Home » இதழ் 01 » அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலான இலங்கைத் தமிழ் ஊடகங்களின் சமூகப் பெறுமானம்?

 

அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலான இலங்கைத் தமிழ் ஊடகங்களின் சமூகப் பெறுமானம்?

 

-கரன்


1977, 1983 காலப்பகுதியில் தென்னிலங்கையிலிருந்து இனவன்முறைகள் காரணமாகப் பாதிக்கப்பட்டு தமிழ்ப்பகுதிகளுக்கு வந்த மக்களை அன்றைய தமிழ்ப்பகுதிச் சமூகங்கள் கரிசனையோடு ஆதரித்திருக்கின்றன. அந்த மக்களுக்கு பலரும் உதவியிருக்கிறார்கள். இளைஞர்களும் பொது அமைப்புகளாக அடையாளங்காணப்பட்ட சனசமூக நிலையங்களும் இந்தப் பணியில் முக்கிய பங்காற்றியிருக்கின்றன. அப்போது பொருளாதார நிலையிலோ தொண்டுப்பணிகளுக்கான அமைப்பு நிலையிலோ தமிழ்பேசும் சமூகங்கள் இன்றிருப்பதைப் போல வளரச்சியடைந்த நிலையில் இருக்கவும் இல்லை. குறிப்பாக தொண்டு நிறுவனங்களின் செயற்பாடுகள், அவை பற்றிய அறிமுகங்கள், அவற்றின் முக்கியத்துவம், தொண்டுப்பணிகள் குறித்த நிறுவனமயப்பட்ட தன்மைகள், அததகைய நிறுவன ஆற்றலும் அறிவும் என எதுவுமே இல்லாதபோதும் அன்றைய சமூகங்கள் உணர்வு நிலையில் அந்த நெருக்கடிச் சூழலில் பணியாற்றியிருக்கின்றன. கூடவே பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஆறுதலாகவும் ஆதரவாகவும் இருந்திருக்கின்றன.

அன்று தெற்கிலிருந்து அகதிகளாக வந்த மக்களை அன்போடு வரவேற்று, அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்து அவர்களை மீள் நிலைக்குக் கொண்டு வந்த அந்தப் பங்களிப்பு மிக முக்கியமானது. இது பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் உளநிலையில் ஒரு சமநிலையைக் கொண்டு வந்தது. அப்படிப்பார்த்தால் அப்போது செய்யப்பட்ட அந்தப் பணியும் அப்போதிருந்த அந்தச் சமூகக் கரிசனைகளும் முக்கியமானவை.

இதைப்போலவே கிழக்கில் புயலடித்தபோதும் வடக்கிலிருந்து உதவிப் பொருட்களோடு சென்று அங்கே தொண்டாற்றிய பணி முக்கிய கவனத்திற்குரியது. இதிலும் சனசமூகநிலையங்கள் பெரும் பங்கேற்பைச் செய்திருந்தன. அதிலும் யாழ்ப்பாணப்பல்கலைக் கழக மாணவர்களின் அன்றைய அந்தப் பணி மிகக் கவனத்திற்குரியது. பின்னர்கூட யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் பல பொதுப்பணிகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். பாதிக்கப்ப்பட்ட மக்களுக்கான அனைத்துப்பணிகளிலும். வரட்சிப் பிரதேசங்களில் கிணறுகளை அமைத்துக் கொடுப்பது வரையில். பின்னர் இந்த நிலைமைகள் மாறிவிட்டன. எதையும் ஆக்கபூர்வமாகவோ சீரியஸாகவோ எடுத்துக் கொள்ளாத போக்கு வளர்ந்து விட்டது. கும்பல் நிலையில் நின்று கைகாட்டுவதே பெருந்தொண்டு என்பதுதான் இன்றைய புரிதல்.  இப்போது அறிக்கை விடுவதே முக்கிய பங்களிப்பாகி விட்டது. இதற்குக் காரணம் அறிக்கை விடும் அரசியலின் வளர்ச்சி ஒரு பண்பாட்டு நிகழ்வாகி, அதுவே உச்சச் செயற்பாடாகவும் கருதப்படுகிறது.இந்த வெற்றுவேட்டு அறிக்கைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து பிரசுரிப்பதும் அதனை நம்பியும்,இன்னொரு வகையில் சொல்லப்போனால் இந்த பிரயோசனமற்ற அறிக்கைகளுக்கும் கருத்துக்களுக்கும் ஊக்கம் கொடுத்து வளர்ப்பதனை தமிழ் ஊடகங்கள் மிகத்தாராளமாக செய்து வருகின்றன.

மக்களுக்கான செயற்பாடுகள், மனிதாபிமானப் பங்களிப்புகள், நெருக்கடிகளிலும் பாதிப்புகளிலும் சிக்கித்தவிக்கும் மக்களுக்கு ஆதரவளிப்பது, அவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருப்பது, அவர்களுடைய பாதிப்புகளுக்கும் நெருக்கடிகளுக்கும் தீர்வு காண்பது என முன்னிற்கும் அவசிய நிலைகளைக் குறித்த அக்கறைகளில்லாமல், இவை எல்லாவற்றின் முக்கியத்துவத்தையும் அவசியத்தையும் பொருட்படுத்தாமல், அறிக்கைகளை மட்டும் பெரிய செயற்பாடாகக் கருதும் ஒரு போக்கு இன்று தீவிர நிலையில் வளர்ந்துள்ளது. செயற்பாடுகளற்ற வெறும் அறிக்கையிடல் நடைமுறைகளால், மக்கள் இன்று பெரும் நிர்க்கதி நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கின்றனர். மக்களின் பாதிப்புகளைச் சரியாக உணர்ந்து கொள்ளும் எந்தத் தரப்பும் அதற்குரிய தீர்வைக் காண்பதற்கு முயற்சிக்கும். ஆகக்குறைந்தது பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் மக்களுக்கான மனிதாபிமானப் பணிகள் குறித்த அக்கறைகளையாவது கொண்டிருக்கும்.

பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் நிலை அரசியலாக்கப்பட்ட அளவுக்கு மனிதாபிமானத் தளத்துக்குரியதாக மாற்றப்படவில்லை. ஆகவேதான் மக்கள் தொடர்ந்தும் அகதிகளாக இருக்கிறார்கள். மட்டுமல்ல மீள் குடியேறிய பின்னும் அவர்கள் பிரச்சினைகளோடிருக்கிறார்கள். அகதி முகாம்களை விட்டு வெளியே வந்தபோதுகூட சமூக ரீதியான வரவேற்பும் ஆதரவும் அவர்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை. தனிப்பட்ட ரீதியாக உறவினர்கள், நண்பர்கள் என்ற ரீதியில் கிடைத்த ஆதரவைத்தவிர, பொது அமைப்புகள், மாணவர்கள், சமூக நிறுவனங்கள் போன்றவற்றின் ஆதரவும் அரவணைப்பும் போதிய அளவுக்கு இருக்கவில்லை.

ஆரம்பத்தில் அகதிமுகாம்களில் மக்கள் இருந்த போது குறிப்பிட்ட சில உதவிகளை வர்த்த சங்கங்கள், மத அமைப்புகள் செய்திருந்தாலும் இந்தத் தரப்புகளின் நிதிப்பலம், சமூகப்பலத்துக்கேற்ப அவை தமது பங்களிப்பைச் செய்யவில்லை. அல்லது அந்தப் பங்களிப்ப போதுமானதாக இருக்கவில்லை என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.
முப்பது ஆண்டுகளுக்குள் நிலைமை இப்படிச் சீர்கெட்டுவிட்டது. சமூகப் பொறுப்பு, மனிதாபிமானம் என்பவை வரண்டு விட்டன. இதற்கு முக்கியமாக ஊடகங்களும் பொறுப்பு.இது மிகக் கவலையளிக்கும் ஒரு நிலை. சமூக ரீதியாக இந்த நிலை .

தமிழ் ஊடகங்கள உண்மைக்கும் யதார்த்தத்துக்கும் அப்பால் கற்பனாவாதத்திலும் தவறுகளைக் களையாமலும் இருக்கின்றன. வியாபார நோக்கத்திற்காக உயிர்களையும் குருதியையும் கண்ணீரையும் அவலங்களையும் தாராளமாகப் பயன்படுத்திப் பழகி விட்டன. வேறு சூழலில் என்றால், இந்த மாதிரி ஊடகங்களைக் கையாள்வதற்குக் கூச்சப்படுவார்கள். ஆனால், தமிழில் இந்தக் கூச்சம், நாகரீகம் எல்லாம் கிடையாது. நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒரே பாணியில் – எந்த முன்னேற்றமும் இல்லாமல் ஊடகங்களை நடத்தும் சமூகம் என்றால், அது ஈழத்தமிழ்ச் சமூகமாகத்தானிருக்கும்.

தமிழின் மூத்த ஊடகவியலாலளர்களில் எனக்கு நம்பிக்கையே இல்லை. அவர்கள் ஊடகவியலாளர்களைப் போலவே செயற்படுவதில்லை. எப்போதும் அரசியற் கட்சிக்காரர்களாகவே இருக்கிறார்கள். ஊடக அறநெறி, தொழில்முறைப் பொறுப்பு, தொழில் நேர்த்தி எல்லாம் அவர்களிடம் கிடையவே கிடையாது. அப்படியிருந்திருந்தால் இப்படித் தமிழ் ஊடகங்கள் சீரழிந்திருக்காது. சில ஊடகக் காரர்கள் இதற்கு விதிவிலக்காக இருந்தாலும் அவர்களால் ஒரு பிரத்தியேக வெளியை உருவாக்க முடியவில்லை. அதற்கு ‘அணி ஊடகக்காரர்கள்’ இடமளிக்கவும் இல்லை. ‘அணி ஊடகக்காரர்கள்’ இனவாதிகளாகவே இருக்கிறார்கள்.சிங்கள இனவாதத்துக்குப் பதிலாக தமிழ் இனவாதத்தை வளர்ப்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆனால், இவர்கள் சிங்கள இனவாதத்தைக் குறை சொல்வார்கள். அதேவேளை தாம் வளர்ப்பதும் இனவாதமே என்று புரிந்து கொள்ளாமல். அல்லது அதை ஏற்றுக் கொள்ளாமல். என்றபடியால்தான் கறுப்பு வெள்ளை அரசியலை தங்கள் ஊடகங்களில் இவர்களால் மிகச் சுலபமாக வளர்க்க முடிகிறது. கறுப்பு வெள்ளை அரசியலில் ஒரு போதும் விரிந்த பார்வைக்கு இடமில்லை. விமர்சனங்களுக்கு இடமில்லை. நியாயங்களுக்கு இடமில்லை. இந்த நிலை இப்படியே வளர்ந்து உண்மைக்கும் இடமில்லாமற் போய் விடுகிறது.

இதனால், தமிழ் பசும் மக்களின் அரசியற் குறைபாடுகளைப்போலவே தமிழ் ஊடகங்களின் குறைபாடுகளும் இருக்கின்றன. நாற்பது ஆண்டுகளாக இந்த ஊடகங்கள் எதைச் சாதித்திருக்கின்றன? தமிழ் பேசும் சமூகங்களின் பிரச்சினை குறித்த தெளிவை குறிப்பிட்ட இந்தச் சமூகங்களிடமாவது புரிய வைத்திருக்கின்றனவா? அல்லது தமிழ் சிங்கள உறவையாவது பலப்படுத்தியிருக்கின்றனவா? அல்லது முறையான ஜனநாயகச் சூழலை தமிழ் ஊடகத்திலும் அரசியலிலும் வளர்த்திருக்கின்றனவா? அல்லது மாற்றுப் பார்வை, மாற்றுப் பார்வை பற்றிய புரிதல்களோடு செயற்பட்டிருக்கின்றனவா? அல்லது புதிய விவாதங்களுக்கான வாசல்களையாவது திறந்திருக்கின்றனவா? அல்லது நெருக்கடியான கட்டங்களில் அவற்றை எதிர்கொள்ளும் வகையில் மக்களைத் தயார்படுத்தும் காரியங்களுக்குப் பின்னணியாக இருந்திருக்கின்றனவா? அல்லது போரினாலும் அகதி வாழ்வினாலும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கான மனிதாபிமானப் பணிகளைப் பற்றிய விழிப்புணர்வை இந்த ஊடகங்கள் தமிழ் பேசும் சமூகங்களிடம் ஏற்படுத்தியிருக்கின்றனவா? அல்லது, அரசியல், பண்பாடு, மனிதாபிமானப் பணிகள் போன்றவற்றில் ஒரு அழுத்தத்தரப்பாக இந்த ஊடகங்கள் பணியாற்றக்கூடிய – ஆலோசனை வழங்கக் கூடிய நிலையைப் பெற்றிருக்கின்றனவா?  தவறுகள்,அநீதிகள் பற்றியபார்வையில் பக்கச்சார்பின்றி செயற்பட்டிருக்கின்றனவா?
அப்படியெல்லாம் நடந்ததாக இல்லையே! அப்படி நடப்பதற்கு இந்த ஊடகங்களினால் முடியாது. காரணம், இவைதான் கறுப்பு வெள்ளை ஊடகங்களாக இருக்கின்றனவே! கறுப்பு வெள்ளைத் தனங்களால் பிரிப்புகளையும் அடையாளப்படுத்தல்களையும் மட்டுமே செய்ய முடியும். அதற்கப்பால் அவற்றினால் எதையும் செய்ய முடியாது. எனவேதான் எங்களுடைய ஊடகங்கள் தனித்துவ அடையாளங்களைப் பெறமுடியாமற் போயுள்ளன.

விடுதலைக்காகப் போராடிய சமூகங்கள் என்றவகையிலும் பெரும் அழிவுகளைச் சந்தித்த சமூகங்கள் என்றவகையிலும் இன்னும் நெருக்கடிகளைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் சமூகங்கள் என்ற வகையிலும் இந்த ஊடகங்கள் எப்படிச் செயற்பட்டிருக்க வேண்டும்;?

இனரீதியாகப் பிளவாக்கப்பட்டிருக்கும் தமிழ் முஸ்லிம் உறவுகளைப் பலப்படுத்தும் விதமாக இந்த ஊடகங்கள் செயற்படத்தயங்குவது ஏன்?கிழக்குதமிழ்மக்களின்,முஸ்லிம் மக்களின் தனித்துவத்தினை ஏற்கமறுப்பது ஏன்?சாதி ரீதியாக இன்றும் அடக்கப்பட்டுவரும் ஒடுக்கப்படும் மக்களுக்கு நியாயம் கேட்க முடியாமல் இருப்பது ஏன்?

அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைப் பற்றிய அக்கறைகளில்லாமல் இவை தொடர்ந்தும் செயற்படுகின்றன. விரிந்த தளத்தில் சீரியஸாகச் சிந்திக்கும் எவரும் தமிழ் ஊடகங்களை அங்கீகரிக்க மாட்டார்கள். அல்லது கடுமையான விமர்சனங்களையே முன்வைப்பார்கள். ஆனால், இது குறித்த வெளி அபிப்பிராயங்களை ஏற்றுக் கொள்ள இந்த ஊடங்கள் தயாரில்லை. அதேவேளை உள்ளே விமர்சனங்களைச் செய்யவோ மறுபார்வைகளைக் கொள்ளவோ உள்ளரங்கில் விவாதங்களை நடத்தவோ கூட இவை முன்வருவதில்லை. ஆகையால்தான் இவை ஐம்பது ஆண்டுகளாக ஒரு மாதிரி, ஒரே தடத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

இந்த ஐம்பது ஆண்டுகாலத்திலும் உலகம் பல மாற்றங்களைக் கண்டு விட்டது. அரசியல் நடைவடிக்கைகளில், பொருளாதார வளர்ச்சியில், சர்வதேச உறவுகளில், அறிவியல் தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியில், சமூக ஊடாட்டத்தில் எனப் பலவற்றிலும் ஏராளம் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. அந்த மாற்றங்களை உள்வாங்கியே ஒவ்வொருவரும் வாழ்கின்றனர். ஆனால், இவர்கள் கொண்டிருக்கும் கருத்தியற் தளத்தில் மாத்திரம் விடாப்பிடியாகவே இருக்கின்றனர்.

இதில் தொடக்க காலத்தில் வந்த பத்திரிகைகள் என்ன நிலைப்பாட்டையும் மாதிரியையும் கொண்டிருந்தனவோ அதையே பின்னர் வந்த, வந்து கொண்டிருக்கும் ஊடகங்களும் பின்பற்றுகின்றன. சுதந்திரன் பத்திரிகையின் பிள்ளைகளாகவும் பேரக்குழந்தைகளாகவுமே இன்றைய தமிழ் ஊடகங்களில் பலவும் இருக்கின்றன. ஒரு சில ஊடகங்கள் மட்டும் இதிலிருந்து சற்று விதிவிலக்காக இருக்கின்றன. அதற்குக் காரணம் அவை தொடர்ச்சியாக கொழும்பை மையங்கொண்டிருந்ததாலும் யாழ்ப்பாணத்துக்கு வெளியே இந்த ஊடகங்களின் நிர்வாக மையம் இருந்ததும் காரணம். ஆனாலும் இந்த ஊடகங்களும் தமிழ்ச்சூழலில் நிலவும் பொதுப்போக்கை நிராகரிக்கத்தயாராக இருக்கவில்லை. பதிலாக அவற்றைச் சமரசத்துக்குட்படுத்தியே வருகின்றன. ஆனால், மற்றவற்றுடன் ஒப்பிடும்போது இது பரவாயில்லை எனலாம்.

மாற்று ஊடகங்களாகச் செயற்பட்ட ஊடகங்களுக்குத் தமிழ்ச் சூழலில் பொதுவாகவே பெரிய அங்கீகாரம் இருந்ததில்லை. திசை, சரிநிகர் போன்ற பத்திரிகைகள் இதற்கு உதாரணம். இது ஒரு சோகமான நிகழ்வு. இந்த மாற்று ஊடக முன்மாதிரி வளர்த்தெடுக்கப்பட்டு அது பொதுப் போக்காக மாறியிருக்க வேண்டும்.பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் மக்களின் உளநிலையைப் பொருட்படுத்தாத வகையில் செய்திகளை வெளியிடுவதும் அந்த மக்களின் நினைவுகளைக் கிளறி துக்கப்பிராந்தியத்தில் தள்ளும் விதமாக எழுதுவதும் படங்களைப் பிரசுரிப்பதும் எதற்காக? அதிலும் சட்ட ரீதியாகவோ மனிதாபிமான நிலையிலோ இந்தச் செய்திகளுக்கும் படங்களுக்கும் இடமேயில்லை. ஆனால், இவற்றை இந்த ஊடகங்கள் தங்களின் நடைமுறையில் கொள்வதில்லை.

உதாரணமாக வன்னி அனர்த்தத்தின் போதிருந்து இதுவரையில் அந்த அனர்த்தம் குறித்து தொடர்ச்சியாக எழுதியும் படங்களைக் காட்சிப்படுத்தியும் வருகின்றன இந்த ஊடகங்கள். அப்படியானால், தமிழ்ச்சமூகங்களின் மனிதாபிமானப் பணிகள் இந்த அனர்த்தநிலையைப் போக்குவதற்காக உருவாகியிருக்க வேணுமே! குறைந்த பட்சம் வன்னிக்கு வெளியே இருந்து (யாழ்ப்பாணம், கொழும்பு, வவுனியா போன்ற இடங்களிலிருந்து) பாடசாலை அதிபர்கள், ஆசிரியர்கள், கோவில்களின் நிர்வாகிகள், வர்த்தக அமைப்புகளைச் சேர்ந்தோர், பொது அமைப்புகளின் பிரதிநிதிகள், சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள், பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் என எவருமே வன்னி நிலைமைகளைப் போய்ப்பார்க்கவோ அங்கே உதவிகள் தேவைப்படுவோருக்கு உதவவோ ஆறுதலளிக்கவோ பெருமளவில் முயற்சிக்கவில்லை. அத்தகைய ஒரு சிந்தனையையும் மனப்பாங்கையும் இந்த ஊடகங்களால் வளர்க்க முடியவில்லை. அவ்வாறாயின் இந்த ஊடகங்களின் இவ்வாறான அளிக்கைகளின் முக்கியத்துவம் என்ன? அரசியல் ரீதியாகவும் இவற்றினால் செயற்றிட்டங்களை முன்மொழிய முடியவில்லை. மனிதாபிமான ரீதியாகவும் விழிப்புணர்வையும் பொறுப்புணர்வையும் ஏற்படுத்த இயலவில்லை. இது ஏற்றுக்கொள்ளப்படவேண்டியதொரு உண்மை.

போரினாலும் பிற ஒடுக்குமுறைக் காரணங்களினாலும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் உளநிலையோடு சம்மந்தப்பட்டுச் செயற்பட வேண்டிய கட்டாயம் அந்தச் சமூகங்களின் ஊடகங்களுக்குண்டு. போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பல சமூகங்கள் தங்களின் பாதிப்புகளிலிருந்து எவ்வாறு உளவியல் ரீதியாக மீண்டன என்று நாம் பார்க்க வேணும். அதற்கு அந்தச் சமூகங்களின் ஊடகங்கள் மிகப் பொறுப்போடும் ஆய்வு ரீதியாகவும் செயற்பட்டிருக்கின்றன. இரண்டாம் உலகப் போரின் தாக்கம் மிகக் கடுமையாக இருந்தது. அதனால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் தாக்கமும் அதிகமாகவே இருந்தது. அதை அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அதனுடன் சம்மந்தப்பட்ட நாடுகளும் சமூகங்களும் ஆழமாகப் புரிந்து கொண்டன. எனவேதான், ஐரோப்பியச் சூழலிலிருந்து தொண்டர் அமைப்புகளும் மனிதாபிமான அமைப்புகளும் அதிகளவில் தோற்றம் பெற்றன. இதற்கு அங்கிருந்த கிறிஸ்தவ மதத்தின் பின்புலமும் ஒரு காரணம். பின்னர் இந்த மனிதாபிமானத் தொண்டர் அமைப்புகள் மறைமுக அரசியல் அமைப்புகளாக மாற்றமடைந்திருப்பது வேறு கதை. ஆனாலும் ஒரு காலகட்டம் வரையிலும் ஒரு எல்லை வரையிலும் இந்த அமைப்புகளுக்கு முக்கியத்துவம் உண்டு.

இதைப்போல நீண்டகாலமாக ஒடுக்கு முறைக்குள்ளாக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்த சமூகங்களினதும் போராட்டங்களை நடத்திய சமூகங்களினதும் ஊடகங்கள் எவ்வாறு செயற்பட்டன என்ற அறிவு தமிழ் ஊடகங்களிடம் கிடையாது. அவற்றைப் பற்றி அறிய வேணும் என்ற முனைப்பும் அவற்றுக்கில்லை. பலஸ்தீனத்தை நோக்கியோ, தென்னாபிரிக்காவை நோக்கியோ லத்தீன் அமெரிக்கப்பிராந்தியத்தை நோக்கியோ நமது கவனமும் சிந்தனையும் எப்போதாவது இருந்திருக்கிறதா? இந்த நாடுகளின் ஊடகங்கள் நெருக்கடி நிலைகளில் எவ்வாறு செயற்பட்டன? அந்தச் சமூகங்களை அவற்றின் பாதிப்புகளிலிருந்து எவ்வாறு மீட்டெடுத்தன? என்ற அவதானங்களை இந்த நாடுகளின் ஊடகங்கள் நிச்சயமாகக் கொண்டிருக்கின்றன.

மனிதாபிமான ரீதியான ஆதரவுப் பணியும் ஆறுதற்பணியுமே பாதிக்கப்பட்ட மக்களை மீள் நிலைப்படுத்தும். அதுதான் ஒரு சமூகத்தை நிலைப்படுத்துவதும் சிதைவுகளிலிருந்து காப்பாற்றுவதுமாகும் என்பதை இந்த ஊடகங்கள் புரிந்து கொண்டு செயற்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் தமிழ் ஊடகங்கள் இதைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. மட்டுமல்ல இந்தப் பணிகளை அவை தவறாகவே புரிந்தும் வைத்திருக்கின்றன. மக்களின் மறுவாழ்வுக்காக ஆதரவாகச் செயற்படுவதை தவறாகச் சித்திரிப்பதிலிருந்தே இதைக் காணமுடியும்.

பதிலாக புண்ணைக் கிளறி அதில் சுகம் காணும் ஒரு போக்கையே இந்த ஊடகங்கள் கொண்டிருக்கின்றன. அரசினது குற்றச் செயல்கள் எதையும் வெளிப்படுத்தாமல் மறைக்க வேணும் என்று இங்கே சொல்லவில்லை. ஆனால், பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் சம்மந்தப்பட்ட ஒரு செய்தியோ ஒரு படமோ அவர்களின் உளநிலையை எப்படிக் காயப்படுத்தும்? என்ற அப்படைப் புரிதலும் கரிசனையும் இருக்கவேணும் என்பதை இவை உணரவேணும். தவிர, மக்களின்; காயங்களையும் அவலங்களையும் கண்ணீரையும் விற்கும் முனைப்பின் அளவுக்கு அந்தக் கண்ணீரையும் அவலத்தையும் காயங்களையும் பார்ப்பவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள்? வெறுமனே பார்வையாளராக்கப்படும் ஒரு நிலையைத் தவிர இவற்றினால் வேறு என்ன பலன்கள் கிடைத்திருக்கின்றன?என்பதனை இந்த ஊடகங்கள் இனியாவது சிந்திக்க வேண்டும்?

இந்தக் குறைபாடுகளுக்கு ஒரு சர்வதேசப் பார்வையும் வரலாறு தழுவிய கண்ணோட்டமும் இல்லாமையே காரணம். வாய்ப்பாட்டு ரீதியான அளிக்கை முறைமையில் இருக்கும் சௌகரியங்கள் அதிக சிரமமில்லாமலே பெறக்கூடியவை. ஆனால், அவை வரலாற்றை எந்த வகையிலும் முன்னகர்த்தாதவை. இதற்குக் காரணம் இந்தத் தமிழ் ஊடகங்கள் அறிவியற் தளத்திலும் உளவியற்தளத்திலும்
செயற்படுவதில்லை என்பதுடன் தீவீரமான பக்கச்சார்புள்ள இனவாத அரசியலையும் முன்னிலைப்படுத்துவதை தமது நோக்காகக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதுதான்.
00௦

 

10 Comments

  1. நெடுதுயிலோன் says:

    “சம்மட்டியடி” எனக்குள் நீண்டகாலமாக குமுறிய ஆதங்கத்தை அப்படியே வரிக்குவரி எழுதி இருக்கிறீர்கள்

  2. Karunyan says:

    எங்கள் ஊடகங்களை பற்றிய சரியான மதிப்பீடு.
    இன்றைய கால கட்டத்தில் கரன் போன்றோரின் பார்வை இலங்கை தமிழ் ஊடகத்தை சரியான பாதையில் செப்பனிட உதவும்.

  3. சசி says:

    இது மட்டுமா? இப்படி எவ்வளவோ இருக்கய்யா நம்மட ஊடகங்களில. தமிழ் ஊடகங்கள் எப்பதான் நாலு பேரால மதிக்கிற மாதிரி வரப்போகுதோ! ஒரு சமூகத்தின் ஊடகங்களைப் பார்க்கும்போதே தெரியும் அந்தச் சமூகத்தின் நிலையையும் மனப்பாங்கையும் என்று சொல்வார்கள். தமிழ ஊடகங்களைப் பார்க்கிற போது தெரியும் தமிழ்ச் சமூகத்தின் நிலைமையை.

  4. Gowry says:

    இங்கே தமிழ் ஊடகங்கள் ஊடகவியலாளர்கள் என்று குறிப்பிடும் போது கொஞ்சம் நுணுகி ஊடகவியலார்கள் சார்ந்தும் சிந்திக்கவேண்டும் .அவர்கள் யார்.?எங்கிருந்து வந்தவர்கள்?முடிவெடுக்கும் தகுதி இருதியில் யாரிடம் இருந்தது?ஏன் உஊடகவியலாலர்கல் அதிகமாக கொல்லப்பட்டனர்.?தமிழ் ஊடகவியாளர்கள் சம்பளத்துக்காக வேலை செய்தவர்களா?சூழல் எவ்வாறு இருந்தது?இந்த பின்னணிகளில் இருந்து தமிழ் பத்திரிகைகளை நோக்குங்கள் பலவிடயங்கள் புரியும்.

Post a Comment