதன் மூலமே நாம் நமது விடுதலையையும் சுந்திரமான வாழ்வையும் நோக்கி மீளவும் செயற்படுவதற்கான மனோ பலம் மற்றும் மன உறுதி என்பவற்றைப் பெற வேண்டியவர்களாக இருக்கின்றோம்.

மனித வாழ்வில் இழப்புக்கள் என்பவை பலவகைப்படும். உறவுகளின் மரணங்களால் ஏற்படும் இழப்புகள். உறவின் முறிவால் ஏற்படும் இழப்புகள். மற்றும் வேலை இல்லாதுபோதல், இடம் பெயர்வதால் பிறந்த அல்லது வாழ்ந்த இடத்தை இழத்தல், …. எனப் பலவகைப்படும். இந்தடிப்படையில் ஈழத் தமிழ் தேசமானது இரண்டு முக்கியமான இழப்புகளை நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு சந்தித்துள்ளது. முதலாவது, சிறிலங்கா அரசின் திட்டமிட்ட இனவழிப்பு நடவடிக்கைகளினாலும் மற்றும் போரினாலும் வன்முறைகளாலும் பெரும் தொகையான மனித உறவுகளை இழந்துள்ளோம். நமது இருப்பிடங்களையும் இழந்துள்ளோம். இரண்டாவது இனவாத அரசின் ஒடுக்குமுறைகளால் ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட தேசமாக இருந்து அந்த ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடியிருக்கின்றோம். ஆனால் துரதிர்ஸ்டவசமாக நமது போராட்டத்தையும் அதை முன்னெடுத்த அமைப்பை(புகளை)யும் இழந்துள்ளோம்.  இந்த இழப்புகள் அனைத்தும் ஈழத் தமிழ் தேசத்தின் மீது பலவிதமான பாதிப்புக்களை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது.  ஆகவே இந்தப் பாதிப்புகளிலிருந்து தமிழ் தேசமானது பிரங்ஞைபூர்வமாக விடுபடாதவரை புதிதாக ஏதையும் நாம் செய்யப்போவதில்லை.

 

மேற்குறிப்பிட்ட இழப்புகளால் தமிழ் பேசும் மனிதர்கள், சமூகங்கள்,  ஒரு தேசமாக அடைந்த வேதனை, சோகம், துக்கம், கவலை ஒரு புறம். மறுபுறம் போராட்டத்தை இழந்தமையினாலும் அதன் தோல்வியினாலும் ஏற்பட்ட குற்றவுணர்வு மற்றும் வெட்கம். இவ்வாறு பல உணர்வுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் நாள்தோரும் எதிர்கொள்கின்றோம். இவற்றையெல்லாம் பிரக்ஞைபூர்வமாக எதிர்கொண்டு கடந்து செல்லவேண்டியவர்களாகவும் இருக்கின்றோம். அல்லது இவை உள்லிருந்து அரித்து அரித்து நம்மையறியாமலே நம்மைப் பலவீனமானவர்களா மாற்றிவிடும். இவ்வாறு நடந்தபின் அதிலிருந்து மீள்வது என்பது இப்பொழுது மீள்வதைவிட மிகவும் கஸ்டமானதாகவும் நீண்ட பயணத்தையும் கொண்டிருக்கும். ஆகவே சில நேரங்களில் இவ்வாறானவற்றை நாம் முன்னுணர்ந்து முன்கூட்டியே சில செயற்பாடுகளை முன்னெடுக்கவேண்டும். கடந்த காலங்களில் குறிப்பாக நமது அரசியல் செயற்பாடுகளில் அவ்வாறு நாம் செயற்படாமையே நாம் எதிர்கொண்ட இழப்புகளுக்கும் இன்றைய வேதனைகளுக்கும் சோகங்களுக்கும் நிலைமைகளுக்கும் காரணம் என்றால் மிகையல்ல.

 

ஒரு இழப்பை ஏற்றுக் கொள்வது என்பது வாழ்பவர்களைப் பொறுத்தவரை மிக மிக முக்கியமானது. ஆகவே கடந்த போரில் நாம் (மனித) உறவுகளை இழந்திருந்தால், “அவர்களை இழந்து விட்டோம்” என அதனை ஏற்றுக்கொள்வோம். இவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்வது என்பது,  நமது இழப்பையும் சோகத்தையும் வேதனைகளையும் கடந்து செல்வதற்கு முக்கியமான ஒரு வழியாகும். இதேபோல் நமது விடுதலைக்கான போராட்டத்தில் நாம் தோற்றுப் போய்விட்டோம் என்பதையும் போராடிய அமைப்பையும் இழந்து விட்டோம் என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்வோம். (இவ்வாறு தோற்றுப் போனமைக்கும் இழந்தமைக்கும் பல அகப் புறக் காரணங்கள் இருக்கலாம். அதை வேறு ஒரு இடத்தில் ஆழமாகவும் விரிவாகவும் அலசி ஆராய்வோம்.) மேலும் நாம் அடைந்த தோல்வியாலும் இழப்பாலும்,  நமக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் வெட்கம்,  குற்றவுணர்வு, கோவம் என்பவற்றைக் புரிந்து கொள்வதுடன் அதை எதிர்கொண்டு கடந்து செல்வதற்கு அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியே இல்லை. மாறாக இவற்றை ஏற்றுக் கொள்ளாது இறுமாப்புடன் மறுப்போமாயின் தொடர்ந்தும் பாதிப்பு ஏற்படப்போவது எங்களுக்குத் தான். இப் பாதிப்பின் வெளிப்பாடுகள் சில வேளை உடனடியாக வெளித் தெரியாது. ஆனால் காலம் கடந்து வெளிவரும் பொழுது நம்மால் ஒன்றும் செய்ய முடியாதவர்களாக இருப்போம். இன்றுபோல்….

 

ஒரு மரணத்தினால் ஏற்படும் இழப்பு என்பது சர்வதேத்திற்கும் பொதுவான ஒரு நிகழ்வு. இதிலிருந்து ஒருவரும் தப்பிக்க முடியாது. இதனால் ஏற்படும் உணர்வுபூர்வமான உணர்ச்சிபூர்வமான வலிகள் வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க முடியாதளவு ஆழமானவை. குறிப்பாக ஈழத்தமிழர்களுக்கு நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடைபெற்றது வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க முடியாத பாரிய இழப்பு. ஓன்றுக்கு மேற்பட்ட இழப்புகள். இவற்றுக்காக வேதனை,துக்கம் மற்றும் கவலை கொள்வதைத் தவிர வேறு எந்தவிதமான ஆறுதல் வார்த்தைகளும் பயன்தாரமாட்டா. அதேவேளை ஒருவர் தனக்கு ஏற்பட்ட இழப்பின் பின் அர்த்தமில்லாத யதார்த்தத்திற்கு மாறாக எதிர்பார்ப்புகளை கொண்டிருத்தல், தமது உணர்வுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் எண்ணங்களையும் புரிந்துகொள்ளக்கூடியவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளாமல் தமக்குள்ளே வைத்திருத்தல், தமது மத நம்பிக்கைகள் ஏற்பட்ட பாதிப்பை குறைக்கும் என நம்பிக்கொண்டிருத்தல், அல்லது மத நம்பிக்கையை கைவிடுதல், இவ்வாறன சோகம் துக்கத்திற்கு நான் மட்டும் தான் ஆட்பட்டிருக்கின்றேன் எனக் கருதுகின்றமை, இழப்பு ஏற்பட்ட முதல்வாரங்களில் இருந்த உள மனநிலையிலையே இனிவரும் காலம் பூராவும் இருப்பேன் என நம்புகின்றமை, எல்லாம் மனிதர்களுக்கு எதிர்மறை விளைவுகளையே தரும். அதாவது இவ்வாறான சிந்தனைகள், எண்ணங்கள், செயற்பாடுகள் மனிதர்களுக்கு மேலும் பாதிப்புக்களையே ஏற்படுத்தும். இவ்வாறான பாதிப்புகளிலிருந்து விடுபடுவதற்கு,  நாம் நமக்கு நடந்த இழப்பை ஏற்றுக் கொண்டு, நமது நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையில் அதற்கான சடங்குகளை செய்வதே பொருத்தமானதாகும்.  ஏனெனில் ஒருவரை இழந்தபின் அவர் மீதான அன்பினால் நாம் செய்கின்ற கடைசிச் செயற்பாடு நமது சோகம், துக்கம், வேதனை,அஞ்சலி என்பவற்றை வெளிப்படுத்துவதாகும்.  இதுவே “நான் உன் மீது அன்பாகவும் அக்கறையாகவும் இருந்தேன்” என்பதை தெரிவிக்கும் ஒரு வழிமுறையாகும். இவ்வாறு செய்வது மறுபுறம் குறிப்பிட்ட இழப்பை கடந்து செல்வதற்கு உதவும்.

 

தமக்கு ஏற்பட்ட (மனித) இழப்புகளினால் மிகக் குறைந்தளவினர் மனநல பாதிப்புக்கு உட்பட்டபோதும், வேதனை, சோகம்,  துக்கம் என்பன ஒரு (மன)நோயல்ல. ஆகவே அவசியமற்று மருந்துகள் பயன்படுத்துவதை தவிர்ப்பது நல்லது. இருப்பினும் அதிகமானவர்கள் பலவகையான “முட்டாள்தனமான” தவறான செயற்பாடுகளை மேற்கொள்வார்கள். இது புரிந்துகொள்ளக்கூடியது. மேலும் இக் காலங்களில் மறதி ஏற்படுவது சதாரணமானது. அதேவேளை அழுகை, கண்ணீர் என்பன தொடர்ச்சியாக வருவது உடல், உள நலத்தை ஏற்படுத்தும். இவ்வாறன காலங்களில் இழந்தவர் மட்டும் குறிப்பிட்ட உணர்வுகளை உணர்ச்சிகளை கொண்டிருக்க மாட்டார். அவரைச் சுற்றியிருக்கின்ற பலரும் இவ்வாறான நிலையிலையே இருப்பார்கள். இதிலிருந்து ஒவ்வொருவரும் மீள்வதற்கு சில காலம் எடுக்கும். இக் காலத்திற்குள் பல்வேறு தளங்களுக்கூடாக ஒருவர், இழப்பைச் சந்தித்தவர்,பயணம் செய்யவேண்டி ஏற்படலாம். இப் பயணத்தில் நாம் அக்கறையுடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் செயற்படுவோமாயின் விரைவில் இழப்பிலிருந்து விடுபட்டு மீண்டும் நம் வாழ்வை வாழ ஆரம்பிக்கலாம்.

 

போர் அல்லது இன அழிப்பு மற்றும் தற்கொலை, கொலை, சில (உடல் மன) வருத்தங்கள் …. ஆகிய நிகழ்வுகளினால் அல்லது குறிப்பான சுழல்களினால் ஏற்படும் திடிர் இழப்புகள் ஆழமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தக் கூடியன. இவ்வாறன இழப்புகளை சந்தித்தவர்களின்மனநிலைகள் முக்கியமான கவனத்திற்குறியவை. இவர்கள் தமக்கு இழப்பு ஏற்படும் என்பதை முன்கூட்டியே தெரிந்திருக்க மாட்டார்கள். ஆகவே அதற்கு தயாராகவும் இருக்கமாட்டார்கள். ஆனால் இழப்புகள் முன்கூட்டியே அறிவித்துக் கொண்டு வருவதில்லையே. ஆகவே இழப்பினால் ஏற்பட்ட புதிய சூழலை சாவாலை எதிர்கொள்ள நம்மைத் தயார் செய்வதே பயனுள்ளதும் ஆரோக்கியமானதுமான வழிமுறையாகும். இதற்கு மாறாக இழப்பு ஏற்பட்டதை ஏற்க முடியாமல், நம்ப முடியாமல் இருப்பதும் அல்லது நடைபெற்றது ஒரு கனவு என நம்புவதும் தவிர்க்க முடியாதது எனினும் பயனற்றது. ஆகவே இதிலிருந்து விடுபட்டு,நடந்தது கனவல்ல, நிஜம் என்பதையும் இந்த இழப்பு நிரந்தமானது என்பதையும் புரிந்துகொள்வது அவசியமானது.

 

இழப்புகளை சந்தித்தவர்கள் ஒவ்வொருவரும் கோவம் கொள்வது நியாயமானதும் சதாராணமான ஒரு வெளிப்பாடுமாகும். குறிப்பாக யாரையாவது இந்த இழப்புக்குப் பொறுப்பாக்கி குற்றம் சுமத்துவது இக் கோவத்தின் முக்கியமான வெளிப்பாடாகும். இதிலிருந்து வெளிவர நாம் யார் மீது குற்றம் சுமத்துகின்றோமோ அவரை மன்னிப்பதே சிறந்த வழியாகும். மறுபுறம் குற்றவுணர்ச்சியினால் கஸ்டப்படுவது. அதாவது மற்றவரை குற்றம் சுமத்தாது ஏற்பட்ட இழப்புக்கு தன்னையே காரணமாக்குவது. நான் எதாவது செய்திருந்தால் அல்லது வேறு மாதிரி செயற்பட்டிருந்தால் பாதுகாத்திருக்கலாம் என நினைப்பது. இதைவிட இறந்தவர்கள் என்ன சிந்தித்திருப்பார்கள் நினைத்திருப்பார்கள் என மனம் அங்கலாப்பது. இவ்வாறன சிந்தனைகள் எண்ணங்கள் இழப்பிலிருந்து அதன் பாதிப்புகளிலிருந்தும் நாம் விடுபடுவதற்கு தடைகற்களாக இருக்கும்.

 

பொதுவாக, இழப்பினை சந்தித்தவர்கள், இழப்பின் ஆரம்ப நாட்களில் ஏற்பட்ட இழப்பினால் அதிர்ச்சியடைந்து கதைக்க முடியாது வாயடைந்துப் போயிருப்பார்கள்;. ஆனால் இவ்வாறன நிலை நீண்ட காலங்களுக்கு தொடர்ச்சியாக இருக்காது.  அதேவேளை இவ்வாறான காலங்களில் வாழ்வு தொடர்பான முக்கியமான முடிவுகளை எடுப்பதைத் தவிர்ப்பது நல்லது. இக் காலங்களில் நம்பிக்கைக்குரியவர்களை அருகில் வைத்திருப்பது ஆரோக்கியமானது. மேலும் இழந்தவர் இல்லாத புதிய சூழலை எதிர்கொள்ள தயாராவதும் முயற்சிப்பதும் ஆரோக்கியமானது. குறிப்பிட்ட சில நாட்களின் பின்னர் அதிர்ச்சியான மனநிலையிலிருந்து விடுபட இழப்பின் வலியை உணர ஆரம்பிப்பார்கள். இந்த வலி ஆழமானது. இதிலிருந்து விடுபட இழப்பு நடைபெற்றுள்ளதை மறுப்பார்கள் அல்லது அதை விட்டு விலகி ஒடுவார்கள். இதனால் இழப்பை சந்தித்தவருக்கும் பயனில்லை. மறுபுறம் உதவ விரும்புகின்றவர்களுக்கும் உதவ முடியாத நிலையை உருவாக்கும். இக் காலங்களில் சக்தி இல்லாமை, பலமில்லாமை,வழமையான செயல்களை செயற்பட முடியாமை, உண்ண முடியாமை, நித்திரை இல்லாமை,உடல் வலி, நோ, இழந்தவரைப் பற்றிய கனவுகள் மீண்டும் வருவதை எதிர்பார்க்கின்றமை,கோவம் என்பன ஏற்படலாம். ஒரு இழப்பின் பின்னர் இவ்வாறன உடல் உள மன நிலை இருப்பது சதாராணமானது என்ற புரிதலானது பதட்டமின்றி ஆறுதலாக இருப்பதற்கும் இதுபோன்ற நிலையிலுள்ள மற்றவர்களை புரிந்துகொள்வதற்கும் உதவும்.

 

பொதுவாக இழப்பினால் ஏற்பட்ட சோகம் துக்கம் என்பவற்றை ஒவ்வொரு மனிதரும் தனித்து சமாளிப்பார்கள். ஆனால் பின்வருகின்ற குறிப்பிட்ட ஐந்து அம்சங்களை தொடர்ச்சியாக கவனிப்பீர்களாயின் உள மன நல ஆலோசகருடன் தொடர்பு கொள்வது நல்லது. இவ்வாறு தொடர்பு கொள்வதற்கு வெட்கப்படவோ தயங்கவோ கூடாது. உண்மையிலையே தொடர்பு கொள்வதற்கான தேவை இருக்கும் பொழுது தொடர்பு கொள்ளாமல் விடுதற்குத்தான் வெட்கப்படவேண்டும். ஆகவே இழப்புகளின் பின்னர் தேவை ஏற்படின் வெட்கப்படாது நிச்சயமாகவும் உடனடியாகவும் உதவிகளை நாடவேண்டும்.

முதலாவது, சுய அழிப்பு அல்லது தற்கொலை நடவடிக்கைகள் தொடர்பான எண்ணங்கள் தொடர்ச்சியாக வரும் பொழுது உதவியை நாடவேண்டும். மேலும் தற்கொலை தொடர்பாக எவ்வாறு? எங்கு? இவ்வாறான செயற்பாட்டை மேற்கொள்வது? என சிந்திப்பவர்களும் உதவியை நாடவேண்டும். இரண்டவாது உறவுகளையும் நண்பர்களையும் தொடர்பு கொள்ளாது தவிர்க்கும் பொழுதும், வழமையான பழக்கவழக்கங்களுக்கு மாறான செயற்பாடுகளை மேற்கொள்ளும் பொழுதும், அடிப்படையான சுய தேவைகளான, உணவு போன்றவற்றைப், பூர்த்தி செய்யாது விடும்பொழுதும் உதவியைப் பெறவேண்டும். மூன்றாவது சோகம், துக்கம் என்பவற்றுக்கு தொடர்ச்சியாக ஒரேவிதமான எதிர்வினையாற்றும் பொழுது, ஊதாரணமாக இழப்பு நடந்ததை தொடர்ச்சியாக மறுக்கின்ற பொழுதும், உதவி பெறுவது நல்லது. நான்காவது துக்கம், சோகம் என்பவற்றிலிருந்து விடுபடுவதற்காக மதுபானம் மற்றும் போதைப் பொருட்களை நாடுவதும் அவற்றை தொடர்ச்சியாகப் பயன்படுத்தும் பொழுதும் உதவி கேட்கவேண்டும். ஐந்தாவது கற்பனையில் வாழ்வது அல்லது எந்தவிதமான உணர்வுகள், உணர்ச்சிகள் இல்லாதுதிருத்தல், உடல் இயங்கா நிலையில் சோம்பலாக இருத்தல். அதாவது கடந்த காலங்களைப் போல,வழமைபோல் இயங்கவில்லையெனில் உதவியை நாடவேண்டும். இவ்வாறன உதவிகளைக் கேட்கவோ பெற்றுக்கொள்வதற்கோ வெட்கப்படவோ தயங்கவோ கூடாது.

 

சோகமும் துக்கமும் ஒருவரின் தனிப்பட்ட அனுபவம். எவ்வாறு ஒவ்வாரு மனிதர்களும் தனித்துவமானவர்களோ அவ்வாறுதான் அவர்களது சோகமும் துக்கமும் தனித்துவமான அனுபவமாக இருக்கும்.  ஆகவே தனது இழப்பு சோகம் துக்கம் அதன் தன்மை தொடர்பான புரிதலும் சுய பார்வையும் ஒருவருக்கு இருக்கவேண்டியது அவசியமானதும் முக்கியமானதுமாகும். இழப்பிலிருந்து வெற்றிகரமாக மீள்வதற்கு இவ்வாறான குறிப்பிட்ட பார்வையின் பங்கு மிக முக்கியமானதாகும். இந்தப் பார்வையின் நேர்மறை எதிர்மறை தன்மையைப் பொருத்து இழந்தவர்களின் எதிர்காலம் தீர்மானிக்கப்படும். ஊதாரணமாக இழப்பை ஏற்காமல் இறந்துபோனவரின் வருகைக்காக காத்திருப்பது எதிர்மறையான பங்கையாற்றும். மாறாக இழப்பை ஏற்றுக்கொண்டு எவ்வாறு இதைக் கடந்து செல்வது என சிந்திப்பது நேர்மறையான பங்கையாற்றும்.

 

இழப்பினால் ஏற்பட்ட துன்பங்கள், துயரங்கள் என்பவற்றுக்கு மட்டுமல்ல இழப்புக்குமான பொறுப்பை இழந்தவர் எடுப்பது முக்கியமானது. இறந்தவர் இனி மீள வரமாட்டார் என்ற புரிதல் ஒருவரின் மீளுருவாக்கத்திற்கு அதாவது இழப்பிலிருந்து மீள்வதற்குப் பெரிதும் உதவும். ஏனெனில் வழமையாக ஒருவர் இறந்து விட்டால், “ஏன் நடந்தது?”, “எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி நடந்தது?” என்ற கேள்விகளே முன்நிற்கும். இக் கேள்விகள் சில தளங்களில் பயனுள்ளவை. ஆனால் குறிப்பிட்ட மரணத்தின் மூலம் இழப்பை சந்தித்தவரின் மறுவாழ்வுக்கு இக் கேள்விகள் பயனற்றவை. ஆகவே ஏன்? என்ற கேள்வியிலிருந்து எப்படி?என்ற கேள்விக்கு இழப்பை சந்தித்தவர் மாறவேண்டும். உதாரணமாக, “எப்படி இந்த நெருக்கடியான சூழலிலிருந்தும் இழப்பிலிருந்தும் நான் விடுபடுவது அல்லது வளர்வது?”இவ்வாறு கேட்கும் பொழுதே இழப்பினால் ஏற்பட்ட புதிய சூழலை எதிர்கொள்ளவும் அதனுடன் நம்மை இணைப்பதற்கும் பொறுப்பை கையில் எடுத்து செயற்படவும் தயாராகிவிடுவோம்.

 

பொதுவாக இழப்பு ஒன்று ஏற்பட்டபின் அதனால் ஏற்பட்ட சோகத்திலும் துக்கத்திலும் இருந்து விடுபடுவதற்காக இவற்றைப் புறக்கணிப்பது. அல்லது செய்ய வேண்டியவற்றை விரைவாக செய்து அனுபவித்து முடிக்க முயற்சிப்பதே வழமை. ஆனால் இவ்வாறன குறுக்கு வழிகள் மீள்வாழ்தலுக்கும் முழுமையடைவதற்கும் எந்தவிதத்திலும் உதவாது. ஆகவே இழப்பினால் ஏற்பட்ட சோகம் துக்கம் என்பவற்றைப் பற்றிய நான்கு விடயங்களை அறிந்து கொள்வது அதனை எதிர் கொள்வதற்கும் கையாள்வதற்கும் உதவும். முதலாவது, சோகம் துக்கம் என்பவற்றை எதிர்கொள்வதறக் கூடாகத்தான் அதிலிருந்து விடுபடலாம். இரண்டாவது,எனக்கு ஏற்பட்டதுதான் மிகவும் மோசமான இழப்பும் சோகமும் துக்கமும் என நினைப்பது. மூன்றாவது,  சோகம் துக்கம் என்பவற்றை அனுபவிப்பது மிகவும் கஸ்டமானதொரு வேலை. நான்காவது, இவ்வாறான நிலையிலிருந்து விடுபடுவதற்காக செய்ய வேண்டிய செயற்பாடானது தனித்து செய்கின்ற ஒன்றல்ல. அதேவேளை இவற்றைப் புரிந்துகொண்டு இந்த வழிமுறைகளுக்கூடாக செயற்பட  கற்பது  அந்தரமானதாகவும் அசுசையாகவும் இருக்கலாம்.  ஆனால் நாளாந்த பயிற்சினுடாக இதனை மேற்கொள்ளும் பொழுது சோகம் துக்கம் என்பவற்றிலிருந்து விடுபடவும் மீள்வாழ்தலுக்கும் இவை இன்றியமையாதவை என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

 

மேற்குறிப்பிட்ட வழிமுறைகளினுடாக சோகம் துக்கம் என்பவற்றை எதிர்கொள்வது என்பது அவற்றினுடாக வளர்வதாகும். இது ஒரு நேர் மறையான அனுபவமாகும். எல்லா இழப்புகளுமே வலியை ஏற்படுத்தும். அதேவேளை ஒருவருக்கு தனிப்பட்டளவில் ஏற்படும் இழப்பு மற்ற எல்லா இழப்புகளையும் விட மிகப் பெரியதும் ஆழமான வலியையும் சோகத்தையும் துக்கத்தையும் ஏற்படுத்தும். இந்த இழப்பு மற்றவர்களுடன் ஒப்பிடும் பொழுது எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும்; குறிப்பிட்ட ஒருவருக்கு ஏற்பட்ட இழப்பு என்பது மிகப் பெரியதே. தனது உணர்வுகள், உணர்ச்சிகள், சோகம், துக்கம், இழப்பு என்பன தொடர்பாக ஒருவர் இந்தளவு முக்கியத்துவப்படுத்தி ஏற்றுக்கொள்வதே இதிலிருந்து விடுபடுவதற்கும் மீள முழு வாழ்வை வாழ்வதற்குமான புதிய வழிகளை திறக்கும்.  மாறாக இவற்றை மறுக்கும் பொழுது அவை நமக்குள் உள்ளார்ந்து இருப்பது மட்டுமல்ல வட்டிக்கு வட்டியும் குட்டியும் போட்டு பெருகி நம் எதிர்கால வாழ்வை பெரியளவில் பாதிக்கும். ஆகவே ஒருவருக்கு இருக்கின்ற இந்த உணர்வுகளை மற்றவர்கள் புரிந்து ஏற்றுக்கொண்டால் நல்லது. பயன்மிக்கது. மாறாக மற்றவர்கள் புரிந்துகொள்ளாமலும் ஏற்றுக்கொள்ளமலும் விடுவார்களாயின் பாதகமானது. இருப்பினும் இதற்காக அவர்களிடம் எந்த மன்னிப்பையும் இழந்தவர் கேட்கவோ எதிர்பார்க்கவோ தேவையில்லை. அவர்களையும் புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பதே இழந்தவருக்கு ஆரோக்கியமானது.

 

 

வாழ்க்கையில் இழப்பு ஒன்று ஏற்படும் பொழுது வாழ்வின் மீது இருக்கின்ற நம்பிக்கை பாதுகாப்பு என்பன ஒரு கணம் ஆட்டங்காணும். ஆனால் இவ்வாறான பயந்த நிலை வாழ்வில் மீண்டும் சமநிலையை ஏற்படுத்த உதவாது. ஆகவே நடந்ததை எதிர்கொண்டு அதற்குரிய வேலைகளை செய்வதைத் தவிர வேறு வழிகள் இல்லை. அதேவேளை நமக்கு ஏற்பட்ட இழப்பு எங்களுக்கு பாடம் கற்பிப்பதற்காகவோ அல்லது தண்டிப்பதற்காகவோ நடைபெற்றது என நம்பினால் குறிப்பிட்ட இழப்பிலிருந்து எங்களால் மீள முடியாது.  ஆகவே வாழ்க்கையில் ஏற்படும் இழப்புகள் ஒருவரது வாழ்க்கையையே நிர்மூலமாக்கிவிடாது என்பதைக் கற்றுக்கொள்வதே இழப்பிலிருந்து வளர்வதற்கான வழியாகும்.

 

இதேநேரம் சோகம் துக்கம் என்பவற்றுக்கூடாக வாழ்ந்து அதிலிருந்து விடுபடவும் வளரவும் பயிற்சி எடுப்பது என்பது மிகப் பெரிய ஒரு வேலை. அதுவொரு கலை. அதேவேளை மிகவும் கஸ்டமான வேலையும் கூட. ஆனால் இவ்வாறான முயற்சிகள் செய்வதன் மூலம் இழப்புகளினால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகள் நம்மிலிருந்து விடுபடும். ஆகவே இவை தாமாகப் போகும் வரை காத்திருக்கத் தேவையில்லை. ஏனெனில் இந்த வேலையை நமக்காக வேறு யாரும் செய்ய முடியாது. இழந்தவர் நா(னா)மாக இருக்கும் பொழுது நா(ன்)ம் தான் அதற்கான வேலையை செய்யவேண்டும். மறுபுறம் இழப்பு ஏற்பட்ட காலத்தில் அதை எதிர்கொள்ளாமல் ஆறப்போடுவது என்பது நம்மை எதிர் காலத்தில் நோயாளியாகக் கூட மாற்றலாம். ஆகவே எப்பொழுது இழப்பு ஏற்பட்டதோ அப்பொழுதே அதானல் ஏற்பட்ட துக்கத்தையும் சோகத்தையும் ஏதிர்கொள்ளவும் ஏற்றுக்கொள்ளவும் நம்மை தயார் படுத்துவது நல்லது.

 

வாழ்க்கையில்  இழப்பினால் ஏற்படும் வேதனை, சோகம், துக்கம், கவலை என்பன மற்ற எல்லாவற்றையும் விட மிகவும் கஸ்டமானதும் வலியானதுமாகும். ஆகவே அவை தவிர்க்க கூடிய ஒரு விடயமல்ல. இதனால் ஏற்படும் அனுபவம் நீண்ட காலங்கள் நம்முடன் இருக்கும். இருப்பினும் மனிதரின் வாழ்க்கையில் இழப்புகளினால் ஏற்படும் இவ்வாறான அனுபவங்கள் அவர்களின் வளர்ச்சிக்கும் பங்களிப்பு செய்கின்றன என்பது ஆச்சரியமான ஒன்றாக இருக்கலாம் ஆனால் அது உண்மையானதும் கூட. இழப்புகள் ஏற்பட்ட ஆரம்பக் காலங்களில் ஆழமான துக்கத்திலும் சோகத்திலும் இருப்பது யதார்த்தம். மேலும், இவை எம்மை விட்டு இனி அகலாது எனவும், இனி இதுதான் வாழ்வு எனவும், ஆனந்தம் சிரிப்பு என்பது இனி இல்லை எனவும் எண்ணுவோம். இவ்வாறு சிந்திப்பது சதாரணமானது. ஆனால் இந்த யதார்த்தம் நிரத்திரமானதல்ல என்ற புரிதலும் இருக்கவேண்டும். ஏனெனில் இழப்பினால் ஏற்பட்ட சோகம் ஒரு நாள் குறையும், துக்கம் அகலும். மீண்டும் சிரிப்பு ஆனந்தம் நம் வாழ்வில் வரும். இவை தானாக நடைபெறும். ஆனால் இதற்குரிய சில வேலைகளையும் பயிற்சிகளையும் செய்தோமானால் மனித வளர்ச்சியும் கூடவே ஏற்படும். ஆகவே இந்தக் காலங்களில்  சமாந்தரமாக நமது பல்வேறு ஆற்றல்களையும் கண்டுபிடிக்கின்ற காலங்களாகவும் இருக்கும் வகையில் நமது தேடல்கள் இருக்கவேண்டும். அதாவது ஏற்கனவே இருந்ததைவிட நமக்குள்ளிருக்கின்ற உறுதி, பலம், அன்பு என்பன மேலும் அதிகமாக வெளிப்படுகின்ற காலங்கள் இவை. உண்மையிலையே, இவ்வாறன அனுபவங்கள் ஒரு இழப்பின் மூலம் மனிதர்களுக்கு ஏற்படுகின்ற இன்னுமொரு வளர்ச்சியே என்றால் மிகையல்ல. ஆனால் இதற்கான பயணம் நேர்கோட்டிலமைந்தல்ல. திட்டியும் பள்ளங்களையும் கொண்டது. இவற்றைக் கடந்து சென்றோம் என்றால் ஆரம்பத்தில் இருந்ததைவிட மிகவும் உறுதியானவர்களாகவும் உயர்வானவர்களாகவும் நாம் மாறலாம்.

 

ஒருவரும் இழப்புகளை விரும்புவதில்லை.  சிறியதோ பெரியதோ இழப்புகளால் ஏற்படும் வலி வேதனையானது. இந்த இழப்புகளுக்கு காரணம் நாம் விட்ட தவறுகளுக்கான கடவுள் தரும் தண்டனைகள் அல்ல என்பது புரிந்துகொள்ளவேண்டிய ஒன்று. நாம் உயிர் வாழ்வதாலும் தொடர்ந்தும் வாழ விரும்புவதாலும் இழப்பினால் ஏற்படும் விளைவுகளை எதிர்கொள்ள வேண்டியது தவிர்க்க முடியாதது. சில இழப்புகளை விரைவில் மறந்துவிடுவோம். ஆனால் சில இழப்புகள் நமது வாழ்க்கையையே மாற்றக்கூடியது. நாம் பல இழப்புகளை எதிர்கொண்டும் வருடங்கள் பல கடந்தும் வாழ்வது என்பது நாம் வாழ்கையை இன்னும் இழந்து விடவில்லை என்பதனாலையே. ஆம்… வாழ்வின் மீதான பற்றும் நம்பிக்கையும் இருப்பதாலையே நமக்கு நடைபெற்ற மாபெரும் இழப்பின் பின்னானநான்னு வருடங்களின் பின்பும் வாழ்கின்றோம். எதிர்காலத்தை நோக்கி நம்பிக்கையுடன் பயணிக்கின்றோம்.

 

இவ்வாற இழப்புகள் எங்களை அழிக்குமா அல்லது வாழவைக்குமா அல்லது வளர்ச்சிக்கோ அல்லது சவால்களை தைரியமாக எதிர்கொள்ளவோ உதவுமா என்பது நமது தெரிவுகளிலையே இருக்கின்றது. அதேநேரம் இழப்பிலிருந்து நாம் வளர்வதை நமக்காக மற்றவர்கள் செய்ய முடியாது. அதேவேளை நாம் வளர்வதை யாராலும் ஏதனாலும் தடுத்து நிறுத்தவும் முடியாது. இதற்கு ஒரு தனிமனிதர் இழப்பினால் ஏற்பட்ட சோகம், துக்கம் போன்றவற்றிலிருந்து மீள்வதற்கும் சமநிலையை மீளப்பெறுவதற்கும் சொந்தக்காலில் மீள் நிற்பதற்கான நம்பிக்கையையும் பலத்தையும் பெறுவதற்கு அகம் நோக்கிய தேடலில் ஈடுபடவேண்டும். உதாரணமாக இழப்பொன்றை சந்தித்தபின் பின்வரும் செயற்பாடுகளை தொடர்ந்தால் இழந்தவர் தனது மறுவாழ்வை நோக்கி ஆரோக்கியமான நேர்மறையான வழிகளில் பயணிக்கின்றார் எனக் கருதலாம். உதாரணமாக “நான் தொடர்ந்து வாழ்வேன்” என எண்ணுவதும். உறவுகளுடனும் நண்பர்களுடனும் தொடர்பு கொள்வதும். சுய தேவைகளைக் கவனிப்பதும் பூர்த்தி செய்வதும் போன்றவற்றைக் குறிப்பிடலாம்.

 

வாழ்க்கையின் மிக மோசமான அனுபவங்களை சந்தித்திருக்கின்றோம். அதன் ஆழங்களுக்கு சென்றிருக்கின்றோம். இப்பொழுது வாழ்வின் புதிய வாய்ப்புகள் சூழல்கள் வந்திருக்கின்றன. இவை நாம் விரும்புகின்றவையாக இல்லாதிருக்கலாம். ஆனாலும் வாழ்வதற்காக ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும். ஏனெனில் மிகப் பெரிய இழப்புகளை கடந்த காலங்களில் சந்தித்த நமக்கு இனி வரும் இழப்புகளையும் ஏதிர்கொள்ளும் சக்தி இருக்கின்றது. இனியும் இழப்புகள் வரலாம்.  அவை தவிர்க்க முடியாதவைகளாக இருக்கலாம். ஆகவே அவற்றை சந்திக்கவும்;… எதிர் கொள்ளவும் வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் வரலாம்… இதற்காக நமது பன்முக ஆற்றல்களை இக் காலங்களில் வளர்த்துக் கொள்ளவேண்டியது அவசியமானது. அதேவேளை இவ்வாறன இழப்புகள் ஏற்படாமல் எவ்வாறு தவிர்ப்பது என்பதைப் பற்றியும் நாம் முன்கூட்டியே சிந்திக்கலாம்… செயற்படலாம். ஏற்கனவே நாம் நம்மை சரியான வழிகளில் தயார் செய்யாததினால் மாபெரும் இழப்பொன்றை சந்தித்தோம் என்பதை எப்பொழுதும் நம் நினைவில் கொள்வது பயன்மிக்கது.

 

மேற்குறிப்பிட்டவாறு செயற்படுவதற்கு முதல், நாம் செய்ய வேண்டியது, நமது மௌனங்களைக் கலைந்து வெளியே வருவது. நமது வேதனை துக்கம் சோகம் நினைவுகள்மற்றும் அஞ்சலிகள் என்பவற்றை வெளிப்படுத்துவது பகிர்வது… இது மனிதர்களினதும் சமூகங்களினதும் ஒரு தேசத்தினதும் அடிப்படை உரிமை. இதுவே எம்மை மீளவும் ஆரோக்கியமானவர்களாக மாற்றி நம்மில் வளர்ச்சியை ஏற்படுத்தி முழுமையான வாழ்வைத் தரும்.

00000

17.02.2013

 

 

6 Comments

  1. //இழப்புகளை சந்தித்தவர்கள் ஒவ்வொருவரும் கோவம் கொள்வது நியாயமானதும் சதாராணமான ஒரு வெளிப்பாடுமாகும். குறிப்பாக யாரையாவது இந்த இழப்புக்குப் பொறுப்பாக்கி குற்றம் சுமத்துவது//

    ஆற்றுப்படுத்தும் வரிகள் அருமை. நியாயஙடகளைத் தேடிப் போகும் பயணப் பாதையில் சில தர்மசங்கடங்களையும் எதிர் கொள்ள வேண்டியது வாஸ்தவம்தான். இப்போதெல்லாம் பலருக்கும் எதைப்பற்றிய கவலையும் கிடையாது, அது அவர்கள் செய்த குற்றமுமல்ல ஆனால் காலம் அப்படி இருக்கப் பல பக்க பலுவைச் சுமத்திற்று.

    முஸ்டீன்

Post a Comment