Home » இதழ் 16 » *ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்களது நான்கு கவிதைத் தொகுப்புகள் -சந்திரா இரவீந்திரன்

 

*ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்களது நான்கு கவிதைத் தொகுப்புகள் -சந்திரா இரவீந்திரன்

 

ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்களது நான்கு கவிதைத் தொகுப்புகள்
———————————————————————————————-

santhiraa

“எதை நினைந்தழுவதும் சாத்தியமில்லை! – ஒளவை
“இன்னும் வராத சேதி” – ஊர்வசி
“பெருங்கடல் போடுகிறேன்” – அனார்
“ஒவ்வா” – ஸர்மிளா ஸெய்யித்

கவிதை உலகில், பெண் கவிஞர்கள் பலரும் எழுதிக் கொண்டிருக்கும் இக்காலத்தில், எங்கள் தாய்மண்ணான ஈழத்திலிருந்து அல்லது ஈழப்பெண் கவிஞர்களிடமிருந்து முகிழ்த்த 6 கவிதைத் தொகுப்புகள் எனக்குக் கிடைத்தன.இந்தத் தொகுப்புகளில் இடம்பெற்றிருக்கும் கவிதைகள் இன்றைக்கு அல்லது சில வருடங்களிற்கு முன்னர் எழுதப்பட்டவை அல்ல. 32 வருடங்களிற்கு முன்னர் எழுதப்பட்ட கவிதைகளும் இந்தத் தொகுப்புகளில் காணப்படுகின்றன. அவற்றை நாம் ஒரு காலத்தின் பதிவாகவும், ஒரு காலத்தின் வரலாறாகவும், ஒரு காலத்தில் பெண்களினது குரலாகவும் பார்க்க முடிகிறது.

இந்த 6 கவிதைத் தொகுப்புகளில் ,ஓளவையின் – எதை நினைந்தழுவதும் சாத்தியமில்லை,ஊர்வசியின் – இன்னும் வராத சேதி ஆகிய இரண்டு கவிதை நூல்களும் ஈழப்போராட்டம் முனைப்புப் பெற்றிருந்த காலப்பகுதியான 1980களிலிருந்து தொடங்குகின்றன. இவை போராட்டத்தின் எழுச்சி மனநிலையை, துயர் படிந்த வாழ்வியலை மிக அழகாக எடுத்துச் செல்கின்றன. ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்களிடமிருந்து ஒரு வீச்சுடன் புறப்பட்ட அந்தக் கவிதைகளிற்குரிய காலமும் எண்பதுகள் தான் என்ற கருத்தினை வலியுறுத்தக் கூடியவாறு…. இந்த ஒளவையின் “ எதை நினைந்தழுவதும் சாத்தியமில்லை” , மற்றும் ஊர்வசியின் – “இன்னும் வராத சேதி” தொகுப்புகள் அமையப் பெற்றிருக்கின்றன என்றால் அது மிகை இல்லை.

meet-01
ஏனைய நூல்கள் – ஸர்மிளா ஸெய்யித் எழுதிய – “ஒவ்வா, அனார் எழுதிய – “பெருங்கடல் போடுகிறேன்”.இவர்களில் ஸர்மிளா என்ற பெண் பிறந்ததே 80பதுகளில் தான். அனார் 70களில் பிறந்தவர். இந்தக் காலங்கள் இந்தக் கவிதைகளின் ஊற்றுக்கும் சாரத்திற்கும் முக்கியமான விடயங்கள் என்றே நான் கருதுகிறேன்.இவர்கள் இருவரும் ஈழத்தின் கிழக்கு மாகாணமான மட்டக்களப்பு மண்ணைச் சேர்ந்த இஸ்லாமியப் பெண்கள். இவர்களின் கலாச்சாரம், மதம் சார்பாக இவர்களது சமூகத்தில் பெண்களின் நிலை, பெண்கள் பற்றிய சமுதாயத்தின் பார்வை, அதனை இவர்கள் ஏற்றுக் கொள்கிற அல்லது ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கும் பெண்மனநிலை….என்ற அடிப்படைப் பார்வையினூடு விரிகிறது இவர்களது கவிதைப் படைப்புகள்! மற்றைய தொகுப்புகள் , ஆழியாள் எழுதிய – “கருநாவு”, கற்பகம். யசோதரவின் –“நீத்தார் பாடல்”இவை இரண்டும் 2000ற்குப் பின்னர் புறப்பட்ட கவிதைகள்.

இறுதியாக குறிப்பிட்ட இரு கவிதை நூல்களையும் மற்ற நண்பர் உள்ளடக்கி பேசுவார். நான் இவற்றை காலவரிசைப்படி தான் பார்க்கிறேன். ஈழத்தில் பெண்களின் வாழ்வியலை நாங்கள் இந்த வரிசைப்படி பார்க்கும் போது தான் அதனை நாங்கள் முழுமையாக உள்வாங்கக் கூடிய சாத்தியம் இருக்கிறது. இவற்றில் முதலில் நான் ஒளவையின், “எதை நினைந்தழுவதும் சாத்தியமில்லை” என்ற தொகுப்பை பற்றி குறிப்பிடலாம் என்று நினைக்கிறேன்;.
—————————————————————————————————-

ஓளவையின் 11 கவிதைகள் இந்தத் தொகுப்பில் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. அவை எழுதப்பட்ட காலஒழுங்குப்படி வரிசைப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.இந்த ஒழுங்கில் கவிதைகளை வாசித்த போது, ஈழத்தில் கவிதைகளின் வளர்ச்சிப் பரிணாமமும், ஈழத்தின் கால பரிணாமமும் தாமாகவே அங்கு வரிசைப்படுத்தப்படுவதை கவிதைகளினூடு அனுபவிக்கக் கூடியதாக இருக்கிறது.இந்த நூலைத் திறக்கும் போதே முதற்பக்கத்தில் இருந்த ஒளவையின் வரிகள் என்னை மௌனத்திற்குள் கொண்டு சென்று விட்டதாக உணர்ந்தேன்.

20150223_135411

“அப்பாவாய், அம்மாவாய், ஆசிரியையாய்
அன்புத் தோழியாய்
எல்லாமாய் என்னுடனிருந்தும்
என்னுள் இருந்தும்
இவ்வுலகை எதிர் கொள்ளும்
சக்தியை எனக்களித்து வரும்
என் அம்மாவின் நினைவுகளிற்கு..”

-இவை தான் கவிஞரை இயக்கியிருக்கிறது! தாய்மை, பெண்மை என்ற இரண்டு விசயங்களும் ஏற்கனவே அவரின் உணர்வுகளை ஆக்கிரமித்திருக்கிறது. அவரறியாமலே அவை கவிதைகள் முழுவதும் தெறித்திருக்கின்றன! இது தான் இந்த “எதை நினைந்தழுதும் சாத்தியமில்லை” என்ற இந்தக் கவிதை நூலில் முதற் கவிதையிலிருந்து கடைசிக் கவிதை வரை காலத்துடன் பிணைத்து, அவரை இழுத்துச் சென்ற மெல்லிய நூல் என்பதை வாசிக்கும் போது நாம் உணரக் கூடியதாக இருக்கிறது!

இவற்றிலே 1983 வரை எழுதப்பட்ட கவிதைகள் “நான் நிலம் வாழ்வு” என்ற தலைப்பின் கீழும், 1984இலிருந்து இற்றைவரை எழுதப்பட்ட கவிதைகள் “நிலம் நான் வாழ்வு” என்ற தலைப்பிற்குள்ளும் அடக்கப்பட்டிருக்கின்றதை நாம் அவதானிக்கலாம். 1984 வரை “நான்” முதன்மைப்படுத்தப்படுகிறது 84ற்குப் பின்னர் “நிலம்” முதன்மைப்படுத்தப் படுகிறது!கவிதைகளை வாசித்துக் கொண்டு போகும் போதே இந்த ஒப்பிட்டை நாம் உணரலாம்.இவற்றிலே “மீதமாக உள்ள வாழ்வு” – என்றொரு கவிதை. இந்தக் கவிதை முள்ளிவாய்க்கால் பேரினஅழிப்பிற்குப் பின்னர் எழுந்த ஒரு அவலமானதும் இயலாமை மனநிலையிலும் எழுதப்பட்டிருக்கும் ஒருகவிதை. 2003ல் எழுதப்பட்ட ஒரு கவிதைக்குப் பிறகு 2009ல் எழுதப்பட்ட கவிதை இது. 2009ல் ஈழத்தமிழினத்திற்கு நிகழ்ந்த பேரவலம் இங்கு பிரதிபலிப்பதைக் காணலாம்.

மீதமாக உள்ள வாழ்வு
—————————————
முள்ளி வாய்க்காலில் எல்லாம் முற்றிற்று
பச்சை மரங்கள் கொழுந்து விட்டெரிந்தன
பச்சை உடல்களும் தான்.
மீதமானவற்றை அம்மணமாக்கி, தலை பிழந்து
உடல் சிதைத்து, பாலகரைக் கொன்று
பெண்களின் முலை அறுத்து, யோனி சிதைத்து
காமவெறி தீர்த்து, பயங்கரவாதிகள் எனப் பெயரிட்டு
இனத்தை அழித்த பின், பெருகிய உதிரத்தில்
கை கழுவி கால் கழுவி
பறித்த நிலத்தில் வெற்றி கொண்டாடி
வெறியோடு பாற்சோறு பொங்கி
பசி தீர்த்த கயவருக்கு
பாதுகாவலர் எனப் பெயரிட்டோர் நாசமாய்ப் போவர்!

இனி
பேரினமே தேசமக்கள்!;
இன அழிப்பே எங்கள் வேதமென ஓதும் துறவிகளும்
ஓழிந்து போவர்!
மீண்டும் ஒரு நோவாவனி; படகு
தோன்றுமெனும் நம்பிக்கையில்
மீதமாகவுள்ளது எங்கள் வாழ்வு!
நோவாவின் படகு
எத்திசையில் எவ்விடத்தில்?
……………………

இன்னுமொரு கவிதை 2003ல் எழுதப்பட்ட “மீள்வருகை”
ஈழத்திலிருந்து புலம்பெயர்ந்த பெண்ணொருவர் யுத்த நிறுத்த, சமாதான காலத்தில் தாய் மண்ணிற்கு மீண்ட சமயம் ஏற்படும் ஞாபகக் கலக்கம், மீட்க முடியாத இழப்புகளின் துக்கம், ஏக்கம் யாவும் கலந்த ஒரு நனவு நிலையை காட்டி நிற்கிறது அக்கவிதை. அதில் சில வரிகள் இப்படி வரும்:-

“அறுக்கப்பட்ட வேரை ஒட்டுதல்
மீளநடுதல் தண்ணீர் ஊற்றுதல் வளர்த்தல்
சாத்தியமற்றுப் போயிற்று எனக்கு
ஆயினும் என்ன?
வீட்டு முற்றத்தில் வேம்பு பூத்துச் சிலிர்த்திருக்கு
நிழலில் குழந்தைகள் கிரிக்கெற் விளையாடுகிறார்கள்
இன்னும்
கிட்டிப்புள்ளும் கிளித்தட்டும் ஆடிய காலத்தின்
திளைப்பில் கட்டுண்டு கிடக்கிறது மண்!—

இப்படி முடியும் அது. சொந்த மண்ணை விட்டுப் புலம்பெயர்ந்து வேற்று நாடுகளில் தஞ்சம் புகுந்தவர்கள் 2002, 2003 களில் சமாதான காலத்தில் ஒரு தாபத்தோடு நாடு திரும்பும் போது ஏற்படுகிற மனநிலையை அது அழகாக காட்டி நிற்கிறது.

“அஞ்சலி” என்றொரு கவிதை ( பக்கம் 74ல் )
2009ல் சரணடைந்த பெண் போராளிகள், கலைஞர்களின் கொடூரப் படுகொலைகள் குறித்து எழுதப்பட்ட ஒரு கண்ணீர் கவிதை.அதில் வரும் சில வரிகள்:-

“சரணடைந்த உங்களிடம் ஆயுதம் இல்லை
விழிகள் ஒளி இழந்திருந்தன
இதழ்கள் உலர்ந்து காய்ந்திருந்தன
எல்லாவற்றையும் இழந்த பின்
சிறு வெள்ளைத் துகில்
உடல் மறைக்க
கொலைக்களத்தில் யுத்த வெற்றிக்குப்
பலியிடப்பட்டீர்கள்!

பாழும் வெளி அது!
அம்பையில் தொடங்கி இசைப்பிரியா வரை
இதுவே கதியென்று
காற்று மீண்டுமொருமுறை காதில் அறைந்தது….”

இப்படியே போகுமந்தக் கவிதை!
இதை விட “உணர்வுகள்”, எது காதல், பேசுவதன் சுவையிழந்தேன்” ஆகிய கவிதைகள் காதல் வயப்பட்ட பெண்மனதுக் கவிதைகள். அவையும் குறிப்பிடப்பட வேண்டிய கவிதைகளாகின்றன!
00000

அடுத்ததாக ஊர்வசியின் கவிதைகளுக்கு வருகிறேன்.

“இன்னும் வராத சேதி”

20150223_135420

24 கவிதைகள். 62 பக்கங்கள் கொண்ட தொகுப்பு இது.இந்த நூலிலேயே குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது .1980களில் யாழ்ப்பாணத்தில் இளம் பெண் கவிஞர்களின் இயக்கம் ஒன்று பேரலையாக எழுச்சி பெற்ற போது ஊர்வசி அதன் முக்கிய பங்காளிகளுள் ஒருவர் என்று. 1980 என்பதே ஒரு எழுச்சி பெற்ற காலம் தான்!எழுச்சி மிக்க அந்தக் காலத்தில் எழுந்த காதல் கவிதைகள் கூட, ஒரு ஏக்கம் கலந்த துயர இசையின் பின்னணியில் மெதுவாக இதழ்விரிக்கும் மலர்களைப் போல் மலர்ந்து கிடக்கின்றன!

அது அந்த எண்பதுகளில் வாழ்ந்த இளைஞர்களதும் இளம்பெண்களினதும் இதயங்களோடு கலந்து வரும் இசை! விடுதலை எழுச்சி பெற்றிருந்த அந்தக்காலம், மலையையே புரட்டிவிடக்கூடிய மனத்தைரியம், அவர்களின் ஓர்மம், அதீத துணிச்சலுடனான காதல்மனம், இலட்சியத்திற்கான காத்திருப்பு, ஏக்கம், பிரிவுத்துயரம் என்று அந்த வாழ்வு வார்த்தைகளிற்குள் அடங்காமல் விரிந்து கொண்டே போகும்!
இங்கே ஊர்வசியின் முதற்கவிதை “காதல்வரி” என்று தொடங்குகிறது.

அளவற்ற காதலை தன்நெஞ்சிற்குள் நிரப்பி வைத்திருக்கும் ஒரு பெண்ணின் மனம்! அதனை வெளிப்படுத்துகிற அந்த அழகு! தன் முன்னால் விரிந்து கிடக்கும் இயற்கையின் கொள்ளை அழகை அந்தந்த இடங்களில் வைத்துக் கொண்டு, தனது காதலை அதற்கும் மேலே கொண்டு போய்விடுகிறார். ஒரே வரியில் அந்த அதிசயத்தைக் காட்டி நிற்பார் ஊர்வசி. அந்த ஒரு வரி மட்டும் தான் அவளது தீராத காதலை வெளியில் கொட்டி வைக்கும் வரி. ஆனால் அதுவே, மேலே வடிக்கப்பட்ட எல்லாவற்றையும் தன்னுள் இழுத்து அடக்கி, ஒரு விருட்சத்தை வேரோடு பிடுங்கிக் காட்டுவது போல…. தன் காதலை அப்படியே கவிழ்த்துக் கொட்டிக் காட்டும் வரிகள் அவை.

காதல் வரி..
—————–
வானச்சிவப்பும்
விரிந்த தரையும்
பார்வைப் பரப்பின் குறுக்கே
கோடு கிழிக்கும் ஒற்றைப் பறவை!
வீசும் காற்றில் மிதந்து
தானாய் வந்து மூக்கில் நுழைகிற
பவளமல்லி!
நிலவின் ஒளியில் சாளரத்தூடே
நான் தினமும் பார்க்கும்
மூன்று தென்னைகள் –
நெளிந்து வளர்ந்ததில்
உயரம் குறைந்ததாய்….

இரவும் பகலும் பிரிய மனமேயின்றித்
தழுவிப் பிரியும்
இந்தச் சில கண நேர
அந்திக் கருக்கலும்-
எல்லாம் ஒன்றாய்
இன்றும் முன்னே இருந்தும்
அவை யாவும் தங்கள்
சோபையிழந்தன….
அவனது உடனிருப்பில்!
—-

..அவை யாவும் தங்கள் சோபையிழந்தன அவனது உடனிருப்பில்…..அவளது காதலனைப் பற்றி அவள் சொல்லும் ஒரே வரி அது மட்டும் தான்!ஆனால், அந்தக்கவிதை முழுவதையுமே அவன்தான் ஆட்கொண்டிருக்கிறான் என்ற உண்மையும் அப்போது தான் வாசகனுக்குத் தெரியவருகிறது!
ஒரு சொல்லில்….ஒரு வரியில் நெஞ்சை அதிரவைத்துவிடுகிற அந்த மாயம் அவரின் இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பு முழுவதுமே நிறைந்திருக்கிறது!

ஊர்வசியின் இன்னுமொரு கவிதை
2.“அவர்களுடைய இரவு” (1982)

நிழலே இன்றி
வெயில் தகிக்க
நீளும் பகல் பொழுதில்
தனியாக ஒரு காகம்
இரங்கி அழுகிறது
வேலி முருங்கையும்
மௌனமாய் இலையுதிர்க்கும்
அரவமொடுங்கிய
நள்ளிரவுகள்.

ஆட்காட்டி மட்டும்
ஒற்றையாய் கூச்சலிடும்
சேலைக் கொடியில்
அவனது வேட்டி ஆடும்
நெஞ்சில் திகில் உறையும்
விழித்தபடி தனித்திருத்தலில்
மனம் வெந்து தவிக்கும்!
அன்றைய முன்னிரவில்
நெஞ்சில் ஆழப்பதிந்தவை
மீண்டும் கருக்கொள்ளும்
அச்சம் சுண்டியிழுக்கும்.

அந்த இரவில்
இருள் வெளியே
உறைந்து கிடந்தது
ஐந்து ஜீப்புகள் ஒன்றாய்
புழுதி கிளப்பின.
சோளகம் விசிறி அடித்தது.
என் ஆழ்மனதில்
அச்சம் திரளாய் எழுந்து புரள
அவனை இழுத்துச் சென்றனர்
பல்லிகள் மட்டும் என்னவோ சொல்லின
கூரைத்தகரமும் அஞ்சி அஞ்சி
மெதுவாய் சடசடத்தது
காலைச் சுற்றிய குழந்தை
வீறிட்டழுதது.

விடுப்புப் பார்க்க் அயலவர் கூடினர்
நீட்டிய துவக்குகள்
முதுகில் உறுத்த அவன்
நடந்தான் அவர்களுடன்.
அந்த இரவில் ஐம்பது துவக்குகள்
ஏந்திய கரங்கள்
என்னுள் பதித்த சுவடுகள்
மிகவும் கனத்தவை!
அந்த இரவு அவர்களுடையது.

அப்படியே உலகம் ஸ்தம்பித்தது போலாகி விடுகிறது. ஒரு வாசக மனம் அதற்கு மேலே எதையும் கிரகிக்க முடியாத ஒரு பெருமௌனத்திற்குள் உறைந்து போய்விடச் செய்கிறது இந்தக் கவிதை!இந்தக் கவிதை எழுதப்பட்டிருக்கிறது – 1982இல்.

அந்தக் காலத்தில் இந்தக் கவிதையின் தாக்கம், அளவிட முடியாததாகவே இருந்திருக்கும்! ஈழத்துக் கவிதைகள் வரலாற்றில், புதுக்கவிதைகளின் வரவும் அதனால் ஏற்பட்ட பெருந்தாக்கமும் என்றால் ஊர்வசியின் இத்தகைய கவிதைகளால் தான் அது ஆரம்பமாகியிருக்கும் என்பதில் எந்த சந்தேகமும் கிடையாது.இவரின் ஒவ்வொரு கவிதைகளும் அனுபவித்து வாசிக்கப்பட வேண்டியவை. அவை அனுபவங்களைப் பாடுபவை. ஒரு பெண்ணின் காதலும், அந்தக் காதல் கருக்கொண்ட மண்ணும், காலமும், ஒரு பிரிக்க முடியாத மெல்லிய இழைகளால் இழையப்பட்டு, துயரிசையில் கலந்து ஒலித்துக் கொண்டிருக்கின்றன அவை.

எண்பதுகளின் ஆரம்பம் எனக்கு இப்பவும் நன்றாக ஞாபகமிருக்கிறது. நான் அப்போது பதின்ம வயதிற்குள் நிற்கும் பெண். அப்போது தான் ஈழ மண்ணில் விடுதலைக்கான ஆயுதப்போராட்டம் முனைப்புடன் வடிவமெடுக்கத் தொடங்கியிருந்த நேரம். அந்த வேளையில் ஒரு மிகப்பெரிய இளைஞர் சமுதாயமே தமது பாதைகளை இலட்சியம் நிறைந்த பாதையாக மாற்றிக்கொண்டு ஒரு பெரும் வீச்சோடு வாழ்க்கையை புரட்டிப்போட்டு விட்டு புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்! அந்த எழுச்சி மனமும், அந்த வீச்சான நடையும், அதனால் ஏற்பட்ட விளைவுகளும், கூடவே அச்சமும், இழப்பும், துயரமும் என அவர்களை ஆட்கொண்டிருந்த உணர்வுகள் இக்கவிதைகள் முழுவதும் விரவிக் கிடப்பதைக் காணலாம்.

3. காத்திருப்பு எதற்கு?

– என்று ஊர்வசியின் இன்னுமொரு கவிதை. இது 1983ல் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

அந்தக் காலகட்டத்தில், விடுதலை என்ற பெருங்கனவில் மூழ்கியிருந்த இளம் ஜோடிகள், தாம் இணைந்து கொள்வதற்கான ஒரு பொழுதை அடைவதென்பதே ஒரு துயர் மிகுந்த முயற்சியாகத் தான் இருந்திருக்கிறது. அரச இராணுவக் கெடுபிடிகள். யாழ்ப்பாணம் முழுவதும் இராணுவத்தினரின் அடக்குமுறைக்குள் அகப்பட்டுக் கிடந்த நேரம். ஒரு தலைமுறை அப்படியே அதற்குள் தம்மை அர்ப்பணித்து விடுகிற வேகத்தில் இருந்தார்கள். தமிழ் இளைஞர்களது விடுதலை எழுச்சிக்கான செயற்பாடுகளால் ஏற்படும் விளைவுகளோ விபரீதமானவையாக இருந்தன. அவை அச்சத்தையும் துயரத்தையும் இழப்புகளையும் அதிகரித்துக் கொண்டேயிருந்தன.

அதிலும் ஒரு பெண், ஈழவிடுதலைப் போராட்டத்தில் தன்னை இணைத்துக் கொள்ள முடிவு செய்யும், அல்லது அந்த முடிவிற்கு உந்தப்படும் மனநிலையைப் பெறத்தொடங்கிய முக்கியமான தருணத்தில் எழுதப்பட்ட ஒரு கவிதையாக இந்தக் கவிதை வருகிறது.எல்லோரது வாய்களும் பூட்டப்பட்டிருந்த வேளைகளில் கவிஞர் தன் எழுதுகோல் எனும் ஆயுதத்தால் பேசிய வரிகள் இவை……

4. நான் எழுதுவது புரிகிறதா உங்களுக்கு?

இந்தக் கவிதை ஒரு கடிதம். 10-11-83, யாழ்ப்பாணம் என முகவரியிட்டுக் கொண்டு தொடங்கப்பட்ட கடிதம்!

எனக்குத் தெரிந்த
எந்த விலாசத்திற்கும்
இக் கடிதத்தை அனுப்பிப் பிரயோசனமில்லை
ஆனாலும் இதை எப்படியும் உங்களிடம்
சேர்ப்பித்தே ஆகவேண்டும்
உங்களிடம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை
என்னுள் உறுதியாக உள்ளது
இங்கே முற்றத்து மல்லிகை
நிறையவே பூத்துள்ளது

……………………. இப்படியே கடிதம் நகர்ந்து கொண்டு போய்
இறுதியில் இப்படி முடியும். இதனைப் பாருங்கள்.

மேலும் இன்னொன்று
இது தான் மிகவும் முக்கியமாக
நான் எழுத நினைத்தது
நான் ஒன்றும் மிகவும் மென்மையானவளல்ல
முன்புபோல் அவ்வளவு விஷயம் புரியாதவளுமல்ல
நடப்பு விஷயங்களும் எதுவும்
நல்ல அறிகுறிகளாக இல்லை
நீண்ட காலம் நாங்கள் பிரிந்திருக்க வேண்டும் என்பது
என்னவோ நிச்சயமானதே!
பின்னரும்
ஏன் இன்னமும் நான் வீட்டுக்குள்
இங்கே இருக்க வேண்டும்?
என்ன
நான் எழுதுவது புரிகிறதா உங்களுக்கு?

இது தான் எங்கள் பெண்கள் போராட்டத்தில் தம்மை இணைக்கத் தொடங்கியிருந்த சரியான காலம். அந்த மனநிலையின் ஊற்று இங்கே இந்தக் கவிதையில் வெகு கச்சிதமாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டு நிற்கிறதை நாங்கள் காணலாம்.

இது போலவே, “இடையில் ஒருநாள்” – என்ற கவிதை. விடுதலைப் போராட்டத்தில் இணைந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு கணவன் மாறுவேடத்தில் வந்து மனைவியை சந்தித்துப் போகும் தருணங்கள்- அப்போதான மனைவியின் மனநிலையை வெகு அழகாகச் சித்தரிக்கிறது .மேலும் “ கலைந்த பொழுதுகளும் கலையாத துயிலும்” என்ற கவிதை.
இந்தக் கவிதையின் கடைசி வரிகளை மட்டும் படித்துக் காட்டுகிறேன்.

“…………..
நம் மண்ணின் மணம் தாங்கி
வீசும் காற்றில் வீறுகொள்
கொண்ட முயற்சி அத்தனையும் விழலாக
போலியாய் இன்று தோன்றும்
மௌனத் தொனி பிளக்க
கடைசிப் பெருமூச்சும்
உதிரும் வரைக்கும்
உள் ஊற்றுக்கண் உடைந்து
கடல் முழுதும்
ககனப் பெருவெளி முழுதும்
நம் முன்னோர்
கால் பதித்த நிலம் முழுதும்
கரையுடைத்துப் பெருகட்டும்!

இது 1999ல் எழுதப்பட்டது.ஒரு இனத்தின் விடுதலைப் போராட்டத்தின் தோற்ற நிலையின் பரிமாணங்களை, அதன் உயிர்ப்பை தன்னகத்தே உள்வாங்கிக் கொண்ட ஒரு பெண்மனநிலைக் கவிதைகளாக ஊர்வசியின் கவிதைகளை நாம் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

அவரது இன்னுமொரு கவிதையைக் குறித்துக்காட்ட விரும்புகிறேன்.

“பேசப்படாத துயரங்கள்”
கவிதையின் இடையில் வரும் சில வரிகள்:-
“…………………..
சற்று வெளியே போவோமா அன்பரே?
கிணற்றடியில் பின்னிலவு எழுந்து வரும்
பொழுதுவரை பேசியிருந்து வருவோமா?”

– இது எல்லாவற்றையும் ரசித்து அனுபவிக்கிற ஒரு பெண்ணின் தாகம்.அதற்கு அவளின் கணவன் இப்படிச் சொல்வான்:-

“ சை என்ன புதினமிது?
சாத்தி வை சாளரத்தை
குளிர்காற்று
ஆகாது குழந்தைக்கும் உனக்கும்
பேசாமல் வந்து படு…”

“நாக்கு அது நிமிடத்தில்
புரண்டெழும் பூநாகம்
என்ன செய்யலாம்?
பெருமூச்செறியலாம்
காலக்கனவின் மீதி இரு முத்தாய்
விழி நீரைச் சுண்டியெறிந்து
பத்திரமாய் என் கனவை
புதைத்து வைக்கலாம் புத்தகத்துள்……

– இப்படிப் போகிறது அந்தக் கவிதை.சிந்திக்கத் தெரிந்த, ரசிக்கத் தெரிந்த ஒரு பெண்ணின் மனதை இதைவிட வேறெப்படி காட்டலாம்? பெண்ணின் மன உணர்வுகளை சின்னச் சின்னப் பூக்களாக, சிறு நெருப்புத்துகள்களாக, நம் தேகத்தில் தூவி, அந்தக் குளிர்மையில் லயித்து, அந்த வாசனையில் திளைத்து, அந்த தீயில் தகித்து, அந்த வலியில் துடித்து, அந்த துயரத்தில் தோய்ந்து போகிற போது – எதை நாங்கள் பேசமுடியும்? பேச முடியாத ஒரு பெரும் மௌனம் தான் முடிவில் தேங்கி நிற்கிறது!

இந்த தொகுப்பைப் பொறுத்தவரையில் ஊர்வசியின் எந்தவொரு கவிதையையும் தவிர்த்து என்னால் கடந்து சென்றுவிட முடியவில்லை. எல்லாவற்றையும் ஒன்றோடொன்று தொடுத்துத் தொடுத்து ஒரு மாலை போல என்னுள் காவிக்கொண்டே இந்தக் கவிதைகளை நான் வாசித்து முடித்தேன். அவை ஏற்படுத்திய அதிர்வுகளிலிருந்து இன்னமும் கூட என்னால் வெளிவரமுடியவில்லை என்பதே உண்மை.

0000000000

அடுத்ததாக- அனாரின் “பெருங்கடல் போடுகிறேன்” தொகுப்பிற்கு வருகிறேன். “பெருங்கடல் போடுகிறேன்”இது இவரது நான்காவது கவிதைத் தொகுப்பு.ஏனைய மூன்று தொகுப்புகளும் பல விருதுகளைப் பெற்றுக் கொண்டவை. அனாரின் சில கவிதைகளை நான் உதிரிகளாக ஆங்காங்கே வாசித்திருக்கிறேன்.
anar

அனாரின் கவிதைகள் எம்மை வேறொரு உலகத்திற்குள் அழைத்துச் சென்று வருபவை. நிஜ உலகிற்குள் நின்றவாறே பறப்பது போன்ற ஒரு பிரமையை ஏற்படுத்துபவை.சொற்கள் புகுந்து விளையாடும்! வரிகள் புரட்டிப் போடப்படும் அதனால் சிந்தனை புரண்டு தடுமாறும்; இயற்கையை மலைக்குன்றுகளில் ஏறி நின்றும் முகில்களிற்குள் ஒளிந்து நின்றும் பார்க்க வைப்பார்.

ஆங்காங்கே மந்திரக்காட்சிகள் சிதறிக் கொண்டேயிருக்கும்.ஓளிப்பிழம்புகளும் மந்திரக்கோல்களும் மாயாஜாலங்களும் ஓடிவிளையாடும்.நாம் அருகிருந்து பார்க்கும் கடலை அனார், வானத்திலிருந்து பார்க்க வைப்பார்.சுற்றும் பூமியை….தாவும் வெண்குதிரையில் அமர்த்திருந்து பார்க்க வைப்பார்.காற்றை தீக்குள் நின்றபடி சுவாசிக்க வைப்பார்.பூக்களின் வாசனையை ஒரு பெண்ணின் கூந்தலிற்குள் இருக்கும் பூமொட்டிலிருந்து நுகர வைப்பார்.இது தான் அனாரின் கவிதைகள்!

எமக்குப் பரிச்சயமற்ற, அல்லது நாம் நினைத்துப் பார்க்கத் தவறிய ஒரு கோணத்திலிருந்து அவரது கவிதை முகம் முளைத்தெழுகிறது.ஒரு கண்ணசைப்பிற்குள் நழுவிப்போகிற காட்சிகளையெல்லாம் வியப்புடன் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கிறார்.நிஜயங்கள் – நிழல்கள் போலவும், நிழல்கள் – நிஜங்கள் போலவும் பட்டாம்பூச்சி விளையாட்டு காட்டுபவை அவை.

அவர் வாழும் சமூகத்தில் பெண்ணுக்குரிய இயங்கு தளத்திலிருந்து ஒரு வெளியை நோக்கிச் சிறகடித்துப் பறந்து வந்த மனதோடு தான் இந்தப் பெண் கவிதைகள் மலர்ந்து கிடக்கின்றன!சத்தமில்லாமல் சாட்டையடி கொடுக்கிற ஊமைத் தேவதைகள் இவரின் அநேக கவிதைகளில் தீக்குச்சிகளுடன் திரிவார்கள்.

இவரது “சுலைஹா” என்ற கவிதையின் சில வரிகளை படித்துக் காட்டுகிறேன்.

( இந்த சுலைஹா என்பவர் எகிப்து நாட்டு அமைச்சர் ஒருவரின் மனைவி. இவர் யூசுப் எனப்படும் இறைதூதரைக் காதலித்தவர்)
இந்தக் கவிதை இப்படித் தொடங்கும்:-

“ மேலும் உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும் என்றால்
நான்.. அர்த்தங்களுக்கு வெளியே வளர்பவள்
கல்லும் கல்லும் மோதிவரும்
நெருப்புப் பொறிகளால் உருவானவள்
இங்கிருந்தும் அங்கிருந்தும்
தாவுகின்ற மின்னொளி
கடந்தகால சாபங்களிலிருந்து மீண்டவள்
எதிர்கால சவால்களை வென்றவள்
ஒட்டகங்களைப் போல்
மலைகளைக் கட்டியிழுத்து வரும் சூனியக்காரி
ஒளியை அணிந்திருப்பவள்
உப்புக் குவியலைப் போல் ஈரலிப்பானவள்
இறுமாப்பு எனும் தாரகைகளாக
வீசியெறிந்திருக்கிறேன் என் பருவங்களை
கண்களிலிருந்து காதலைப் பொழியச் செய்பவள்
கனவுகள் காண ஏங்கும் கனவு நான்
என் உடல் செஞ்சாம்பல் குழம்பு

கத்திகளால் கைகளையோ கனிகளையோ
வெட்டிக் கொள்ளாதவள்
காதலால் கத்தியை உடைத்தவள்!
நான் யூசுப்பைக் காதலிப்பவள்
சுலைஹா
—————

இப்படி முடியும் அந்தக் கவிதை!

காதலால் கத்தியை மட்டுமல்ல எங்களையும் தான் உடைத்து விட்டாள் அந்தப் பெண். அந்தப் பெண்ணைப் படைத்த இந்தக் கவிதையும் தான்.

அது போல் “மாபெரும் உணவு மேசை” என்றொரு கவிதை .
எங்கள் நாட்டின் கடந்த கால அரசியல் மேடையை, அரசாண்ட ராஜாக்களை, நடந்து முடிந்த கோரங்களை பிரதிபலித்து விட்டுப் போகிறது இந்தக் கவிதை. “சாபம்” என்றொரு இன்னுமொரு கவிதை வரும். ஒரு பெண்ணின் மௌன வலியை, அதிர்ச்சியை வேறெந்த வடிவிலும் காட்டிவிட முடியாத ஒரு பதிவு இது!

இவரின் கவிதைகளுக்குப் பின்னால் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் கதை, வாசகர்களால் எழுதி வாசிக்கப்பட வேண்டியது. வாசகர்கள் சோம்பேறிகளாக இருந்து கொண்டு அனாரின் கவிதைகளை உள்வாங்கி விடலாம் என்று நினைத்தால் அது ஆகாதது. தமிழ்மொழியை ஒரு மந்திரக்கோலாக்கி, வானத்திற்கும் பூமிக்குமாய் உதிர்க்கும் ஒளித்துண்டுகளை பொருத்திப் பார்க்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும் வாசகர்கள்.காலத்தின் கோலத்தை உள்வாங்கியவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும் வாசகர்கள்.
இல்லாவிடில் அனாருடைய கவிதைகள் அதற்குரிய வாசகர்களிற்காகக் காத்திருக்க வேண்டியுமிருக்கும்.

0000000

20150223_135346

அடுத்தது ஓவ்வா – ஸர்மிளா ஸெயித் எழுதியது.ஸர்மிளா ஸெயித் என்ற இந்தப் பெண் இலங்கையின் கிழக்கு மாகாணத்தை சேர்ந்த ஒரு இஸ்லாமியப் பெண். இவர் பிறந்தது- 1982ல். இளைய தலைமுறை. இவரின் இளமைக் காலம் ,ஈழப்போராட்டத்தின் ஒரு அத்தியாயம் முடிவு பெற்று அடுத்த அத்தியாயம் நடந்து கொண்டிருக்கும் காலம். “சிறகு முளைத்த பெண்” என்ற அவரது முதற் தொகுதியுடன் வாசகர்களுக்கு அறிமுகமானவர்.

எந்த ஆலாபனைகளும் இல்லாமல் அவரின் கவிதைகள் தொடங்குகின்றன. அனைவருக்கும் பரிச்சயமான சொற்கள். எந்தவிதமான மொழிமயக்கங்களோ, கருத்து மயக்கங்களோ ஏற்படுத்தி விடாத நடை.
“ஒவ்வா” என்ற இந்தத் தொகுதியில் வரும் “அந்தக் கரங்களை தொடுகை செய்திருந்தால்”, மற்றும் “ காற்றில் மிதக்கும் நீர்க்குமிழி” , “நெய்தல் பூக்களிற்கு இது தெரியாது”ஆகியவை ஆழமாக வாசிக்க வேண்டிய கவிதைகள்.

“அடையாளம்” என்றொரு கவிதை வரும். ஒரு இஸ்லாமியப் பெண்ணின் சுதந்திர மனமும் அதுபற்றிய சமூகத்தின் பார்வையும். அது ஒரு முக்கியமான கவிதை. முக்காடிட்டுச் செல்லும் இஸ்லாமிய மதசார்பான வழக்கத்திலிருந்து விலகி, சுதந்திரமாக உடையணிந்து, தன்னை அலங்கரித்து, செல்ல விரும்புகிற ஒரு பெண்ணின் மீதான குற்றப்பார்வை.கட்டுப்பாடுகள் நிறைந்த ஒரு சமூகத்தில் வாழும் துணிச்சல் மிக்க ஒரு பெண், கண்ணாடிக்கு முன் நின்று தன்னைப் பார்த்து தானே பாடுவது போல் அமைகிறது இந்தக் கவிதை.

00000

meet-02

மேலே நான் குறிப்பிட்ட நான்கு பெண்களது கவிதைகளையும் நோக்கும் போது, அதாவது ஒளவை – எழுதிய “எதை நினைந்தழுவதும் சாத்தியமில்லை”,ஊர்வசி – எழுதிய “இன்னும் வராத சேதி”,அனார் – எழுதிய “ “பெருங்கடல் போடுகிறேன்”,ஸர்மிளா ஸெய்யித் எழுதிய – “ஒவ்வா” இவற்றை ஒன்று சேர வாசித்த போது மனதை ஆக்கிரமித்துக் கொண்ட ஒரு விடயம் ஒவ்வொரு தளங்களில் இயங்கிக் கொண்டிருந்த, ஒவ்வொரு விதமான சமூகத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த, ஈழமண்ணில் ஒவ்வொரு காலகட்டத்தில் விழித்துக் கொண்டிருந்த பெண் மனங்களின் ஓசை – இவை என்று சொல்லாம்.

இவை வெவ்வேறு இராகங்களில், வெவ்வேறு அசைவுகளில், வெவ்வேறு தருணங்களில், வெவ்வேறு திசைகளில் நின்று பாடிக்கொண்டிருந்தாலும் அடிப்படையில் இவர்கள் ஒன்றிணைந்து நிற்பது “பெண்” எனும் ஒரே மையத்தில் தான் என்பதை உணரக்கூடியதாக இருக்கிறது.

இதுவே இவர்களது கவிதைகளிற்கிடையேயான அந்தப் பலமான தளமும், பிரிக்க முடியாத அந்த ஒற்றுமையும் ஈழத்தில் அவர்கள் வாழும் எல்லாக் காலங்களையும் எல்லாச் சமூகங்களையும் ஒன்றாக இணைத்து நிற்கிறது என்பதை நாம் இந்தக் கவிதைத் தொகுப்புகளினூடாக காணமுடிகிறது என்று கூறலாம்.

0000000000

01 மார்ச் 2015 இல் , தமிழ் மொழிச் சமூகங்களின் செயற்பாட்டகத்தினால் – லண்டனில் நடைபெற்ற , ஆறு ஈழத்துப் பெண்கவிஞர்களின் தொகுப்புகள் மதிப்புரை நிகழ்வில் சந்திரா இரவீந்திரனால் முன் வைக்கப்பட்ட நான்கு தொகுதிகள் பற்றிய மதிப்புரையின் சுருக்கிய வடிவம்.

 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment