Home » இதழ் 10 » *தமிழக மக்களுக்கும் செயற்பாட்டாளர்களுக்கும் ஒரு கடிதம்! மீராபாரதி

 

*தமிழக மக்களுக்கும் செயற்பாட்டாளர்களுக்கும் ஒரு கடிதம்! மீராபாரதி

 


ஈழத் தமிழர்களுக்கு எதிரான இனவாத தாக்குதல்களும் அழிப்புகளும் சிறிலங்கா அரசாங்கங்களால் மேற்கொள்ளப்பட்ட நாளிலிருந்தே இன்று நடைபெறுகின்ற தமிழக மாணவர்களின் எழுச்சி  போன்று பல போராட்டங்கள்  தமிழகத்தில் நடைபெற்றிருக்கின்றன. இவ்வாறு ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலையிலும் அதன் சோகங்களிலும் தூக்கங்களிலும் கடந்த 50 வருடங்களுக்கு மேலாக தமிழக மனிதர்கள் பங்கு கொண்டும் பல்வேறு  தளங்களிலும் வழிகளிலும் பங்களித்தும் வந்திருக்கின்றார்கள். சிலர் ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலைக்காக தீக்குளித்து தம் உயிர்களையும் நீத்திருக்கின்றார்கள். இது தவறான பாதையாக இருந்தபோதும், அவர்களது அக்கறையும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வும் புறக்கணிக்க கூடியதல்ல. இவ்வாறு பங்களித்தவர்களுக்கும் தொடர்ந்தும் பங்களிப்பவர்களுக்கும் ஈழத் தமிழர்கள் என்றும் நினைவு கூறுவதுடன் நன்றியுடையவர்களாகவும் இருப்போம்… இருப்பார்கள் என நம்புகின்றேன்.

இதேபோல் இன்று ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலைக்காக தமிழகத்தில் நடைபெறுகின்ற மாணவர்களின் உண்ணாவிரதப் போராட்டங்களை நாம் மதிக்கின்றோம். தமிழக மாணவர்களின் உணர்வுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் மதிப்பதுடன் புரிந்துகொள்ளவும் முயற்சிக்கின்றோம்.  இவர்களின் இந்த செயற்பாடுகள் எந்தவகையிலும் நகைப்புக்கும் எள்ளலுக்கும் உள்ளாக்கப்பட வேண்டியதல்ல. அவ்வாறு பார்க்கப்பட வேண்டியதும் அல்ல. ஆனால் இந்தப் போராட்டம்,  இதற்குப் பின்னாலுள்ள அரசியல் மற்றும் இவற்றின் விளைவாக ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலையில், வாழ்க்கையில் ஏற்படப்போகின்ற நன்மைகள் மற்றும் பாதிப்புகள் என்பன நிச்சயமாக ஆராயப்பட  வேண்டியவை. இதை அடிப்படையாகக் கொண்டே சில குறிப்புகளை இக் கட்டுரை முன்வைக்கின்றது.

0000000

தமிழகத்தில் மாணவர்கள் நடாத்தும் போராட்டத்தினால் ஈழத் தமிழ் தேசத்திலிருந்து சிறிலங்கா இராணுவம் வெளியேறுவதுடன், அரசியல் கைதிகளின் விடுதலை செய்யப்பட்டும், ஈழத் தமிழ் மக்கள் தம்மைத் தாமே ஆளுவதற்கான உரிமையும் சுயநிர்ணைய உரிமையும் கிடைக்குமானால் அது விரும்பத்தக்கதே. இதற்குமாறாக இந்தப் போராட்டத்தின் விளைவுகளால் ஈழத் தமிழ் தேசம் மேலும் மேலும் ஒடுக்குமுறையை சந்தித்து தனது விடுதலையை முன்னெடுப்பதற்கான சகல வழிகளும் மூடப்படுமாயின் இப் போராட்டம் தொடர்பாக நாம் மீள் பரிசீலனை செய்யவேண்டும்.

 

ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் நடைபெறுகின்ற மனித உரிமைக் கூட்டத் தொடரில் இலங்கை அரசாங்கத்திற்க்கு எதிராக அமெரிக்கா தீர்மானம் ஒன்றை சமர்ப்பிக்க முயற்சிக்கின்றது.  அமெரிக்காவின் இந்த தீர்மானத்திற்கு எதிராக மாணவர்களின் மேற்குறிப்பிட்ட போராட்டங்கள் பரவலாகவும் தீவிரமாகவும் தமிழகத்தில் நடைபெற்று வருகின்றன. இத் தீர்மானத்திற்கு மாறாக இவர்கள் பின்வரும் கோரிக்கைகள் பிரதானமாக முன்வைக்கின்றனர். முதலாவது சிறிலங்கா அரசாங்கத்தால் நடாத்தப்பட்ட போர்க் குற்றங்களுக்கான விசாரணையை நடாத்தி அவர்களுக்கான தண்டனையை வழங்கு. இரண்டவாது தமிழ் ஈழத்திற்கான வாக்கெடுப்பை நடாத்து என்பன ஆரம்பத்தில் முன்வைக்கப்பட்டன. இப்பொழுது இலங்கைக்கு எதிரான பொருளாதார தடையை அமுல்படுத்து என்ற கோரிக்கை உட்பட பத்துக் கோரிக்கைகளாக அவை அதிகரித்துள்ளன.

 

இதேவேளை தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் சம்பந்தன் அவர்கள் அமெரிக்காவின் தீர்மானத்தை வரவேற்கின்றார். இவரது கட்சி அரசியலுடன் உடன்பாடு இல்லாவிட்டாலும் இக் கட்சித் தலைவர்களே இன்று ஈழத் தமிழர்களின் தேசிய தலைவர்கள். ஆனால் தமிழக போராட்ட சக்திகள் இதற்கு மாறாக அமெரிக்க தீர்மானத்தை நிராகரிக்கின்றார்கள். முரண்பாடு இங்குதான் ஆரம்பிக்கின்றது. இதற்கிடையில் ஐ. நாவின் நடைபெறும் செயற்பாடுகள் தொடர்பாக ஏற்கனவே நிலாந்தன் அவர்கள் தனது கட்டுரைகளில் தெளிவாக கூறியுள்ளார். இந்தத் தீர்மானம் எந்த வகையிலும் தமிழர்களின் நலன்களின் அக்கறை கொண்டதல்ல என. ஏனெனில் இந்த அரசுகள் தமது நலன்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு செயற்படுவதற்கான ஒரு துடுப்பே இந்தத் தீர்மானம். ஆகவே ஒவ்வொருவரும் அவரவர் நலன்களுக்கு ஏற்ப இந்த தீர்மானத்தை திசை திருப்புகின்றனர். இறுதியில் அனைத்து அரசுகளினதும் நலன்களையும் கருத்தில் கொண்ட பொதுவான “உப்புச் சப்பற்ற” ஒரு தீர்மானம் முன்வைக்கப்படும். இதில் ஈழத் தமிழர்கள் நலன்கள் பலியிடப்பட்டு இவர்கள் மீண்டும் சர்வதேசத்தால் கைவிடப்படுவார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆகவே இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டியதும் ஆராய வேண்டியதும் யார் யாருடைய நலன்களை முன்வைத்து செயற்படுகின்றார்கள் என்பதே?

 

ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலைக்கான பிரதானப் போராட்டத்தை முன்னெடுக்க வேண்டியவர்கள் ஈழத் தமிழர்களே. அந்தவகையில் இன்று தமிழகத்தில் நடைபெறுவதுபோன்ற இவ்வாறான உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தை ஈழத்தில் இருக்கின்ற (ஆனந்த சங்கரி, சம்பந்தன், சேனாதிராசா, பிரேமச்சந்திரன், கஜேந்திரன், சித்தார்த்தன், சிவாஜிலிங்கம் …. போன்ற அனைத்து) தமிழ் தலைவர்களும் மற்றும் புலம் பெயர்ந்து பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து தீவிரமாக செயற்படுகின்ற பல ஈழத் தமிழ் அமைப்புகளின் அரசியல் தலைவர்களும் செயற்பாட்டாளர்களும் (உருத்திரகுமாரன், நெடியவன், நீதன் சண் … போன்ற) முன்னெடுத்திருக்க வேண்டும். தமிழக மாணவர்கள் போல் இவர்கள் உண்ணாவிரம் இருந்திருக்கவேண்டும். இதுவே சர்வதேச கவனத்தை ஒரளவு என்றாலும் திரும்பிம்பிப் பார்க்க வைத்திருக்கும். ஆனால் அவர்கள் அவ்வாறு செய்யவில்லை.

 

ஈழத் தமிழ் தலைவர்களால் இவ்வாறான ஒரு போராட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டு அதற்கு தமிழக மாணவர்களதும் செயற்பாட்டாளர்களதும் ஆதரவு இருந்திருக்குமாயின் அது ஆரோக்கியமானதாக இருந்திருக்கும். அதில் சந்தேகம் இருக்க வாய்ப்பில்லாமல் இருக்கலாம். ஆகவேதான் இவ்வாறான ஒரு போராட்டத்தை முன்னெடுப்பது தொடர்பாக ஒரு முன்மொழிதலை வைத்திருந்தேன்.  ஆனால் அதை யாரும் கணக்கில் எடுக்காது எந்த அக்கறையும் இல்லாது இருந்தனர். மாறாக அடக்கப்படுகின்ற மக்கள் வாழ்வின் மீது ஏறி அனைவரும் அரசியல் நாடகம் ஆடிக்கொண்டு வியாபாரம் செய்கின்றனர். மீண்டும் மீண்டும் தோற்றுப் போன அரசியல் வழிமுறைகளையும் கோசங்களையுமே முன்வைக்கின்றார்கள். இதனால் ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலைக்கு ஏதுவும் பயனுள்ளதா என்றால் அது சந்தேகமே.

 

ஈழத் தமிழர்கள் தாம் இதுவரை முன்னெடுத்த போராட்டத்தில் பல்வேறு காரணங்களால் தோற்றுப் போய் இருக்கின்றார்கள். இது இன்றைய யதார்த்தம் என்பதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். மேலும் இன்று ஈழத் தமிழர்கள் தாம் கடந்து வந்த போரின் வடுக்களிலிருந்து தம்மைத் தாமே சிறிது ஆற்றுபடுத்த ஆரம்பித்திருக்கின்றார்கள். இவர்கள் மீள எழுவதற்கு சிறிது காலம் தேவைப்படலாம். அதேவேளை இவர்கள் இதுவரை தாம் கடந்து வந்த பாதையை மீள்பார்வைக்கு உட்படுத்தவும் வேண்டும். அப்பொழுதுதான் ஈழத் தமிழ் தேசத்தின் விடுதலைப் போராட்டத்தை மீளவும் அவர்கள் ஆரோக்கியமான வழிகளில் தொடர முடியும். அல்லது இவ்வாறான போராட்டங்கள் ஈழத்தில் எழுச்சி கொள்ளும் பொழுது வழிநடாத்த முடியும். ஈழத் தமிழ் தேசம்  தன் விடுதலைக்கான போராட்டத்தை (தவறான வழிகளிலோ கொள்கைகளின் அடிப்படையிலோ) மீண்டும் எப்பொழுது முன்னெடுக்கின்றதோ, அப்பொழுது கடந்த காலங்களில்  பங்களித்ததுபோல்,  தமிழக மக்கள் பங்களிக்கலாம். இதுவே  பொருத்தமானதும் சரியான அணுகுமுறையுமாகும். ஆனால் அதுவரை பொறுத்திருக்காமல் ஈழத் தமிழர்களின் போராட்டத்தை தமிழக செயற்பாட்டாளர்களும் மாணவர்களும் தம் கையில் எடுத்து செல்கின்றார்கள். இது ஆரோக்கியமானதல்ல. இவர்கள் நேர்மையுடனும் உண்மையுடனும் இந்தப் போராட்டங்களில் பங்குபற்றலாம். ஆனால் இந்த செயற்பாடுகள் இவர்கள் மீது இல்லாவிட்டாலும் இதன் பின்னால் உள்ள அரசியல் மீது சந்தேகம் கொள்ள வைக்கின்றது. ஆகவேதான் கேள்வி கேட்க வேண்டியிருக்கின்றது. இதற்கான காரணங்களை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

 

ஒரு புறம் தென்னாசியப் பிராந்தியத்தில் தனது மேலாதிக்கத்தை நிலைநாட்டி தான் ஒரு வல்லரசாக வருவதற்கு இந்திய அரசு முயற்சிக்கின்றது. மறுபுறம் தமிழ் தேச விடுதலைப் போராட்டத்தை சிதைத்ததில் இந்திய அரசு, தமிழக அரசு மற்றும் தமிழக அரசியல் கட்சிகள், இயக்கங்கள், குழுக்கள் அனைவருக்கும் பொறுப்பும் பங்கும் இருக்கின்றது என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. இது கடந்த கால வரலாறு. இப்பொழுது என்னவென்றால் ஈழத் தமிழர்களின் போராட்டத்தையே நீங்கள் முன்னெடுக்கின்றீர்கள். இது எந்தவகையில் நியாயமானது? ஈழத் தமிழர்களின் மீது தமிழக மக்களுக்கு இருக்கின்ற அன்புக்கும் அக்கறைக்கு அப்பால், இவ்வாறு செயற்படுவது நாம் அனைவரும் ஒரு மொழி பேசுகின்றோம் என்கின்ற தமிழ் மொழியின் பெயரால் இன்னுமொரு மேலாதிக்கமா? நாம் ஒரு மொழி பேசிய போதும் இரு வேறு தேசங்களை சேர்ந்தவர்கள் மட்டுமல்ல. வேறு வேறு நாட்டினரும் கூட. ஆகவே சில சந்தர்ப்பங்களில் ஒரு நாட்டின் தேசத்தின் விடுதலைக்கான செயற்பாட்டில் இன்னுமொரு நாட்டின் தேசத்தின் பங்கு வரையறை என்ன என்பதில் நாம் கவனமாக இருக்கவேண்டும். ஆனால் அது பற்றிய அக்கறை தமிழக செயற்பாட்டாளர்களுக்கு இல்லை என்பது துர்ப்பாக்கியமானது. ஆகவேதான் இவர்களும் இந்திய மற்றும் தமிழக அரசுகள் செயற்படுவதுபோல் ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தில் செயற்படுகின்றார்களா என சந்தேகிக்க வேண்டியிருக்கின்றது.

 

என்.சண்முகதாசன் அவர்கள் தனது நூலில் சிங்கள மக்களின் ஆழ்மனங்களில் இருக்கின்ற பின்வரும் சந்தேகங்களையும் பயத்தையும் குறிப்பிடுகின்றார். முதலாவது கடந்த காலங்களில் நடைபெற்ற தென்னிந்திய படையெடுப்புக்கள். இரண்டாவது பிரிந்தானிய ஆதிக்கத்திலிருந்த நேரம் தென்னிந்தியாவிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட இன்றைய மலையக மக்கள். இன்றும் இவர்களை இந்திய விஸ்தரிப்பு வாத்தின் ஒரு பகுதியாகவே சிங்கள இனவாத சக்திகள் பரப்புரை செய்கின்றன. ஆனால் இந்திய அரசுக்கும் இவர்கள் வருகைக்கும் எந்தவிதமான தொடர்பும் இல்லை என்பது கவனிக்கப்படுவதில்லை என எங்கோ வாசித்த ஞாபகம். மூன்றாவது மிசனரிகளினால் வடபகுதியில் உருவாக்கப்பட்ட கல்வி வசதிகளும் அதனால் அதிகமான அரச தொழிலில் தமிழர்கள் இருந்தமையும். நான்காவதாக இலங்கையில் வாழ்கின்ற தமிழர்கள் சிறுபான்மையாக இருந்தபோதும் தாம் பெரும்பான்மை என எண்ணுவதற்கு ஆதாரமாக இருக்கின்ற தமிழகம். இதனால் இலங்கையில் தாம் பெரும்பான்மையாக இருந்தபோதும் பிராந்தியளவில் சிறுபான்மை என உணர்கின்ற சிங்கள தேசம். இது தொடர்பாக அண்மையில் நிலாந்தனும் தனது கட்டுரை ஒன்றில் குறிப்பிட்டிருந்தார். ஐந்தாவது தமிழ் மொழியின் பழைமை காரணமாக சிங்களவர்களுக்கு இருக்கின்ற தாழ்வுச் சிக்கல் (131). இவ்வாறன சிங்கள மக்களின் மனங்களிலிருக்கின்ற பயத்தையும் சந்தேகத்தையும் சிங்கள பௌத்த பேரினவாத சக்திகள் ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்காக தொடர்ச்சியாகப் பயன்படுத்தி வருகின்றனர். இது சிங்கள தேசத்தின் பிரச்சனையாக இருப்பினும் தமிழ் தேசத்தின் விடுதலைக்கான பயணத்தை தீர்மானிக்கின்றவையாகவும் இருக்கின்றன. அதேவேளை தமிழகத் தமிழ் தேசிய உணர்வாளர்களது செயற்பாடுகள் சிங்கள மக்களின் பயத்தையும் சந்தேகத்தையும் அவர்களுக்கு மேலும் உறுதியாக நம்பச் செய்வதாகவே இருக்கின்றது என்றால் மிகையல்ல. ஆகவே தான் இவை எங்களின் கவனித்திற்கு உரியவையாகின்றன.

 

என்.சண்முகதாசன் அவர்கள் இருபது வருடங்களுக்கு முன்பே மேற்குறிப்பிட்டவாறு இவ்வளவு தெளிவாக தனது கருத்துக்களை முன்வைத்தபோதும் தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டமானது இதனைக் கருத்தில் எடுத்து தனது தந்திரோபாயங்களை வகிக்காமை தூர்ப்பாக்கியமானது. இந்தடிப்படையில் இன்றும் கூட தமிழ் ஈழத்திற்கு ஆதரவாக தமிழக சக்திகள் முன்னெடுக்கின்ற போராட்டங்கள் எதிர்மறைவான விளைவுகளையே ஈழத் தமிழர்களுக்கு ஏற்படுத்தும் என்பதை தமிழக செயற்பாட்டாளர்கள் கவனிக்க தவறுகின்றார்கள். இருப்பினும் ஈழத் தமிழர்களின் மீதும் தமிழ் மொழியின் மீதும் தமிழக மக்களிற்கும் செயற்பாட்டாளர்களுக்கும் மாணவர்களிற்கும் இருக்கின்ற பற்று மற்றும் அக்கறையின் காரணமாக இவ்வாறான போராட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். ஆனால் இப் போராட்டங்கள் எவ்வாறான அடிப்படைகளிலும் வழிகளிலும் அனைவருக்கும் பயன்தரும் வகையிலும் ஆரோக்கியமாக முன்னெடுக்கலாம் எனச் சிந்திக்கவேண்டிய ஒரு கட்டத்தில் இருக்கின்றோம்.

000000

முதலாவது ஈழத் தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் அடிப்படை நோக்கமே தன் தேசத்தின் சுயநிர்ணைய உரிமையையே என்றால் மிகையல்ல. இந்த உரிமைக்குள் பல உரிமைகள் அடங்கியுள்ளன. இந்த உரிமை கிடைப்பதனுடாக அடக்கப்பட்ட ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட தேசங்கள் அதன் பின் பிரிந்து வாழ்வதா, இணைந்து வாழ்வதா, கூட்டமைப்பாக வாழ்வதா என முடிவெடுப்பது குறிப்பிட்ட தேசங்களைப் பொறுத்த விடயம். இதேவேளை ஈழத் தமிழ் தேசத்தின் சுயநிர்ணைய உரிமைக்கான கோரிக்கையை வென்றெடுப்பது என்பது இந்தியாவிலிருக்கின்ற தேசங்களைப் பொறுத்தவரையும் முக்கியமானது. இது இந்திய தேசங்களின் விடுதலைக்கும் வழிவகுக்கலாம். ஆகவே ஈழ தமிழ் தேசிய விடுதலை தொடர்பாக தமிழகத்தில் நடைபெறுகின்ற மாணவர் போராட்டத்தில் இதுவே பிரதானமான கோரிக்கையாக முன்நிலைப்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும். அதுவே சரியான அரசியல் கோரிக்கையுமாகும்.

 

இரண்டாவது நாடு கடந்த அரசு(?) அரசாங்கத்தின் (?) தலைவர் உருத்திரகுமாரன் அவர்கள் தனது பொங்கல் செய்தியில் கூறுவதுபோல் ஈழத் தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டமானது வெறுமனே தமிழ் மொழிக்கான, அதன் பழைமையின் பெருமையைப் பாதுகாப்பதற்கும் பேசுவதற்குமான, அதன் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துவதற்கான போராட்டமல்ல…  அதேவேளை ஈழத் தமிழர்களின் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்துடன் தமிழ் மொழியின் முக்கியத்துவம் பின்னிப்பிணைந்திருக்கின்றமையை மறுக்கவில்லை. இது சிறிலங்கா அரசினால் தமிழ் மொழிக்கான சம உரிமை மறுக்கப்பட்டமைக்கு எதிராக சமவுரிமையைக் கேட்பதனுடாகப் முன்வைக்கப்படுகின்றது. ஆனால் இக் கோரிக்கையே போராட்டத்தின் பிரதான அம்சம் அல்ல.  அதாவது தமிழ் மொழியின் பழமையைக்காகவும் அதன் உயர்ந்த நிலைக்காவும் ஈழ தேசம் போராடவில்லை.. ஆனால் உருத்திரகுமாரன் அவர்கள் மேற்குறிப்பிட்டவாறு போராட்டத்தில் தமிழ் மொழியின் பங்கு தொடர்பான உண்மைக்கு மாறான கருத்துக்களை முன்வைப்பது ஈழத் தமிழர்களின் போராட்டத்திற்கு எதிரானதாகவே செயற்பட்டுவிடலாம். ஏனெனில்  ஈழத் தமிழர்களின் பிரதானமான போராட்டமானது தம் தேசத்தின் மீதான சிறிலங்கா அரசின் அடக்குமுறைக்கும் ஆக்கிரமிப்புக்கும் பௌத்த பேரினவாத செயற்பாடுகளுக்கும் எதிரான போராட்டமே என்பது வெளிப்படையானது. ஆகவே நாம் யாருக்கு எதிராக? எதற்காகப் போராடுகின்றோம்? என்பதில் தெளிவாக இருப்பது அவசியமற்ற சந்தேகங்களை இல்லாது செய்துவிடும்.

 

உருத்திரகுமாரன் அவர்கள் குறிப்பிடுகின்ற கருத்துக்களின் அடிப்படையிலான தமிழ் மொழிக்கான  போராட்டமானது தமிழகத்திற்கே உரியது… அவர்களே தமிழ் மொழியின் பழமையை நிலைநாட்டுவதற்கும் அதனைப் பாதுகாப்பதற்கும் போராட வேண்டியவர்கள். இது தமிழகத்திற்கான சுயநிர்ணைய உரிமை கிடைப்பதன் மூலமே சாத்தியமானதாகும். இதன் மூலம் தமிழகத்தில் தமிழை வளர்ப்பதற்கும் பாதுகாப்பதற்குமான முயற்சிகளை எடுக்கலாம். இவ்வாறான ஒரு போராட்டத்திற்கு ஈழத் தமிழர்கள் ஆதரவும் பங்களிப்பும் செய்யலாம்.

 

மூன்றாவது தமிழகத்தில் போராடும் மாணவர்களது கோரிக்கைகளில் இன்னுமொன்று இலங்கைக்கு எதிரான பொருளாதார தடை. எந்த ஒரு நாட்டிற்கும் எதிரான பொருளாதார தடை விதிப்பது அடிப்படையில் தவறானதாகும். ஏனெனில் இதனால் பாதிக்கப்படப் போவது அரசும் ஆட்சியளர்களும் அல்ல. மாறாக சாதாரண மக்களே. அந்தவகையில் இலங்கைக்கு எதிரான பொருளாதார தடை விதிக்கப்படுமாயின் பாதிக்கப்படப்போவது சிங்கள மக்கள் மட்டுமல்ல. 30 ஆண்டு கால போர் மற்றும் வன்முறைக்குள் மற்றும் சிறிலங்கா அரசின் பொருளாத தடைக்குள் வாழ்ந்த ஈழத் தமிழ் மக்களே. இது இவர்கள் மீண்டும் துன்பம் அனுபவிக்க செய்வதாகும். ஆகவேதான் இது ஒரு தூரநோக்கமற்ற ஆழமாக சிந்திக்காத உணர்ச்சிகரமான கோரிக்கை என்றால் தவறல்ல.

நான்காவது இலங்கையைப் பொருத்தவரை ஈழத் தமிழர்களின் போராட்டமானது சதாரண சிங்கள மக்களுக்கு எதிரானதல்ல. மாறாக ஈழத் தமிழ் தேசத்தை அடக்கி ஒடுக்கி ஆக்கிரமித்திருக்கின்ற சிங்கள பெளத்த பேரினவாத அரசுக்கு எதிரான போராட்டமே. ஆனால் ஈழத் தமிழ் தேசியவாத சக்திகளுக்குள் இருந்த குறுந்தேசியவாதத்தினாலும் மற்றும் இந்திய ஊடுறுவல்களாலும் சிங்கள மக்களுக்கு எதிரான தாக்குதல்களும் தொடர்ச்சியாக நடாத்தப்பட்டன. ஆனால் இவ்வாறான செயற்பாடுகள் எந்தவகையிலும் நியாயமற்றது  தூரநோக்கற்றதுமாகும். இது ஈழத் தமிழர்களின் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தையே கேள்விற்குட்படுத்துகின்றது

இதன் தொடர்ச்சியாக இன்றும் தமிழகத்திற்கு பல்வேறு தனிப்பட்ட காரணங்களுக்கான விஜயம் செய்கின்ற சதாரண சிங்கள மனிதர்களை தடுத்தும் அடித்தும் தண்டித்தும் துன்புறுத்துகின்றார்கள் தமிழக தமிழ் தேசிய உணர்வாளர்கள். இதற்கு ஈழத்த தமிழர்களுக்கு  எதிராக சிறிலங்கா அரசும் அதன் இராணுவமும் இனவாத சண்டியர்களும் செய்த கொடுமைகளையும் கொலைகளையும் காரணமாக இவர்கள் கூறுகின்றனர். இதற்கான தமது எதிர்ப்பைத் தெரிவிப்பதற்காகவே இவ்வாறான செயற்பாடுகளை முன்னெடுப்பதாக கூறுகின்றனர். உண்மையிலையே இது மட்டுமா காரணம்? கடந்த கால வரலாற்றில் தமிழ் நாட்டில் ஆட்சி செய்தவர்களின் இலங்கை மீதான ஆக்கிரமிப்பும் மற்றும் பௌத்த மதத்திற்கு எதிரான செயற்பாடுகளும் இன்றும் தமிழக மக்களின் ஆழ்மனங்களில் இருக்கின்றதா என்பதும் ஆய்வுக்குரியது.. அதேவேளை  இவை சிங்கள மக்களுக்கு ஏற்கனவே இந்தியா மற்றும் தமிழகம் தொடர்பாக இருக்கின்ற பயத்தையும் சந்தேகங்களை மீள மீள உறுதி செய்கின்றன.

சிறிலங்கா பேரினவாத அடக்குமுறைகளால் பாதிக்கப்பட்ட ஈழத் தமிழர்கள், முஸ்லிம்கள் மற்றும் இந்திய அரசாலும் அடக்கப்படுகின்ற தமிழகத் தமிழர்கள் தங்களுக்கு சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் பொழுது தமது சமூகத்திலிருக்கின்ற சிறுபான்மை இனங்களை எவ்வாறு நடாத்துகின்றார்கள் என்பது முக்கியமானது. ஏனெனில் இந்த சமூகங்களுக்குள் வாழ்கின்ற சிறுபான்மை இனங்களின் உரிமையையும் பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்வதும் அவர்களது தனித்துவங்களையும் அடிப்படை மனித உரிமைகளையும் மதித்து செயற்படுவதுமே சிறந்த முன்னுதாரணமாக இருக்க முடியும். இதுவே ஈழத் தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்திற்கான நியாயத்தை வழங்கும். ஆனால் நாம் இதில் தொடர்ந்தும் தவறிழைக்கின்றோம். இந்தடிப்படையில் தமிழகத்திற்கு வருகின்ற சதாரண சிங்கள மக்களின் உரிமைகளை மறுப்பது எந்தவகையிலும் ஏற்கமுடியாது.

தமிழகம் வருகின்ற சதாரண சிங்கள மக்களை  அடிப்பதும், தடுப்பதும், மறுப்பதும், கொடுமைப்படுத்துவதும் சரியான ஒரு செயற்பாடு என ஒரு எடுகோளாகக் கொள்வோம். இதற்கான காரணம் இந்த சிங்கள மக்கள் ஈழத் தமிழர்களுக்கு எதிரான இனவாதக் கருத்தியலைக் கொண்டிருக்கின்றார்கள் என்பதும் தமிழின அழிப்பை மேற்கொண்ட சிறிலங்கா அரசுக்கு ஆதரவானர்கள்  என்பதுமாகும். இந்தடிப்படைகளில் இது சரியானதொரு செயற்பாடு எனின் மறுபக்கத்தின் நிலைமை என்ன?

 

உதாரணத்திற்கு முழு இந்தியாவைக் கூட கருத்தில் எடுக்கத்தேவையில்லை. ஆகக் குறைந்தது தமிழகத்தைக் கவனத்தில் கொள்வோம். இங்கு எத்தனையோ பிரச்சனைகள் அடக்குமுறைகள் சுரண்டல்கள் நடைபெறுகின்றன. ஆனால் இவற்றைப் பற்றியெல்லாம் எந்த அக்கறையும் இல்லாதவர்களாக ஈழத் தமிழர்களுக்கு ஆதரவாக செயற்படுகின்ற தமிழக தமிழ்த் தேசிய உணர்வாளர்கள் இருப்பது எப்படி? ஏனெனில் சிங்கள மக்களைப் போல, தமிழகத்திலும் அடி வாங்க வேண்டியர்களும், தடுக்கப்பட வேண்டிய,  துன்புறுத்தப்பட வேண்டிய, சாதி வெறியர்களும் பணக்காரர்களும் இருக்கன்றார்களே. இதில் சிலர் அரசியல் தலைவர்களாகவும் இருக்கின்றார்களே. இவர்கள் எல்லாம் தமிழக மற்றும் இந்திய அரசுகளுடன் இணைந்து செய்கின்ற அடக்குமுறை சுரண்டல் கொடுமைகள் என்பவற்றைவிடவா தமிழகத்திற்கு வருகின்ற சதாரண சிங்கள மக்கள் செய்து விட்டார்கள்?

 

இந்திய அரசும் தமிழக அரசும் கொழுத்த பணக்காரர்களும் உயர் சாதி திமிர் பிடித்தவர்களும் தமிழக மக்களை மிக மோசமாக அடக்கி ஒடுக்கி சுரண்டவில்லையா… ஒவ்வொரு மேலாதிக்க சாதியும் மோசமான சாதிய ஒடுக்குமுறையை மேற்கொள்ளவில்லையா…? பெரும்பாலான ஆண்கள்  தம் சமூகப் பெண்களை அடக்கி ஒடுக்கி சுரண்டிக் கொடுமைப்படுத்தவில்லையா…? குழந்தைகளுக்கு தேவையான கல்வியையும் வசதிகளையும் வழங்காது அவர்களை  குழந்தைத் தொழிலாளர்களாக மாற்றி கொடுமைப்படுத்தி சுரண்டவில்லையா….? இந்த செயற்பாடுகள் எந்தவகையில் சிறிலங்கா பேரினவாத அரசின் ஒடுக்குமுறைக்கு குறைவானது….? ஆனால் மேற்குறிப்பிட்ட செயற்பாடுகளை முன்னெடுகின்ற தமிழகத்தில் இருக்கின்ற பலரும் அரசியல் தலைவர்களாகவும் அதிகாரம் மிக்க மனிதர்களாகவும் தமிழகத்தில் எந்தப் பயமுமின்றி எப்படி வலம் வருகின்றார்கள்….? இவ்வாறு நடைபெறுகின்றன என்பதற்கு பல உதாரணங்கள் வெளிப்படையாகவே இருக்கின்றன. தெரிகின்றன. நிலமை இவ்வாறு இருக்கும் பொழுது தமிழக தமிழ் தேசிய உணர்வாளர்கள் முதலில் அடிக்க வேண்டியது இவர்களை என்றால் தவறல்ல. ஆனால் இவர்களுக்கு எதிரான எந்தவிதமான செயற்பாடுகளையும்  இந்த தமிழின உணர்வாளர்களும் உணர்ச்சியாளர்களும் மேற்கொள்ளாமல் இருப்பதற்கு காரணம் என்ன…? ஏனெனில் இவர்களிடமிருக்கின்ற குறுந் தமிழ் தேசிய உணர்வு மட்டுமே காரணம் என்றால் மிகையல்ல. ஆகவேதான் இவர்கள் கண்களுக்கு இவை தெரிவதில்லை.

 

தமிழக தமிழ் தேசிய உணர்வாளர்களதும் மாணவர்களதும் போராட்டம் தமிழக அரசுக்கும் அங்கு அதிகாரத்திலிருக்கின்ற பிழைப்புவாத அரசியல் வாதிகளுகக்கும் மற்றும் இந்திய அரசுக்கும் எதிரானதாக இருந்தாலே  பல மாற்றங்கள் இந்தியாவில் மட்டுமல்ல இலங்கையிலும் நடைபெறலாம். இதற்கு இந்திய பிராந்திய வல்லரசு என்ற மேலாதிக்க நோக்கம் இல்லாத  ஒரு முற்போக்கான இந்திய அரசை நீங்கள் உருவாக்க செயற்படவேண்டியது முன்நிபந்தனையாகும். இந்திய அரசில் இவ்வாறன மாற்றங்கள் ஏற்படாது எந்த அரசாங்கம் இந்தியாவில் வந்தால என்ன? எந்த தலைவர்கள் ஆண்டால்? என்ன உங்களுக்கும் பிரச்சனைதான் எங்களுக்கும் பிரச்சனை தான். ஏன் சிங்கள ,முஸ்லிம்  மக்களுக்கும் கூட இது பிரச்சனை தான். ஆகவே நமது செயற்பாடுகள் இன்றைய நிகழ்வுகளுக்கான எதிர்வினைகளாக மட்டும் அல்லாது நீண்டகால நோக்கிலான செயற்பாடுகளாகவும் அமைய வேண்டும். தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டமும் சிங்கள மக்களின் புரட்சிகர நடவடிக்கைகளும் இந்தியாவின் புரட்சிகர சக்திகளும் மற்றும் இடதுசாரிக் கட்சிகளும் தொடர்ச்சியாக கடந்த காலங்களிலிருந்த விட்ட விடுகின்ற தவறுகளை இப்பொழுதும் தொடர்ந்து விடாது சிந்தித்து செயற்படுவோமா?

 

இன்று தமிழகத்தில் செயற்படுகின்ற எந்தக் கட்சியும் இயக்கங்களும் அடக்கப்பட்ட மக்களின் நலன்களைப் பிரதிபலிப்பவையல்ல. பெரும்பாலானவை சாதிய அடிப்படையிலான பிழைப்புவாதம் நடாத்துகின்ற கட்சிகளே. சிலவற்றிடம்   இனவாதமும் குறுகிய தேசியவாத கண்ணோட்டங்களுமே  காணப்படுகின்றன. ஆகவே இவற்றுக்கு மாற்றாக புதிய கட்சி ஒன்றி தேவை தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை நிறையவே  இருக்கின்றது. இன்று நீங்கள் செய்யவேண்டியது ஆகக் குறைந்தது தமிழகத்தில் அடக்கப்பட்டு சுரண்டப்பட்டு பல்வேறு வர்க்க சாதிய கொடுமைகளுக்கும் இந்திய இந்தி மொழியரசின் மேலாதிக்கத்திற்கும் முகம் கொடுக்கின்ற பரந்து பட்டு வாழ்கின்ற தமிழக மனிதர்களின் விடுதலைக்கான கட்சி ஒன்றை உருவாக்குவதே.  இக் கட்சி தமிழ் நாட்டிற்கான சுயநிர்ணைய போராட்டத்தையும் அதன் அக அடக்குமுறைகளுக்கும் சுரண்டல்களுக்கும் எதிரான போராட்டத்தையும் முன்னெடுக்க வேண்டும். இதுவே ஈழத் தமிழர்களினது விடுதலைக்கு மட்டுமல்ல சுரண்டப்படுகின்ற சிங்கள மக்களினதும் விடுதலைக்கும் வழிவகுக்கும். சேகுவேரா இவ்வாறன பரந்து பட்ட மக்களின் விடுதலைக்காகவே போராடினார். ஆனால் சேகுவேராவின் படங்களை தம் நெஞ்சில் சுமந்து அவருக்கு எதிரான அரசியலையே பலர் முன்னெடுக்கின்றார்கள் என்பது வேதனையானது.

 

குறிப்பிட்ட ஒரு காலத்தில் ஒரு போராட்டம் எழுச்சி பெருகின்றது எனின் பரந்துபட்ட மனிதர்களின் எண்ணங்களில் அவை கொதித்துக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதே காரணமாகும். ஆனால் இவ்வாறு எழுச்சி பெருகின்ற போராட்டங்கள் எல்லாம் சரியான திசைவழிகளில் செல்கின்றனவா என்றால் அது கேள்விக்குறியானது என்பதே வரலாறு நமக்கு கற்றுத் தருகின்ற பாடமாகும். அண்மைய உதாரணங்கள் ஜே.வி.பி மற்றும் விடுதலைப் புலிகளின் கிளர்ச்சிகள். இவை மக்களின் உணர்வுகளைப் பிரதிபலித்தவை என்றால் தவறல்ல. ஆனால் சரியான வழிகளில் பயணித்தனவா என்றால் அது கேள்விக்குறியானது. ஏனெனில் இவை ஆரம்பித்த காலங்களில் அவர்களது தவறான அரசியலுக்கு எதிரான உறுதியான செயற்பாடுகளை யாரும் முன்னெடுக்கவில்லை. அதன் விளைவுகளையெ இன்று அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கின்றோம். இந்தடிப்படைகளில்தான் இன்றைய தமிழக மாணவர்களின் எழுச்சியை பார்க்கவேண்டி உள்ளது. இவர்களது உணர்வுகள் நியாயமானவையாக இருக்கலாம். ஆனால் அவை எதன் அடிப்படைகளில் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதும் எந்த அரசியல் அடிப்படைகளில் இந்தப் போராட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன என்பதும் முக்கியமான பரிசிலனைக்கு உரியவை. இதைக் கவனத்தில் கொள்ளாமல் விடுவது மீண்டும் ஒரு வரலாற்று தவறு நடைபெறுவதற்கு காரணமாகி விடலாம். இதற்கான பொறுப்பை எடுத்து செயற்பட வேண்டியவர்கள் இன்றைய முற்போக்கு (இடதுசாரிக் கட்சிகள் அல்ல) சக்திகளே.

00000

18.03.2013

 

 

 

 

 

9 Comments

  1. தமிழக தமிழர்கள் சிந்திக்க வேண்டிய கருத்துக்கள் சொல்லியுள்ளீர்கள். ஆனால் கேட்க மனம் உண்டா என்று தான் தெரியவில்லை.

Post a Comment