Home » இதழ் 20 » *இன அழிப்பின் அரசியலும் சர்வதேசமும் – ராகவன்

 

*இன அழிப்பின் அரசியலும் சர்வதேசமும் – ராகவன்

 

 

rஇக்கட்டுரை “காலச்சுவடு “இதழில் இன அழிப்பா இனச்சுத்தீகரிப்பா?என்ற தலைப்பில் பெப்ரவரி 2016இல் வந்த கட்டுரையைத் தொடர்ந்து சில புதிய சிந்தனைகளை முன் வைக்கிறது. காலச்சுவட்டில் வந்த கட்டுரை சட்ட ரீதியான தர்க்கத்தை முன்வைத்தது. இக்கட்டுரை நவீன உலக ஒழுங்கு என்ற அமெரிக்கா முன்னெடுக்கும் சர்வதேச அரசியல் கருத்தியல் பின்னணியில் எழுதப்படுகிறது .இந்த கட்டுரை இன அழிப்பின் அரசியல் ( பொலிட்டிக்ஸ் ஒப் ஜெனொசைட் – எட்வார்ட் ஹேர்மன்- டேவிட் பீட்டர்சன்) என்ற ஆங்கில நூலின் அடிப்படை சிந்தனைகளை தழுவி எழுதப்பட்டுள்ளது . எனவே அந்த நூலின் சாராம்சத்தை சொல்வது அவசியமென கருதுகிறேன்..

இன அழிப்பின் அரசியல் நூலின் முன்னுரையை எழுதிய நொம் சொம்ஸ்கி : ‘நேர்மையும் அறமும் விழுமியங்களாக வெளிப்படும் ஒரு நாள் வரும் வரை ,அப்படி ஒரு நாள் எப்போதாவது வருமெனில்- இன அழிப்பு என்ற சொல்லை அகராதியிலிருந்து நீக்கிவிடுவதே நேர்மையான செயல்’ என முடிக்கிறார்

publication2

இன அழிப்பு என்ற பதம் எவ்வாறு வல்லரசுகளின் நலன்களுக்கேற்ப மோசடியாக பயன்படுத்தப்படுகிறது, வியட்னாமிலிருந்து ஈராக் வரை அமெரிக்கா போன்ற வல்லரசுகளினால் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்ட படுகொலைகள் எவ்வாறு ஊடகங்களாலும் அதிகாரம் சார் அறிவுஜீவிகளாலும், சர்வதேச என் ஜீ ஓ களாலும் திட்டமிட்டு கவனத்தில் எடுக்கப்படாமல் மறைக்கப்படுகின்றன என்பதையும் ,அதற்கு பின்னால் உள்ள ஆதிக்க அரசியலையும் இன அழிப்பின் அரசியல் வெளிக்கொணர்கிறது. மேற்கத்தைய வல்லரசுகளுக்கு சார்பான அரசுகள் அல்லது அமைப்புகள் பாரிய படுகொலைகளுக்கு பொறுப்பாக இருப்பினும் இன அழிப்பு என்ற பதத்தை அந்த அரசுகளின் படுகொலைகளுக்கு பயன்படுத்துவதை அமெரிக்க மேற்குலக நாடுகள் திட்டமிட்டு தவிர்த்து வருகின்றன. அதே வேளை தமது அரசியல் பொருளாதார கருத்தியலுக்கு எதிராக நிற்கும் அரசுகளின் மனித உரிமை மீறல் நடவடிக்கைகள் அவை இன அழிப்பு என்ற சட்ட வரையறைக்குள் வரு முன்பே இன அழிப்பாக பூதாகரமாக்கப்படுத்தப்பட்டு அந்த நாடுகள் மேல் படையெடுப்பு, பொருளாதாரத்தடை மற்றும் சட்ட நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படுகின்றன என்பதை அந்த நூல்ஆதாரங்களுடன் முன்வைக்கிறது.

 

அமெரிக்காவினால் நேரடியாக மேற்கொள்ளப்படும் பெரும் இரத்தக்களரிகளையும் அதன் அங்கீகாரத்தோடு நிகழும் இரத்தக்களரிகளையும் அதிகாரம் சார் அறிவுஜீவிகள் மற்றும் ஊடகங்கள் மூலமாக மேற்கொள்ளும் பிரச்சாரங்களூடாக எவ்வாறு திட்டமிட்டு திசைதிருப்புகின்றன என்பதை நூல் முன்வைக்கிறது. இந்த இரத்தக்களரிகளை ஆக்கபூர்வமானவை, பாதகமற்றவை, கொடூரமானவை, என ஆசிரியர்கள் வகைப்படுத்துகின்றனர். ஆக்கபூர்வமானது -அமெரிக்காவின் நேரடி தலையீட்டால் நிகழும் இரத்தக்களரி. பாதகமற்ற இரத்தக்களரிகள் -அமெரிக்க சார்பு நாடுகளால் நிகழ்த்தப்படும் படு கொலைகள். கொடூரமானவை- அமெரிக்க அரசின் எதிரிகளால் நடத்தப்படும் படு கொலைகள்.

 



 

ஆக்கபூர்வமானவை

 

1990 களில் ஈராக்கில் அமெரிக்காவினது இரணுவத்தலையீடு அதனைத்தொடர்ந்த பொருளாதாரத்தடை ஆகியவற்றால் 500,000 சிறார்கள் உயிரிழந்திருக்கின்றனர். இது ஹிரோசிமாவில் அணுகுண்டால் இறந்த சிறார்களின் தொகையை விட அதிகம் என்கிறது நூல். பல்லாயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்ட ஈராக்கியர்கள் பற்றி பிரஸ்தாபிப்பது பெறுமதியற்றது என்பதே மேற்கத்திய ஊடகங்களதும் அதிகாரம் சார் அறிவு ஜீவிகளதும் நிறவாத சிந்தனைமுறை . இது காலனித்துவ நிறவெறிப் படுகொலைகளின் தொடர்ச்சியான சிந்தனைப்போக்கு. பழங்குடி மக்களையும் சுதேசிகளையும் காலனித்துவ விரிவாக்கத்தின் போது படுகொலை கொலை செய்யும் போது அவர்கள் நாகரீகமற்ற politicsகாட்டுமிராண்டிகள் என்ற அதே நிறவாத சிந்தனை இன்று பயங்கரவாதிகள் , இன சுத்தீகரிப்பாளர்கள் , மதவாதிகள் போன்ற புதிய சொல்லாடல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு கொலைகள் அறமாக்கப்படுகின்றன என்கின்றனர் நூலாசிரியர்கள். வியட்னாமிலிருந்து ஈராக் வரையான படுகொலைகள் அமெரிக்காவின் நேரடி தலையீட்டின் பால் நிகழ்ந்தவை . எனவே அங்கு இன அழிப்பு , போர் குற்றம் என்ற பதங்கள் பொருந்தாது.

 

பாதகமற்றவை

அதே வேளை இஸ்ரேல் போன்ற தனது சார்பு நாடுகள் மேற்கொள்ளும் பாரிய படுகொலைகள் பாதகமற்றவை என்ற பதத்துக்குள் வருகின்றன. அதிகம் போனால் அவை படுகொலைகள் என்ற பதத்திற்குள் அடங்கும். இன அழிப்பு, யுத்தக் குற்றம் என்ற வார்த்தைகள் அமெரிக்க சார் ஊடகங்களாலோ அமெரிக்க அரசு சார் நிறுவனங்களலோ பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. இஸ்ரேல் தனது இறைமையை காக்க வன்முறை பயன்படுத்துவது நியாயம் என்பதே முன்வைக்கப்படுகிறது .

 

கொடூரமானவை
ஆனால் சூடான்- டாபூர் படுகொலைகள் இன அழிப்பாக முன் வைக்கப்படுகிறது. இதற்கான பின்னணி டாபூர் முஸ்லிம் அரபுக்களால் ஆளப்படுவதும் , அங்கு எண்ணை வளம் இருப்பதும் , சீனா -சூடானின் முக்கிய வியாபார பங்கு தாரராக இருப்பதுமே. சூடானின் பிரச்சனைக்கு அடிப்படைக்காரணம் சூழலியல் அடிப்படையும் வரட்சியுமே என பன் கி மூன் சொன்ன போதும், சர்வதேச விசாரணக்குழு அங்கு நிகழ்ந்தது இன அழிப்பு என்ற வரையறைக்குள் வரவில்லை என்று அறிக்கை விட்ட போதும் ,அமெரிக்காவின் பிரச்சாரம் சூடானில் நிகழ்ந்தது இன அழிப்பு என்ற கருத்தியலை முன்னெடுத்ததென்றும் அந்த முன்னெடுப்புகளுக்கான கார்ப்பரேட் நிதி என் ஜி ஓ க்களுக்கு வழங்கப்பட்டு அவர்களின் முனைப்பு ஊக்குவிக்கப்பட்டதென்றும் நூல் விவரிக்கிறது.

 



 

இந்த தசாப்தத்தில் வெற்றிகரமான சர்வதேச இனஅழிப்பு பிரச்சாரம் சூடானின் இன அழிப்பு என நூல் சொல்கிறது.ஆக அமெரிக்க மேற்கு நாடு சார் அரசியல் கருத்தாக்கம் கொள்கை வகுப்பு எவ்வாறு ஐ நா உட்பட சர்வதேச அமைப்புகளில் தாக்கம் செலுத்துகிறது என்பதையும் ,இனப்படுகொலை ,யுத்தக்குற்றம் என்பவை எவ்வாறு அமெரிக்க வெளிநாட்டு கொள்கையுடன் பிணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதையும் நூல் ஆதாரங்களுடன் முன் வைக்கிறது.இதன் அடிப்படையில் இலங்கையில் தமிழ் மக்களுக்கு மேல் இலங்கை அரசு மேற்கொண்ட பாரிய மனித உரிமை மீறல்கள் பற்றிய சர்வதேச நிலைப்பாடுகள் ,அதன் மாற்றங்கள் பற்றிய பார்வையை இங்கு தர முயற்சிக்கிறேன்.

 

00000
விடுதலைப் புலிகளும் இலங்கை அரசும் பெப்ரவரி 2002 இல் நோர்வேயின் அனுசரணையுடன் செய்து கொண்ட சமாதான ஒப்பந்தத்தின் பின் இலங்கை பிரச்சனை சர்வதேச மயப்பட்டது. சோவியத் உடைவின் பின்னரான உலக ஒழுங்கு என்பது நாடுகளுக்குள் நிலவும் யுத்தங்களை நிறுத்தி அங்கு தமக்கு எதிரியாய் வராத நிலையான அரசை நிறுவுவது. ஜனநாயகத்தை மீட்டல் ,மனித உரிமைகளைக்காத்தல் என்ற பதாகையின் கீழ் எதிரி அரசுகள் மேல் நேரடி இராணுவத் தலையீட்டின் மூலம் ஆட்சி மாற்றத்தை ஏற்படுத்துதல் என்ற இரு முக்கிய தந்திரோபாயங்கள் சர்வதேச விழுமியங்களாக நிலை நாட்டப்பட்டுள்ளன.

 

ஆப்கானிஸ்தான் ,ஈராக், லிபியா போன்ற நாடுகளில் அமெரிக்க ஐரோப்பிய நாடுகளின் நேரடி ராணுவத்தலையீடுகள் நிகழ்ந்தன. அதே வேளை இலங்கையில் மேற்கு நாடுகளின் தலையீடு என்பது அங்கு ஒரு நிலையான ஆட்சியை அமைப்பது என்ற நிலைப்பாட்டிலிருந்தே எழுந்தது. முதன் முதலாக தென்னாசியாவில் தாராளவாத பொருளாதார கொள்கையையும் மேற்குலகு சார்ந்த அரசியலையும் இலங்கை கடைப்பிடித்து வந்தது. எனவே இலங்கை மேற்குலகத்திற்கோ அதன் அரசியல் பொருளாதார கொள்கைகளுக்கோ எதிரான நிலைப்பாட்டை கொண்டிருக்காத வகையில் அங்கு நிகழும் அனைத்து அனர்த்தங்களும் சார்பு நாட்டின் இறைமையைக்காக்க நிகழும் பாதகமற்ற இரத்தக்களரிகள் என்ற பதத்துக்குள்ளேயே அடங்கியது.

 

மறு புறம் விடுதலைப்புலிகள் பயங்கரவாத அமைப்பு என அமெரிக்கா உட்பட பல நாடுகள் தடை செய்திருப்பினும் , விடுதலைப்புலிகள் மேற்குலக நலன்களுக்கு கேடு இழைக்கா அமைப்பு ,எனவே அவர்களின் நடவடிக்கைகளும் பாதகம் அற்றவை என்ற நிலைப்பாட்டையே மேற்கு நாடுகள் கொண்டிருந்தன. விடுதலைப்புலிகள் மேற்கத்திய நலன்களுக்கெதிராக எவ்வித செயல்பாடுகளையும் மேற்கொள்ளவில்லை என்றே அமெரிக்க மேற்கத்தைய அரசுகள் வெளிப்படையாக தமது வெளிநாட்டு பாதுகாப்பு கொள்கை சம்பந்தமான அறிக்கைகளில் எழுதி வந்தன . எனவே விடுதலைப்புலிகள் மேலான மேற்குலக பார்வையும் அணுகுமுறையும் பயங்கரவாத இயக்கங்கள் என தடை செய்யப்பட்ட மற்றைய அமைப்புகளை விட விடுதலைப்புலிகள் தடை செய்யப்பட்டிருப்பினும் விடுதலைப்புலிகளின் சார்பு அமைப்புகள் வெளிநாடுகளில் தங்கு தடையின்றி இயங்க முடிந்தது . பணம் சேர்ப்பதில் இருந்து பிரச்சாரம் செய்வது வரை அவர்களுக்கு தடை ஏதும் இருக்கவில்லை.

 

ஆனாலும் 2001 இற்கு பின்னான சர்வதேச பயங்கரவாதம் என்ற கருத்தியலின் பின்னணியில் விடுதலைப்புலிகளின் தற்கொலைத் தாக்குதல்கள் மற்றைய அமைப்புகளுக்கான ஒரு உந்து சக்தியாக செயல்படமுடியும் என்ற அச்சம் இருந்ததை மறுக்க முடியாது. இதன் பின்னணியில் அமெரிக்காவின் அதிகார பூர்வமான நிலைப்பாடானது விடுதலைப்புலிகள் அரசியல் உரிமைகளை வன்முறையை கைக்கொள்ளாமல் அரசியல் பேச்சுவார்த்தை மூலமாக தீர்த்துக்கொள்வார்களெனில் அவர்கள் மேலான தடை எடுக்கப்படும் என்பதே. விடுதலைப்புலிகளும் அதன் ஆதரவு சக்திகளும் மேற்கத்தைய முதலாளித்துவ நலன்களுக்கு ஒரு போதும் குந்தகம் விளைவிக்க மாட்டார்கள் என்ற நம்பிக்கை அமெரிக்காவிடமும் அதன் நட்பு நாடுகளிடமும் இருந்தது.

 

இலங்கையில் தனது ராணுவ தளத்தை நிறுவவோ அல்லது இலங்கையில் தனது வர்த்தக நலன்களை -நிலைப்படுத்தவோ அமெரிக்கா முயலவில்லை. வர்த்தக ரீதியில் இலங்கை பெரிய சந்தையை கொண்டிருக்கவில்லை. அதே வேளை இன்றைய நவீன யுத்த தளபாடங்கள் மற்றும் தகவல் தொழில் நுட்ப கருவிகள் இருக்கையில் இராணுவ தளம் அமைப்பது என்பது தேவையற்ற ஒன்று. அத்துடன் அமெரிக்காவின் நட்பு நாடான இந்தியாவின் பிராந்திய நலன்களை மீறி அமெரிக்கா நடந்து கொள்ள வாய்ப்பில்லை. உலகப் பொலீசாக ஆப்கானிஸ்தான், ஈராக் போன்ற நாடுகளில் ஜனநாயகத்திற்கான போர் என்ற போர்வையில் இராணுவத்தலையீடு என்ற போர்வையில் நிகழ்த்திய அத்துமீறல்களை சமப்படுத்துவதற்கான ஒரு உத்தியாக இலங்கையை தேர்ந்தெடுத்து ,பேச்சுவார்த்தை மூலமாக நிலையான அரசை நிறுவும் நல்ல பொலிஸ்காரனாக தொழிற்பட்டன அமெரிக்காவும் மேற்கு நாடுகளும். இதற்கு இலங்கை மிகப்பொருத்தமாக அமைந்தது . ஏனெனில் சண்டையிட்ட இரு தரப்பும் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புணர்வு அற்றவை.

 

சர்வதேசப்பரப்பில் ஆயுதக்கொள்வனவு ,போருக்கான நிதி சேர்ப்பு மற்றும் சர்வதேச அரசியல் முன்னெடுப்புக்கள் ஆகிய புலிகளின் நடவடிக்கைகள் அனைத்தையும் மேற்கத்தைய புலனாய்வு அமைப்புகளும் அரசுகளும் அறிந்தே இருந்தன. ஆனாலும் அவற்றை தடை செய்வதற்கு அவர்கள் விரும்பவில்லை. விடுதலைப்புலிகளை திருத்தக்கூடிய ஒரு தறுதலைப் பிள்ளையாகவே மேற்குலகம் பார்த்தது. 2002 இல் நோர்வே அனுசரணயாளராக செயற்பட்டு போர் நிறுத்த உடன்பாடு நிகழ்ந்தவுடன் ,நாம் தாராளவாத பொருளாதாரக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொள்கிறோம் என புலிகள் அறிக்கை விட்டு தாம் மேற்கத்தைய நலன்களுக்கு எதிரானவர்கள் அல்ல என உறுதி செய்தனர். 2002 பத்திரிகையாளர் மகா நாட்டில் பாலசிங்கமும் பிரபாகரனும் உதிர்த்த வசனங்கள் ,நவீன உலக ஒழுங்குக்கு குந்தகம் செய்ய மாட்டோம் எனும் உறுதி வார்த்தைகளே. `சர்வதேச` பயங்கரவாதத்துக்கெதிரான அமெரிக்காவின் ஆப்கானிஸ்தான் தலையீடு பிரபாகரனால் நியாயப்படுத்தப்பட்டது. தமது பொருளாதாரக்கொள்கை திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கையே என பாலசிங்கம் திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்தினார்..

 

இன்னொரு புறம் இலங்கை இராணுவத்தை நவீன மயப்படுத்துவதற்கான சகல ஒத்துழைப்புகளையும் மேற்கு நாடுகள் வழங்கின. எனவே இலங்கை அரசு ,விடுதலை ப்புலிகள் என்ற இரு மேற்கத்தைய நலன் சார் பிரிவுகளுக்கிடையான சர்ச்சையையும் யுத்தத்தையும் சமாதான முறையில் தீர்ப்பதே உலக ஒழுங்கை நிலை நாட்டும் வழி என மேற்கு நாடுகள் விரும்பின. சமாதான காலகட்டத்தில் டோக்கியோ இணைத் தலைமையாக அய்ரோப்பிய யூனியன், நோர்வே, அமெரிக்கா ,ஜப்பான் செயல்பட்டதும் இதன் பின்னணியே.அவ்வகையில் இலங்கை அரசால் நிகழ்த்தப்பட்ட இரத்தக்களரிகள் இலங்கையியின் இறைமையைக் காக்க, விடுதலைப்புலிகளால் நிகழ்த்தப்பட்ட இரத்தக்களரிகள் தமிழர் அரசியல் உரிமையக் காக்க, ஆனால் வருங்கால இரத்தக்களரிகள் நிலையான ஆட்சி க்கு தவிர்க்கப்பட வேண்டியவை. எனவே நவீன உலக ஒழுங்குக்கான சமாதானத்தை நோக்கி நகருங்கள். உங்களுக்கான ஆதரவு எங்களால் தரப்படும் என்றன மேற்கத்திய அரசுகள். இந்தியாவும் அதற்கான அங்கீகாரத்தை வழங்கியது.

 

ஆனால் விடுதலைப்புலிகள் தமக்கு வழங்கப்பட்ட அங்கீகாரம் தமது இராணுவ பலத்துக்கு கிடைத்த வெற்றியாக எண்ணினர். அத்துடன் தமக்கு கிடைத்த சர்வ தேச ( மேற்கத்தைய) அங்கீகாரத்தை தமது ஆட்சி அதிகாரத்துக்கான அங்கீகாரமாக தவறாக எடை போட்டனர் .
2005 இறுதிப்பகுதிகளில் புலிகளின் தொடர் தாக்குதல்கள், கதிர்காமரை கொலைசெய்தது போன்ற நிகழ்வுகளின் பின்னணியில் அன்று அமெரிக்க அம்பாசிடராக இருந்த ஜெப்ரி லன்ஸ்டெட், விடுதலைப்புலிகளை பின்வருமாறு எச்சரித்தார். “சமாதானத்தை விடுதலைப்புலிகள் கைவிட தீர்மானிப்பின் முன்னிருந்ததைவிட பலம் வாய்ந்த உறுதி கொண்ட இராணுவத்தை சந்திக்க நேரும் யுத்தத்துக்கு கொடுக்கும் விலை உச்சமாக இருக்கும்,. இலங்கை அரசு தனது பிரஜைகளை பாதுகாக்க எடுக்கும் நடவடிக்கைகளுக்கு நாம் துணை புரிவோம். பயங்கரவாதத்துக்கெதிரான இலங்கையின் நடவடிக்கைகளுக்கு நாம் உறுதுணையாக இருப்போம். இராணுவத்துக்கான பயிற்சிகளை நல்குவோம். சட்டவிரோதமான பணம் வருவதை தடை செய்வோம். அரசு மக்களைப் பாதுகாக்கவும் தனது நலன் களை பாதுகாக்கவும் எடுக்கும் நடவடிக்கைகளுக்கு ஆதரவு வழங்குவோம் “என்றார் அவர். ஐரோப்பிய யூனியனின் புலிகள் மேலான பயணத்தடை என்பவையும் புலிகளுக்கு நெருக்கடி கொடுக்கும் முகமாகவே அமைந்தது.

 

அதன் பின் மாவிலாறில் தொடங்கி பின்னர் யுத்தம் முள்ளிவாய்க்காலில் முடிவு பெறும் வரை ஐ நா சபையிலிருந்து அமெரிக்கா வரை மவுனம் காத்தன. யுத்தம் உக்கிரமடைய ஐ நா அமைப்புகளிலிருந்து அனைத்து சர்வதேச அமைப்புகளும் ( செஞ்சிலுவை சங்கம் தவிர) மெல்ல நழுவின. மக்களை பணயம் வைத்து இரு தரப்பினரும் யுத்தம் புரிந்தனர். மக்களை மீட்கும் யுத்தமென அரசு சொன்னது. மக்களை பாதுகாக்கும் யுத்தமென புலிகள் சொன்னார்கள். ஆனால் மக்கள் பகடைக்காய்களாக கொல்லப்பட்டனர்.

01-4

இதன் பின் மேற்கு நாடுகளினதும் இந்தியா, பாகிஸ்தான் ,சீனா போன்ற நாடுகளினதும் ஆயுத உதவியுடன் யுத்தத்தை வென்ற பின் ,ராஜபக்ச அரசு பயங்கர வாதத்தை அழிக்க இலங்கையில் தான் மருந்து உண்டு என பெருமை கொண்டது. அத்துடன் சீனாவின் பெரும் நிதி மூலதனத்தை நம்பி மேற்கத்தைய அரசுகளுக்கும் இந்தியாவுக்கும் எதிரான போக்குகளை வளர்க்க முயன்றது. அத்துடன் கடாபி காலத்து லிபியா, ஈரான் போன்ற நாடுகளுடன் உறவுகளை வளர்க்க எத்தனித்தது. இந் நிலை தான் அமெரிக்கா ,அய்ரோப்பிய யூனியன் ,இந்தியா அனைத்தும் சேர்ந்து இலங்கையில் நிகழ்ந்தது யுத்தக் குற்றம் இன அழிப்புக்கான கூறுகளை மறுப்பதற்கில்லை என்று ஐ நா தீர்மானம் கொண்டு வர வழி சமைத்தது. இந்த தீர்மானமானது இலங்கை அரசை எச்சரித்து வழிக்கு கொண்டு வர எடுக்கப்பட்ட தீர்மானமேயன்றி அங்கு நிகழ்ந்த அழிவுகளால் உந்தப்பட்ட மனிதாபிமானத்தில் எழுந்ததல்ல.

 

எப்படி புலிகள் தமக்குக் கிடைத்த சர்வதேச அங்கீகாரத்தை தவறாகப்புரிந்து கொண்டனரோ அவ்வாறே புலிகளை தோற்கடித்தபின் , ராஜபக்ச அரசும் தவறாகப்புரிந்து கொண்டது. இதற்கான ஒரு பாடமாகவே யுத்தக் குற்றத் தீர்மானம் கொண்டு வரப்பட்டது. அதற்காக ராஜபக்ச அரசு ஏதோ புரட்சிகரமான அமெரிக்க மேலாதிக்க எதிர்ப்பு கொண்டதென்பதல்ல அர்த்தம். ராஜபக்ச அரசு யுத்த வெற்றியால் தனது அதிகாரத்தை பலப்படுத்தி குடும்ப அரசியலை வளர்த்து , நாட்டை கொள்ளையடித்தது. தனது அதிகாரத்தை தக்க வைக்க இனவாத சக்திகளை தூண்டி விட்டது. இவ்வகையில் இலங்கை திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கைக்கும் நவீன உலக ஒழுங்குக்கும் சிறு இடைஞ்சலாக இருந்ததேயன்றி அந்த அரசுடன் ஒட்டியிருந்த சில இடது சாரிகள் சொல்வது போல் முற்போக்குப்பாத்திரம் எதனையும் வகிக்கவில்லை.

 

இன் நிலையில் ஐரோப்பிய யூனியன் ஜீ எஸ் பி + என்ற வர்த்தக சலுகையை இலங்கைக்கு நிறுத்தியது. இந்த விடயங்கள் இலங்கையில் யுத்தகாலத்தில் நிகழ்ந்த மனித உரிமை மீறல்களை நீதியான விசாரணைக்குள்ளாக்க வேண்டும் என்ற பதாகையின் கீழ் நிகழ்த்தப்பட்டன. உண்மையில் யுத்தம் உக்கிரமடைந்த கால கட்டங்களில் மனித பேரழிவு நிகழும் என்பதை இந்த நாடுகள் அறிந்தே இருந்தன. ஆனால் அதனை தடுப்பதற்கான முயற்சிகளை அவர்கள் எடுக்கவில்லை. மனிதப்பேரழிவு அன்று அவர்களுக்கு பொருட்டாக இருக்கவில்லை, ஏனெனில் இலங்கை அரசை எதிரி நாடாக அவர்கள் கருதவில்லை.. அப்படியாயின் இலங்கை அரசுக்கு அதிர்ச்சி வைத்தியம் செய்யும் நிகழ்வே ஐ நா தீர்மானம், வர்த்தக சலுகையை நீக்குதல் போன்ற நிகழ்வுகள்.

 

இதன் பின் கடந்த 2015 தேர்தலில் மைத்திரிபால அதிபராக வந்த பின்னர் மேற்கு சார் உறவுகளும் இந்திய உறவுகளும் சீரடைந்த நிலையில் யுத்தக்குற்றம், இனப்படுகொலையை முற்றாக நிராகரிக்கப்போவதில்லை .,ஆனால் அதற்கான ஆதாரம் போதாது போன்ற தோரணையில், முன்னைய மொழிவுகள் நலிந்து போய் 2015 ஐ நா தீர்மானம் இலங்கை அரசையே நீதி விசாரணை செய்ய பரிந்துரை சொல்லி கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பான கதையாகி விட்டது. ஐ நா செயலர் பான் கீமுன்னும் தனது பயணத்தில் இலங்கை அதிபருக்கான சான்றிதழை வழங்கி சிறிசேனாவின் ஆட்சியில் இலங்கையில் எந்தவித கலவரமும் ஏற்படாமல் மக்கள் அமைதியான முறையில் வாழ்வதாக தன்னுடைய பாராட்டுகளை தெரிவித்தார்.

 

இலங்கையில் யுத்த வெற்றியின் பின் ராஜபக்ச அரசின் தறுதலைக்குணம் யுத்தக்குற்றத்தை நோக்கி நகர வைத்தது. ஆனால் இப்போது வழி தவறிய அரசு சரியான பாதைக்கு வந்ததால் யுத்தக்குற்றம் சர்வதேச மயமானதல்ல. அது இறைமை உள்ள அரசு தனது உள்ளூர் நீதிமன்றத்தில் தீர்க்க வேண்டிய பிரச்சனை. இதுவே சர்வதேச நிலைப்பாடு. முடிவாக , இன அழிப்பு , யுத்தக்குற்றம் எனும் சொற்பதங்கள் ஆதிக்க அரசுகள் தமது நலன்களை முன் வைத்து பயன்படுத்தும் வெற்று சொற்பதங்களாகவே சர்வதேச அரசியல் பரப்பில் இருந்து வருகின்றன. அவை அரசியல் அறம் நேர்மை எனும் விழுமியங்களின் அடிப்படையில் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் சார்ந்து வெளிப்படுவதில்லை. இலங்கையில் நிகழ்ந்ததும் இது தான்.

000000

 

 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment