Home » இதழ் 10 » *நபீல்-கவிதைகள்

 

*நபீல்-கவிதைகள்

 

ஆயிரம் கொண்டைகள் 

                                                          —————————————

நனைந்தவண்ணமிருக்கிறது

                                                                              என் பூந்தோட்டம்

                                                           பகலில்

                                                             இளஞ்சிறகுகள் விரிந்து

                                                                                                       என்னுலகைப் பூக்களால் சுருட்டிப் பந்தாக உதைக்கிறது

                        சூரியனின் ஒளிக்கற்றைகள்

                                                                                                       நொறுங்கிப்போய் விழுகின்றன

                                                                                                                                      ஏதோ ஓர்அதிர்ச்சி திசைகள் மறைகின்றன

                                                       இவ்வெளியெங்கும் அப்படியொருதருணத்தை

                                             நானும் என் பூந்தோட்டமும்

                                                                      இதுவரை கண்டதில்லை

                                                            சுவாசம் நிரம்பிய பூக்கள்

                                                                        விழங்கத் தவறவிட்ட முத்தங்கள்

                                                                        உதிர்கின்றன

                                                                                               பூமரங்களின் படபடப்பைக் கேட்க முடிகிறது

                                                  ஒரு பூ மலரும் பொழுது

                                                                                                ஆயிரம் கொண்டைகள் விரிகின்றன.

0000000

நான் வசிக்கும் வீடு 

                                                      ———————————

என் வாலின்மேல் நிறைய ரோமங்கள்

                                                                                   அவர்களில் பிளவுகள் நிரம்புகின்றன

                                          நான் வால்விட்டு வால்விட்டு

கறுத்துக் கிடந்த அவ்விடம் உறவாடி

                                                                                                                              சூச்சுமம் மின்னுகிறது

                                                                                                                         குழந்தைகள் சீண்டத் தொடங்கும்போது

வாலை கவட்டுக்குள் மடக்கி வைக்கிறேன்

வாலில் ஏறி இறக்கைகள் படபடக்க

சரிகின்றன புறாக்கள்

தும்பிகள் போதையேறிக்  களிப்படைகின்றன

கண்ணுக்குத் தெரியாத வழியே

                                                                                         கடலைப் புக விட்டுக்

                                                                                       காதலைத் தொடக்கி வைக்கிறது வால்

ஒருமலராய் சிறுபட்டாம் பூச்சியாய்

                                                                                           பூச்சாடி மீதமர்ந்து

                                                                                                                             இரவு பகல் பாராது என் வால் எதையும்

                                                ரசிக்கப் பழகி விட்டது

நனைந்த பூமிக்கடியில்

                                                           காமத்தின் உளியாக மாறி

                                                          ஆடைகளைச் சரி செய்து புழுக்கத்தை

                                                                         விடுவிக்கிறது

வாலிலிருந்து பார்க்கிற போது

                                                                               பிரமிப்பாகிறது நான் வசிக்கும் வீடு

பெரிய பெரிய மூங்கில்களாக

                                                                            தெரிகிறார்கள் மனிதர்கள்

மெத்தையென விரிந்திருக்கும்

                                                             வாலைவிட்டு அவர்கள்

                                                                                    இறங்கிவந்த வண்ணமிருக்கிறார்கள்

000000

 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment