Home » இதழ் 16 » *பிரோஸ்கான் கவிதைகள்

 

*பிரோஸ்கான் கவிதைகள்

 

 

 

பிசாசுகளாகி பயமுறுத்தும் சொற்கள்
…………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………
அவர்கள் மென்று துப்பிய சொற்களிலிருந்து
கீழே விழுந்து வழிந்தோடிய நாற்றம்
பூமியினை அசுத்தப்படுத்திய போது
ஊர்வனைகள் செத்தே போனது.
இதுவரை கணக்கிட முடியாதபடி
செத்த ஊர்வனைகளின் பட்டியல் ஒரு
பெரும் நதியைப் போல இருந்திருக்கக் கூடும்.
இப்படியாகத்தான் வன்முறையின் துர்நாற்றங்கள்
கடல்,ஆகாயம்,காற்று என வீசிக்கொண்டிருக்கும் போல.
உதிர்க்கத் தெரியாத நற்சொற்களின் உதடுகளுடன்
நடமாடும் அவர்களினது புன்னகைகளும் குருடாகவோ,feros
ஊமையாகவோ அமைந்திருக்கலாம்.

 

00000

 

 

 

 

 

 

f1  இரவை கழற்றி வைக்கும்
அம்மாவனின் தேநீர்
…………………………………………………………………………………………..
……………………………………………………………………………………………
தூக்கம் வர மறுக்கும் இரவுகளை
இப்படியாய் கழற்றி விடலாம்.
மழை நாளொன்றில் சூடான தேநீரொன்றை
அருந்தி முடித்து கொஞ்சம் சுருண்டு
படுத்துப் பார்க்கிறேன்.
சோர்வு பறந்தே போனது.
தேநீர் அருந்தி விட்டு கீழே வைத்த
கோப்பையினூள் மீதமாகிப் போன
ஹோர்லிக்ஸில் விழுந்து இறந்த
எறும்புகள் போல,
எனது இரவுகளும் இறந்து தான் கிடக்கிறது.
இப்போதெல்லாம் இரவைக் கழிப்பதற்கு
அன்போடு அம்மா தருகின்ற ஒரு கப்
தேநீர் போதுமானது எனக்கு.

 

0000

 

 

பருந்துகளின் தீராப் பசி
………………………………………………………………
………………………………………………………………..
வெப்பம் துப்பும் பரந்த வனமொன்றினுள்
ஓலமிடும் நாய்களின் வருகையைக் கண்ட
ஓ நாய்களின் படையெடுப்பு மிகவும் குழுமமானது.
புழுக்கள் பெருத்து நெளியும் உடல்கள் சில
நரிகளுக்கும், நாய்களுக்குமென கிடக்கிறது.
பருந்துகள் இவைகள் தின்று மீதப்படுத்தும் உடலை
பசி தீர்த்துக் கொள்வதற்கென மரங்களில் காத்திருக்கிறது,
சதை நசுங்கிக் கிடக்கும் உடல்களை,
அவ் வெயில் பொழுதின் தீரா வெக்கையில்
சாப்பிட்டு ஏப்பமிட்டு நகர்கிறது நரிகள்.
பசி தீர்த்துக் கொண்ட களைப்புடன் நாய்கள்,
நடக்க முடியாமல் அங்கேயே படுத்துக் கொள்கிறது.
பின்,
செதில் செதிலாக மீதமாகி
அங்குமிங்குமாக கிடக்கும் உடல் சதைகளை
பருந்துகள் சாப்பிட தயாராகிக் கொண்டன,
தீராப் பசியுடன்.

 

00000
மகன் வரைந்த மரம் வனமாகின
………………………………………………………………………………………………f2
……………………………………………………………………………………………..
என் மகன் ஒரு மரத்தை
வரைந்து கொண்டான்.
வரைந்த மரத்தில் பூ பூத்திருந்தன
பூத்த பூவைக் கண்டு வண்ணத்துப் பூச்சிகள்
தேனருந்த வந்தன.
பசி தீர்த்த வண்ணத்துப் பூச்சிகளின்
கால்களில் ஒட்டிருந்த மகரந்தம்
பெரும் வனமொன்றை வளர்த்து விட்டிருந்தன.
வளர்ந்த வனமோ பின்னர்
என் மகனை உயிரோடு விழுங்கிக் கொண்டன.
அதைப் பார்த்து பயந்து
நான் விழித்த போது.
மகன் என்னருகில் ஒரு
பென்சீலோடு உறங்கிருந்தான்.

 

0000

 

 

நாறி சீழ் வடியும் சொற்கள்
……………………………………………………………………………..
……………………………………………………………………………..
சீழ் வடியும் அவனது காயங்களிலிருந்து
வழிந்தோடுகின்ற சொற்களில்
சாத்தான் ஒழிந்திருப்பதாய்,
நான் அடித்து விரட்டிய பிசாசுகளான சொற்கள்
கூறிக்கொண்டு,என் அறைக்கு வெளியே,
சிரித்து கேலி பண்ணி நிற்கிறது.
அந்த காயங்களிலிருந்து சொட்டும்
அந்தரங்க சொற்களை ஸ்ட்ரோவ் வைத்து
உறிஞ்சி ரசித்து பருகுகிறது சாத்தான்.
பிசாசுகளை கோபம் மூட்டும் சாத்தானின்
செயலைக் கண்டு,ஆழிநீறைப் போல
உயர்ந்தெழுந்து சாத்தானை துரத்திப் பிடித்து,
சங்கிலியிடுகின்றன பிசாசுகள்.
பின்
சாத்தானின் முதுகுத் தசையின் அணுக்களில்
கொதி அமிலத்தை இட்டு புன்முறுவல் சிந்தும்,
பிசாசுகளின் பெருந் துரோகத்தை,
மொழிந்து நின்றது.
சாத்தானிலிருந்து நாறி சீழ் வடியும்
அந்த சொற்கள்.

 

000000000

 

 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment